Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 12 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Kr 1562/17

Uzasadnienie

Sygn. akt II SA/Kr [...]

Uzasadnienie

Prezydent Miasta K. decyzją z 15 grudnia 2016 r., na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290) po rozpatrzeniu zgłoszenia [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. z 10 października 2016 r., wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie budowlanym o oznaczeniu [...]_E tj. budynku zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy os. [...] w K. i nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę dla realizowania powyższych robót budowlanych.

W uzasadnieniu organ w pierwszej kolejności podał, że postanowieniem z 3 listopada 2016 r. wezwano inwestora do uzupełnienia zgłoszenia. W zakreślonym terminie, w dniu 29 listopada 2016 r. wpłynęło uzupełnienie do zgłoszenia. Po ponownej analizie zgromadzonych materiałów stwierdzono, że przedmiotem zgłoszenia jest wykonanie robót budowlanych na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej na dachu budynku przy os. [...] w K., a polegających na: wymianie trzech anten sektorowych, modernizacji wspornika W-1, instalacji sześciu projektowanych urządzeń RRU. Ponadto inwestor zamierza dokonać zmiany azymutów anten sektorowych wraz z obróceniem wsporników W-1 i W-2.

Do przedmiotowego zgłoszenia dołączono opracowanie pt. "Analiza rozkładu pól elektromagnetycznych wokół stacji bazowej". Opracowanie zawiera graficzne zobrazowanie zasięgu pola elektromagnetycznego o wartościach gęstości mocy powyżej 0,1 w/m2 dla wszystkich anten oraz oddziaływanie łączne tych anten (anten zainstalowanych na stacji operatora [...] a także anten stacji bazowej oznaczonej jako "N"). Z analizy rysunku sporządzonego na mapie ewidencyjnej pt. "Przewidywane maksymalne obszary pola o poziomach wyższych niż 0,1 W/m2 - widok z góry przy braku pochylenia osi wiązek głównych - mapa ewidencyjna" wynika, że sumaryczny obszar pola elektromagnetycznego o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 anten operatora P4 i operatora "N!" obejmuje obszar w odległości ponad 140 m (choć odległość ta nie została zwymiarowana na ww. rysunku) w wyniku kumulacji oddziaływań emitowanych przez anteny zgłaszanej jak i istniejącej instalacji (operatora "N!") skutkującej kumulacją oddziaływań, tj. nad działkami sąsiednimi, co do których inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W związku z faktem że zgłaszana inwestycja oddziałuje na nieruchomości sąsiednie, wobec których inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i może wprowadzać ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie terenów sąsiednich, nieruchomości te winny zostać objęte obszarem oddziaływania i ich właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości powinni być stronami postępowania, które może być przeprowadzone jedynie w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Odwołanie od decyzji wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając organowi I instancji m. in. błędną interpretację art. 30 ust.1 pkt 3 lit b oraz 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane. W ocenie odwołującego, Prezydent Miasta K. w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że inwestycja może wprowadzać czy zwiększać ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich i nie przeprowadził nawet podstawowych czynności, do których był obowiązany w świetle przepisów obwiązującego prawa, tym bardziej wnosząc sprzeciw w oparciu o normę art. 30.ust 7 pkt 4 Prawa budowlanego.

Wojewoda decyzją z 14 września 2017 r., znak: [...], na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane i art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 tekst jednolity ze zmianami w związku z art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2017 r., poz. 935), uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej (art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego) i wyrzeczenia o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tym zakresie orzekł się, że sprzeciw jest wniesiony na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji błędnie zastosował art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego jako podstawę prawną decyzji gdyż, wniesienie sprzeciwu i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego, może dotyczyć tylko takich budów lub robót budowlanych, które są objęte obowiązkiem zgłoszenia z mocy prawa. Nie można nałożyć takiego obowiązku, jeżeli z mocy prawa budowa lub wykonanie określonych robót budowlanych wymagają pozwolenia na budowę, a w ocenie organu, tak jest w niniejszym przypadku. W sprawie tej należało wnieść sprzeciw, ale na innej podstawie tj. art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, bowiem, aby zrealizować przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Przedmiotowe zamierzenie zostało zgłoszone, na zasadzie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane, jako instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, w związku z art. 29 ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo budowlane czyli jako instalowanie urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, na obszarze wpisanym do rejestru zabytków (budynek przy [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków i znajduje się w obszarze układu urbanistycznego [...] wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...]). Zdaniem Wojewody, w przypadku takiej inwestycji zawsze konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

