Uzasadnienie
Wojewoda postanowieniem z dnia 4 października 2019 r. (znak: [...]) na podstawie:
- - art. 4a ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 916 z późn. zm. – dalej jako: ustawa przekształceniowa) oraz
- - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 i art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.), po rozpatrzeniu zażalenia I. K. i Z. K. na postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 2019 r. (znak: [...] utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2019 r. (znak: [...]) Prezydent Miasta K. odmówił wydania na wniosek I. K. i Z. K. zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako dz. ewid. nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], objętej księgą wieczystą nr [...]
W uzasadnieniu ww. postanowienia organ I instancji wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość zabudowana była budynkiem mieszkalnym nr [...] przy ul. [...]. Zaznaczono także, że w sprawie pozyskano stanowisko Zarządu Dróg Miasta K., przedstawione w piśmie z dnia 9 maja 2019 r., zgodnie z którym działka ewid. nr [...] była w części zajęta pod pas drogowy drogi publicznej ul. [...], która na podstawie uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. (Dz.U. Woj. Krak. Nr 10, poz.
84) posiadała kategorię drogi gminnej, w związku z czym była wyłączona z obrotu prawnego, a zatem w tym stanie prawnym wykluczona była możliwość przekształcenia w trybie przepisów ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów. Następnie organ I instancji podkreślił, iż w związku z tak ustalonym stanem faktycznym przekształcenie prawa użytkowania wieczystego gruntu w prawo własności może nastąpić dopiero po wydzieleniu z nieruchomości obj. księgą wieczystą nr [...] części gruntu zajętego pod drogę publiczną.
Zażalenie na ww. postanowienie wnieśli I. K. i Z. K., podnosząc, iż przedmiotowa działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], która powstała z podziału działki nr [...], została oddana w użytkowanie wieczyste [...] na mocy prawomocnej decyzji uwłaszczeniowej Wojewody z dnia 10 lutego 1999 r., Nr [...], która to decyzja nie zawierała żadnej wzmianki o istniejącej drodze publicznej. Ponadto żalący się podnieśli, iż Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 18 maja 2000 r. zatwierdził projekt podziału nieruchomości działki nr [...], obr. [...], objętej [...], z którego jednoznacznie wynikało, że na działce nr [...] nie była wydzielona, ani urządzona droga publiczna, a była obciążona jedynie służebnością przejazdu i przechodu pasem szerokości 5 m przez działkę nr [...], obr. [...] dla właścicieli działek sąsiednich. Dodano też, że działka nr [...] została sprzedana w częściach ułamkowych osobom fizycznym – właścicielom mieszkań posadowionego na niej budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. [...].
Jednocześnie podano, że w akcie notarialnym – umowie sprzedaży mieszkania (Repertorium A nr [...]) z częścią działki nr [...], obr. [...] widniał zapis, iż działka nr [...] wolna jest od wszelkich praw i roszczeń osób trzecich nieujawnionych w KW i nie toczą się w stosunku do niej żadne postępowania sądowe i administracyjne. Zaznaczono przy tym, że potwierdzają to stosowne wpisy w KW nr [...] i decyzje zobowiązaniowe z tytułu podatku od nieruchomości wraz z opłatą z tytułu wieczystego użytkowania. Podkreślono bowiem, że ww. decyzje zobowiązaniowe nie zawierają zmniejszeń podatkowych wynikających z istnienia pasa drogowego na działce nr [...], obr. [...].