W skład projektowanej stacji bazowej wchodzą urządzenia zasilające, sterujące i nadawczo-odbiorcze zlokalizowane w szafach aparaturowych umieszczonych na dachu budynku oraz anteny sektorowe i anteny paraboliczne zamontowane na konstrukcji wsporczej. Stacja bazowa telefonii komórkowej stanowi całość techniczno-użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielnie. Funkcją stacji bazowej jest zapewnienie sygnału dla użytkowników telefonii komórkowej. Wykonania robót budowlanych związanych z wybudowaniem na budynku masztu wraz z zainstalowaniem na nim anten i doprowadzeniem instalacji elektrycznej i innych elementów niezbędnych do funkcjonowania tejże stacji bazowej nie można utożsamiać z prostym montowaniem anteny na dachu budynku. "Modernizacja" stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym budynku nie wpływa na odmienną klasyfikację tego zagadnienia.

W ocenie organu, usytuowanie masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku nie wpływa na jego klasyfikację, bowiem nieracjonalne byłoby traktowanie masztu raz jako budowli, a innym razem jako urządzenia. Obiekt taki nie zmienia swojego przeznaczenia zależnie od miejsca jego wykonania.

Argumentując zaliczenie stacji bazowej telefonii komórkowej jako budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego organ przytoczył wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK [...]. Zdaniem organu użyte w art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane pojęcie "urządzenie" należy rozumieć jako urządzenie budowlane, o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2012 r. sygn. akt II OSK [...]. wskazano, że stacja bazowa telefonii komórkowej usytuowana na dachu jest "obca" w stosunku do budynku i nie jest związana z jego funkcjonowaniem.

Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie zapewnia możliwości użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji. Stanowi ona odrębny od budynku obiekt. Tworzy ona samodzielną i odrębną w stosunku do budynku całość techniczno-użytkową, składającą się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku.

W ocenie organu odwoławczego, realizacja antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych na obiektach budowlanych w oparciu o zgłoszenie jest możliwa ale np. na budynkach, w których mieści się jednostka Straży Pożarnej, a instalowane urządzenie radiokomunikacyjne, służy prowadzeniu działalności przez tę jednostkę. Na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 15 ustawy Prawo budowlane można również zrealizować np. anteny do odbioru telewizji satelitarnej w budynkach mieszkalnych czy internetu drogą radiową oraz zabudowę balkonu (np. szybami). Zatem przepis ten nie jest niemożliwy do zastosowania.

[...] sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w K. skargę na decyzję Wojewody, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonym decyzjom zarzuciła:

1. I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
2. - art. 138 § 1 pkt 1) i 2) k.p.a. z uwagi na zastosowanie go w sprawie, podczas gdy nie było podstawy do wniesienia sprzeciwu do zgłoszonych robót budowlanych,
3. - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. z uwagi na nie odniesienie się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów spółki powołanych w odwołaniu od sprzeciwu, niewyjaśnienie treści wszystkich przepisów uznanych za podstawę prawną wydanej decyzji przez organy obydwu instancji i niewyjaśnienie zasadności zastosowania ich w sprawie,
4. - art. 7, 8, 77 § 1 oraz art. 107 § 3 w zw. z 11 k.p.a. poprzez nie dokonanie istotnych ustaleń i niewyjaśnienie, a co najmniej nie zawarcie tego w uzasadnieniu decyzji, dlaczego zakres robót, których dotyczy sprawa nie mieści się w zakresie zwrotu normatywnego "instalowania urządzeń (...) na istniejącym obiekcie budowlanym", a także "antenowej konstrukcji wsporcze" oraz "instalacji radiokomunikacyjnej" i jak te zwroty winien być zdaniem organów rozumiane,
5. - art. 15 k.p.a. z uwagi na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania poprzez uchylenie decyzji organu I instancji jedynie w zakresie podstawy prawnej i wniesienie przez organ odwoławczy własnego sprzeciwu w oparciu o inną podstawę prawną oraz całkowicie odmienne okoliczności,
6. - art. 12 w zw. z art. 35 §3 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. z uwagi na rażące naruszenie zasady szybkości postępowania wyrażające się wydaniem zaskarżonej decyzji organu II instancji po ponad 8 miesiącach od złożenia odwołania, a więc wielokrotnie przekraczając określony przepisami czas trwania postępowania odwoławczego, jak również zaniechanie obowiązku powiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie,
7. - art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 roku (Dz.U. z 1997 r., nr 78 poz. 483 ze zm.) poprzez niedziałanie w postępowaniu administracyjnym przez organy I i II instancji na podstawie i w granicach prawa,
8. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy:
9. - art. 30 ust. 6 pkt 1) P.b. poprzez zastosowanie przez organy w sytuacji, gdy realizacja planowanych robót budowlanych nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę,
10. - art. 3 pkt.
11. 3) w zw. z art. 28 ust. 1 P.b. w poprzez zastosowanie w sytuacji, gdy w stanie faktycznym sprawy nie mamy do czynienia z budowlą, a roboty budowlane, których dotyczy postępowanie, nie wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, albowiem objęte są zwolnieniem od obowiązku uzyskania tej decyzji,
12. - art. 29 ust. 2 pkt 15) P.b. w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 3) lit. b) P.b. poprzez uznanie, iż zakres robót budowlanych opisanych w zgłoszeniu nie jest objęty zwolnieniem od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę opisanym w ww. przepisie,
13. - art. 29 ust. 2 pkt 15) P.b. poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że instalowanie urządzeń o którym mowa w tym przepisie dotyczy wyłącznie urządzeń budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 9) P.b., co doprowadziło do niezastosowania tego przepisu w stanie faktycznym sprawy.

W uzasadnieniu skargi opisane wyżej zarzuty zostały rozwinięte.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

W piśmie z 8 stycznia 2018 r. skarżąca uzupełniła zarzuty skargi, zarzucając naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zakresie braku zawarcia jednoznacznego rozstrzygnięcia w decyzji. Na poparcie swojego stanowiska skarżąca powołała stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z 29 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Stosownie do przepisu art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja w ocenie Sądu odpowiada prawu.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji Wojewody z 14 września 2017 r., którą uchylono decyzję Prezydenta M. K. 15 grudnia 2016 r. - orzekającą o sprzeciwie w oparciu o przepis art. 30 ust 7 pkt 4 ustawy z 7.

07. 1997 Prawo budowlane (Dz.U. 2016.290 ze zm.) wobec zamiaru wykonania robót budowlanych określonych jako instalacja urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na istniejącym obiekcie budowlanym o oznaczeniu [...]_E tj. budynku zlokalizowanym na działce nr [...] obr. [...] jedn. ewid. [...] przy [...] w K. – jedynie w części dotyczącej powołanej podstawy prawnej oraz wyrzeczenia o nałożeniu obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i w tym zakresie organ odwoławczy orzekł, że "sprzeciw jest wniesiony na postawie art. 30 ust.6 pkt. 1 Prawa budowlanego".

Na wstępie trzeba wskazać, że regulacja zawarta w art. 30 Prawa budowlanego normuje instytucję zgłoszenia właściwemu organowi budowy lub wykonania urządzeń budowlanych. Zakres jej zastosowania został uregulowany w art. 30 ust. 1, natomiast zgodnie z art. 30 ust. 2 ustawy w zgłoszeniu należy określić rodzaj, zakres i sposób wykonywania robót budowlanych oraz termin ich rozpoczęcia. Do zgłoszenia należy dołączyć oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2, oraz, w zależności od potrzeb, odpowiednie szkice lub rysunki, a także pozwolenia, uzgodnienia i opinie wymagane odrębnymi przepisami. Dodatkowe wymogi wniosku określa art. 30 ust. 3, 4 i 4a-c. Zgodnie z art. 30 ust. 5 zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych, a do ich wykonywania można przystąpić gdy organ nie wniósł sprzeciwu. Właściwy organ w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw, z tym zastrzeżeniem, że w dacie wydania decyzji I instancji termin ten wynosił 30 dni (zgodnie z nowelą z dnia 20.

02. 2015 r.) i został dotrzymany przez organ I instancji – co w sprawie niniejszej jest poza sporem. Zgodnie z art. 30 ust. 5c w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia właściwy organ nakłada w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia – wnosi sprzeciw w drodze decyzji, przy czym na mocy art. 5d nałożenie obowiązku, o którym mowa w art. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5.

Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 Pb, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli: zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Zgodnie z art. 30 ust. 7 Pb właściwy organ może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

1. 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;
2. 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;
3. 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;
4. 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W rozpatrywanej sprawie podstawę prawną decyzji organu I instancji stanowił art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego, natomiast organ odwoławczy utrzymując sprzeciw w mocy wskazał na przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.