W wyniku rozpatrzenia złożonego zażalenia Wojewoda wskazał, że pismem z dnia 29 marca 2019 r., adresowanym do Prezydenta Miasta K., I. K. i Z. K. zwrócili się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności w odniesieniu do nieruchomości położonej w K., przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...], z obrębu [...]. Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 ust. 1 i 2 ustawy przekształceniowej oraz wskazał, że nowelizacja ustawy przekształceniowej z dnia 16 lipca 2019 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 1309) rozszerzyła jej zastosowanie poprzez dodanie art. 1a, którego treść przytoczono. Organ II instancji przytoczył również treść art. 2 ust. 1 ustawy przekształceniowej w brzmieniu nadanym ww. nowelizacją i w oparciu o ww. przepisy wskazał, że z analizy dokumentacji pozyskanej do akt (wypisy z rejestru budynków i kartoteki budynków dla działki ewid. nr [...], obręb [...], jedn. ewid. [...] oraz księgi wieczystej dla przedmiotowej nieruchomości) wynikało, iż nieruchomość będąca przedmiotem postępowania zabudowana była jednym budynkiem mieszkalnym oraz jednym budynkiem niemieszkalnym będącym budynkiem stacji trafo.
Dodatkowo podano, że zgodnie z pozyskanym przez organ I instancji stanowiskiem innej jednostki budżetowej Gminy K. – Zarządu Dróg Miasta K., przedstawionym w piśmie z dnia 9 maja 2019 r., działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...], obr. [...], jedn, ewid. [...] częściowo zajęte były pod pas drogowy drogi publicznej ul. [...], która na podstawie uchwały Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Krak. Nr 10, poz.
84) posiadała kategorię drogi gminnej. Zaznaczono przy tym, że zgodnie z ww. uchwałą ul. [...] w K. została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich – pod numerem [...] dla dzielnicy Podgórze, w załączniku nr [...] do tej uchwały, a następnie na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872) z dniem 1 stycznia 1999 r. stała się drogą gminną.
Organ odwoławczy przyznał także rację organowi I instancji, który stwierdził, iż stosownie do treści art. 2a ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm. – dalej jako: u.d.p.) drogi publiczne nie mogą stanowić własności podmiotów innych niż Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. Tym samym podkreślono, że następstwem ustawowego rozstrzygnięcia o publicznoprawnym charakterze własności dróg publicznych jest wyłączenie ich z obrotu prawnego. W tym natomiast zakresie Wojewoda wskazał, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy była nieruchomość gruntowa, której część zajęta pod pas drogowy drogi gminnej (ul. S. U.) posiadała nieuregulowany stan własnościowy, nieprzystający do brzmienia art. 2a ust. 2 u.d.p., niemniej jednak – zdaniem organu odwoławczego – nie można było na tej podstawie kwestionować legalności uchwały zaliczającej ul. [...] do kategorii lokalnych dróg miejskich (gminnych), co jak podniesiono znajdowało potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Organ II instancji podkreślił bowiem, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, iż wymóg prawny, by do kategorii dróg publicznych zaliczane były tylko nieruchomości stanowiące własność gminy (art. 2a u.d.p.) znajduje zastosowanie wyłącznie do dróg powstających po 1 stycznia 1999 r., kiedy to uchwałę właściwej rady gminy o zaliczeniu drogi do danej kategorii dróg publicznych powinno poprzedzać nabycie przez gminę własności nieruchomości przeznaczonej pod drogę. Zwrócono bowiem uwagę, że zgodnie z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, dotychczasowe drogi lokalne miejskie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami gminnymi.
Tym samym wskazano, że taki status należy przypisać drodze niezależnie od stosunków własnościowych występujących na objętej nią nieruchomości, a w związku z tym, w tej sytuacji, nie można podzielić argumentu sprowadzającego się do twierdzenia, iż nieruchomość drogowa niebędąca własnością gminy w dniu 31 maja 1991 r. (data zaliczenia drogi do kategorii drogi gminnej w rozporządzeniu Wojewody) nie może zachować statusu drogi publicznej, jeśli ten status został jej nadany zgodnie z ówcześnie obowiązującymi przepisami prawa. W konsekwencji przyjmuje się zatem, że drogi publiczne, których stan prawny (własnościowy) nie został uregulowany albo też został uregulowany po dacie zaliczenia drogi do kategorii drogi publicznej nie utraciły charakteru drogi publicznej w związku z wejściem w życie unormowania art. 2a u.d.p.