W sprawie nie budzi wątpliwości i jest poza sporem, że decyzja organu I instancji, wnosząca sprzeciw została wydana z zachowaniem w dacie jej wydania terminu (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego). Sporna w sprawie jest natomiast kwalifikacją przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej, a w konsekwencji także określenie związanych z tą kwalifikacją wymogów prawnych jej realizacji. Zgodnie ze stanowiskiem organów obu instancji realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia wymaga pozwolenia na budowę przy czym, organ I instancji stoi na stanowisku, że zgłoszona instalacja urządzeń w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnej na budynku jest zwolniona od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga jedynie zgłoszenia, chyba, że zachodzi jedna z sytuacji wskazanych w przepisie cyt. art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Trzeba dodać, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy organ I instancji wskazuje, że obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę wynika z ograniczeń jakie może wprowadzić stacja bazowa w zagospodarowaniu terenów sąsiednich, do których nie przysługuje prawo inwestorowi (art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego).

W ocenie Wojewody zgłoszone przedsięwzięcie zawsze wymaga pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy stoi bowiem na stanowisku, że stacja bazowa telefonii komórkowej zamontowana na budynku stanowi całość technicznie użytkową składającą się z szeregu elementów, które nie mogą działać oddzielenie, nie stanowią urządzenia budowlanego w rozumieniu def. legalnej z art. 3 pkt. 9 Prawa budowlanego, przedmiotowa stacja nie spełnia zatem kryteriów określonych w treści z art. 29 ust. 2 pkt 15 cyt. ustawy.

W ocenie strony skarżącej realizacja stacji bazowej co do zasady wymaga jedynie zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę, stanowi bowiem urządzenie o jakim mowa w art.29 ust. 2 pkt 15 w zw. z art. 3 pkt. 9 Prawa budowlanego.

W okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotna jest zatem kwalifikacja czy przedmiotowa stacja bazowa może być zrealizowane na podstawie zgłoszenia, czy też konieczne jest uzyskanie przez inwestora pozwolenia na jej budowę. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całej rozciągłości pogląd prezentowany przez organ odwoławczy, zgodnie z którym realizacja stacji bazowej zawsze wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W rozpoznawanej sprawie ze zgłoszenia i dołączonej dokumentacji projektowej wynika, że zgłoszenie dotyczy budowy na dachu istniejącego budynku nowej stacji bazowej telefonii komórkowej, w miejscu istniejącej stacji, która w istotnej części ma być rozebrana. Zgłoszone zamierzenie polega na wymianie 3 anten sektorowych, co oznacza demontaż anten dotychczas zamontowanych, a także dowieszeniu 6 sztuk urządzeń RRU. Wszystkie anteny mają być zamontowane na "zmodernizowanym wsporniku" tj. konstrukcji wsporczej dla ww. anten.

Zmianie ulegną azymuty anten sektorowych (K. 47 i 27 akt administracyjnych organu I instancji). Z powyższego opisu wynika jednoznacznie, że dotychczas istniejąca stacja telefonii komórkowej na budynku nr [...] sytuowanym na dz. Nr [...] przy osiedlu [...] w N. [...] zostanie zdemontowana, a w jej miejscu zostanie zamontowana nowa, której istotne elementy zostaną wymienione lub zmodernizowane. Przedstawiony opis robót budowlanych nie pozwala na przyjęcie, jak podnosi strona skarżąca, że planowane przedsięwzięcie stanowi jedynie instalację urządzeń w postaci nowych anten radiokomunikacyjnych i konstrukcji wsporczych na istniejącym obiekcie budowlanym. W szczególności należy mieć na uwadze, że zarówno anteny jak i konstrukcje wsporcze stanowią najważniejsze elementy bazowej stacji telefonii komórkowej.

W konsekwencji oznacza to, że demontaż (rozbiórka) wszystkich anten sektorowych i montaż nowych anten, w tym obok sektorowych, dodatkowo w innych azymutach, a także większej ilości urządzeń RRU oraz planowane zmiany w konstrukcji wsporczej określone jako "jej modernizacja" i związane z tym zmiany okablowania wskazują, iż zgłoszenie dotyczy budowy nowej stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu istniejącego budynku, z wykorzystaniem części elementów dotychczas istniejącej stacji bzowej. Okoliczność, że inwestor określa planowane zmiany jako "modernizacja" czy "montaż" nie zmieniają oceny charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego, które musi funkcjonować jako całość i wymaga do tego przeprowadzenia wszystkich, odpowiednich robót budowlanych.

W tym miejscu należy wskazać, że Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę podziela w pełni pogląd NSA wyrażone w wyroku z 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK [...], zgodnie z którymi do budowy stacji bazowej telefonii komórkowej nie może znaleźć zastosowania przepis art. 29 ust. 2 pkt 15 Prawa budowlanego i związany z tym przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit.b. Zgodnie bowiem z art.29 ust. 2 pkt 15 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń, w tym antenowych konstrukcji wsporczych i instalacji radiokomunikacyjnych, na obiektach budowlanych, natomiast zgodne z art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b zgłoszenia właściwemu organowi wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 cyt. ustawy budowa (...) i wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Jakkolwiek pojęcie instalacji nie zostało zdefiniowane w Prawie budowlanym wśród prac określających roboty budowlane (art. 3 pkt 7) to ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 cyt. ustawy).

W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15), wskazano wyraźnie, że roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w odniesieniu do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, że analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane (por. wyrok WSA w Krakowie z 10.

1. 05. 2017, sygn. akt II SA/Kr [...] i wyrok z 17.
2. 10. 2017 r. sygn. akt II SA/kr [...]). Zgłoszona przez spółkę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie może być jednak uznana za urządzenie zainstalowane na budynku. Przede wszystkim należy wskazać, że urządzenie budowlane to urządzenie łącznie posiadające następujące cechy: a) jest to urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym; b) urządzenie to zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej nie spełnia warunku opisanego wyżej pod literą b) - celem budowy tej stacji nie jest zapewnienie samej możliwości użytkowania budynku mieszkalnego zgodnie z jego przeznaczeniem. Budynek ten może funkcjonować niezależnie od posadowienia na jego dachu tejże stacji (por. wyrok WSA w Krakowie z 10.

1. 05. 2017 sygn. akt II SA/Kr [...]; wyrok NSA z 21.
2. 11. 2013 r., II OSK [...]). W ocenie Sądu przedmiotowa stacja bazowa nie jest bowiem elementem wyposażenia budynku mieszkalnego, ani też nie jest urządzeniem związanym funkcjonalnie z takim budynkiem. Stanowi natomiast całkowicie odrębny od budynku obiekt budowlany, składający się z urządzenia przekaźnikowego, antenowych konstrukcji wsporczej i samych anten. Tworzy więc całość użytkową samodzielną i odrębną całość techniczno-użytkową w stosunku do budynku przy nr [...] przy os. [...]. Całość ta składa się z szeregu poszczególnych elementów, połączonych w taki sposób, aby zgodnie z wymogami techniki nadawały się do określonego użytku. Oznacza to, że realizacja przedmiotowej stacji bazowej, która obejmuje jej demontaż jej i ponowna realizacje z użyciem m. in. nowych anten sektorowych, ustawionych na innych azymutach, zamontowanych na zmodernizowanym wsporniku i większa ilością urządzeń RRU oraz odpowiednim okablowaniem wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Podzielając w pełnym zakresie pogląd NSA wyrażony wyroku z 26 kwietnia 2016 roku, sygn. akt II OSK [...], podkreślić też należy, że skoro na budowę sieci telekomunikacyjnej inwestor winien uzyskać pozwolenie na budowę, to na rozbudowę takiej sieci, która polega właśnie na budowaniu stacji bazowych i dzięki temu poszerzaniu obszaru działalności takiej sieci - budowa kolejnej stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi rozbudowę tej sieci i jako taka również wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Krakowie z 10.05. 2017 sygn. akt II SA/Kr [...]). Wobec powyższego niezasadne okazały się zarzuty skargi dotyczące naruszenia prawa materialnego. Niezasadne są również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym zarzut niedokonania przez organ istotnych ustaleń i brak wyjaśnienia dlaczego organy nie uznały, że przedmiotowe roboty nie stanowią instalowania urządzeń na istniejącym obiekcie budowlanym. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo sklasyfikowały w oparciu o zebrany materiał zgłoszone roboty budowlane, a w skarżonej decyzji organ odwoławczy wnikliwie zanalizował treść norm znajdujących zastosowanie w rozstrzyganej sprawie. Nie można się zgodzić z zarzutem naruszenia przez organ odwoławczy zasady z art. 15 k.p.a. ze względu na zmianę podstawy prawnej w skarżonym orzeczeniu i wydaniu orzeczenia w oparciu o całkowicie odmienne okoliczności. Należy zauważyć, że organ II instancji utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji dotyczące sprzeciwu, natomiast reformacja dotyczyła wyłącznie podstawy prawnej błędnie wskazanej przez organ I instancji, przy czym co należy podkreślić – prawidłowa podstawa istniała w dacie wydania decyzji o sprzeciwie. Zreformowanie orzeczenia I instancji w tym zakresie nie narusza zatem terminu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. W ocenie Sądu nie doszło do naruszenia norm z art. 7 i k.pa. i art. 7 Konstytucji RP, natomiast zarzuty dotyczące naruszenia szybkości postępowania mogły być podnoszone w skardze na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy rozpatrujące sprawę.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2022 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 r. ze zm.) orzekł jak w sentencji.