Jednocześnie organ odwoławczy odpowiadając na zarzuty żalących się wskazał, że w jego ocenie, wspomniana decyzja Wojewody z dnia 10 lutego 1999 r., nr [...] oraz decyzje określające wymiar podatku od nieruchomości oraz wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, a także decyzja zatwierdzająca projekt podziału nieruchomości, z której powstała m.in. działka będąca przedmiotem postępowania, nie dowodzą tego, iż ul. [...] nie stanowiła drogi publicznej.
Mając zatem na uwadze wszystkie powyższe okoliczności, zdaniem Wojewody, zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji należało uznać za prawidłowe, albowiem nie było możliwości wydania zaświadczenia o żądanej przez użytkowników wieczystych treści ze względu na okoliczność zajęcia części przedmiotowej działki pod pas drogi publicznej (które są wyłączone z obrotu prawnego). Stąd też, w świetle powyższego utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 2019 r. (znak: [...] Lp. 661).
Na zakończenie Wojewoda wyjaśnił jednak, iż po uregulowaniu stanu prawnego części gruntu zajętego pod ul. [...] oraz w niezmienionych pozostałych okolicznościach faktycznych i prawnych rozpatrywana nieruchomość ulegnie przekształceniu na podstawie ustawy przekształceniowej. Podniesiono przy tym, że uregulowanie stanu prawnego przedmiotowej drogi publicznej należy do zadań zarządcy drogi i choć w omawianym przypadku wykazał się on wieloletnią biernością, to jednak okoliczność zajęcia części działki nr [...] pod drogę publiczną nie mogła zostać pominięta przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie zaświadczenia w trybie ustawy przekształceniowej.
Skargę na ww. postanowienie wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący – I. K. i Z. K., domagając się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia temu organowi. Ponadto skarżący wnieśli o zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie ze wskazaniem sposobu załatwienia sprawy, tj. wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako dz. ewid. nr [...] obr. [...] jedn. ewidencyjna [...], objętej księgą wieczystą nr [...], względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, a także zasądzenie od organu odwoławczego na rzecz skarżących kosztów postępowania.
Skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 4 ustawy przekształceniowej, przez brak wydania zaświadczenia o przekształceniu pomimo spełnienia przesłanek określonych w ustawie;
- 2) art. 1a ustawy przekształceniowej, przez brak zastosowania przepisów ustawy w sytuacji, gdy obiekty lub urządzenia budowlane inne niż wskazane w art. 1 ust. 2 ustawy nie przekraczają 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie;
- 3) art. 1 w zw. z art. 2a u.d.p., przez uznanie za drogę publiczną fragmentu działki będącej w użytkowaniu wieczystym osób fizycznych;
- 4) art. 7 ust. 3 u.d.p., przez ustalenie przebiegu drogi gminnej ul. [...] przez działkę nr [...] bez uchwały rady gminy;
oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 5) art. 7 i art. 77 k.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy wyrażające się w całkowicie dowolnym ustaleniu, wyłącznie w oparciu o stanowisko Zarządu Dróg Miasta K., że działka ewidencyjna nr [...] jest w części zajęta pod pas drogi publicznej ul. [...] w sytuacji, gdy z uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. nie wynika przebieg tej drogi przez działkę nr [...], a w rzeczywistości ul. [...] kończy się ślepo przy ostatnich usytuowanych przy niej budynkach nr [...], na granicy obrębów geodezyjnych nr [...] Kr. [...].
W uzasadnieniu skargi skarżący opisali dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie kwestionując twierdzenia organu odwoławczego szczegółowo rozwinęli podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojego stanowiska orzecznictwo sądów administracyjnych.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127).
Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Należy również zaznaczyć, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Oznacza to, że w przypadku skarg na tego rodzaju postanowienia, skierowanie ich do rozpoznania w przywołanym trybie nie zostało uzależnione od stosownego wniosku strony w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, na tej właśnie podstawie, Sąd rozpoznał przedmiotową skargę w trybie uproszczonym.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Wojewody z dnia 4 października 2019 r. (znak: [...]) utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia 8 lipca 2019 r. (znak: [...] Lp. 661), którym odmówiono, na wniosek I. K. i Z. K., wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej jako dz. ewid. nr [...], obr. [...] jedn. ewid. [...] objętej księgą wieczystą nr [...]
W przedmiotowej sprawie Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod kątem ww. określonych kryteriów, doszedł do wniosku, że zarówno postanowienie Wojewody, jak i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta K. są wadliwe w takim stopniu, że konieczne jest ich uchylenie i ponowne przeprowadzenie w tym zakresie postępowania administracyjnego. Organy obu instancji naruszyły bowiem, przepisy postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności przepisy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2, art. 1a i art. 2 ust. 1 ustawy przekształceniowej. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadniająca uwzględnienie skargi.
Podstawę prawną wydania kwestionowanego postanowienia stanowił art. 219 k.p.a., zgodnie z którym odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Ponadto w treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Wojewoda powołał się na art. 1 ust. 1 i 2, art. 1a oraz art. 2 ust. 1 ustawy przekształceniowej. I tak, stosownie do treści pierwszego z przywołanych przepisów z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów (art. 1 ust. 1), przy czym przez grunty zabudowane na cele mieszkaniowe należy rozumieć nieruchomości zabudowane wyłącznie budynkami: 1) mieszkalnymi jednorodzinnymi lub 2) mieszkalnymi wielorodzinnymi, w których co najmniej połowę liczby lokali stanowią lokale mieszkalne, lub 3) o których mowa w pkt 1 lub 2, wraz z budynkami gospodarczymi, garażami, innymi obiektami budowlanymi lub urządzeniami budowlanymi, umożliwiającymi prawidłowe i racjonalne korzystanie z budynków mieszkalnych (art. 1 ust. 2).
Z kolei w myśl art. 1a ustawy przekształceniowej, przepisy ustawy stosuje się również, jeżeli na gruncie zabudowanym budynkami, o których mowa w art. 1 ust. 2, położone są także inne budynki, obiekty budowlane lub urządzenia budowlane, o ile łączna powierzchnia użytkowa budynków innych niż określone w art. 1 ust. 2 nie przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie. Zgodnie natomiast z treścią art. 2 ust. 1 ustawy przekształceniowej w przypadku gdy na gruncie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 lub art. 1a, położone są także inne budynki niż określone w art. 1 ust. 2, których łączna powierzchnia użytkowa przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie, przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości zabudowanej na cele mieszkaniowe następuje z dniem: 1) założenia księgi wieczystej dla tej nieruchomości albo 2) wyłączenia z istniejącej księgi wieczystej działki gruntu, zabudowanej innymi budynkami niż określone w art. 1 ust. 2, których łączna powierzchnia użytkowa przekracza 30% powierzchni użytkowej wszystkich budynków położonych na tym gruncie.
W. w tym miejscu również zaznaczyć, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 in principio ustawy przekształceniowej podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków stanowi zaświadczenie potwierdzające przekształcenie.
Mając na uwadze przytoczone powyżej regulacje prawne, w pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że okolicznością bezsporną w przedmiotowej sprawie było, iż działka nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], w stosunku do której skarżący I. K. i Z. K. domagali się wydania zaświadczenia o przekształceniu z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej zabudowana była jednym budynkiem mieszkalnym oraz jednym budynkiem niemieszkalnym, będącym budynkiem stacji trafo. Jednocześnie w świetle materiału zgromadzonego w aktach sprawy, nie ulegało wątpliwości, że skarżący I. K. i Z. K. są właścicielami lokalu mieszkalnego nr [...] zlokalizowanego w budynku mieszkalnym przy ul. [...], położonym na ww. nieruchomości.
Istota "sporu" w przedmiotowej sprawie sprowadza się natomiast przede wszystkim do rozstrzygnięcia, czy ul. [...] przebiegała w dacie podjęcia uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. (Dz.U. Woj. Krak. Nr 10, poz. 84), jak i obecnie przez działkę nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], która to okoliczność – w ocenie Sądu – nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości ze zgromadzonego przez organy obu instancji materiału dowodowego w sprawie. W tym miejscu wskazać bowiem należy, że decydujące znaczenie dla oceny prawidłowości dokonanych ustaleń faktycznych w sprawie ma kwestia zachowania w postępowaniu administracyjnym przepisów procedury administracyjnej, w szczególności zasad wynikających z art. 7 i art. 77 k.p.a. Pierwszy z wymienionych przepisów statuuje zasadę prawdy obiektywnej. Drugi zaś, jej proceduralne gwarancje, nakładając na organy obowiązek podjęcia wszelkich czynności procesowych mających na celu wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego w oparciu o określoną w art. 80 k.p.a., zasadę swobodnej oceny dowodów.
Co istotne, tak poczynione ustalenia powinny następnie znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., czego w przedmiotowej sprawie zabrakło.
W tym zakresie wymaga bowiem podkreślenia, że Prezydent Miasta K. oparł swoje rozstrzygnięcie jedynie na stanowisku zaprezentowanym przez Zarząd Dróg Miasta K. w piśmie z dnia 9 maja 2019 r. (znak: [...]), zgodnie z którym działki ewidencyjne nr [...], [...] i [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], częściowo zajęte były pod pas drogowy drogi publicznej ul. [...], która na podstawie uchwały Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Krak. Nr 10, poz.
84) posiadała kategorię drogi gminnej oraz przedstawionym wraz z tym pismem załączniku w postaci mapy z przebiegiem pasa drogowego ww. drogi publicznej w zakresie przedmiotowych działek. Niemniej jednak zdaniem Sądu – na co zasadnie zwrócili również uwagę skarżący – stanowiąca załącznik do ww. pisma z dnia 9 maja 2019 r. mapa, będąca wraz ze stanowiskiem Zarządu Dróg Miasta K. podstawowym i jedynym materiałem dowodowym zgromadzonym przez organ I instancji, nie poddaje się kontroli Sądu, gdyż jest to wydruk (kserokopia) w nieokreślonej skali, nienależycie opisana (brak wskazania źródła z którego pochodzi) z poczynionymi odręcznie naniesieniami przez bliżej nieustaloną osobę (brak podpisu lub potwierdzenia za zgodność z oryginałem) oznaczonymi jako "pas drogowy drogi publicznej ul. [...]". Z treści tego dokumentu nie wynika także, na jakiej podstawie osoba czyniąca naniesienia ustaliła przebieg ww. ul. [...], a nadto nie sposób ustalić parametrów przedmiotowej drogi takich jak długość, szerokość oraz jej powierzchnia, co tym samym dyskwalifikuje jego walory dowodowe. Podobnie też w ocenie Sądu, organ odwoławczy nie poczynił również wystarczających ustaleń w odniesieniu do kwestii przebiegu ul. [...] podnoszonej przez skarżących już w treści zażalenia, a konkretnie czy przebiegała ona lub przebiega przez działkę nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], a oparł się w tym względzie także na ww. stanowisku Zarządu Dróg Miasta K. oraz dodatkowo zgromadzonych w toku postępowania drugoinstancyjnego wypisie z rejestru budynków dla działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...], położonej przy ul. [...], wypisie z kartoteki budynków znajdujących się na ww. działce oraz uchwale Nr [...] Rady Narodowej Miasta K. z dnia 28 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich (Dz. U. Woj. Krak. Nr 10, poz. 84), które to dokumenty – zdaniem Sądu – w dalszym ciągu nie pozwalały jednak na ustalenie czy ul. [...] przebiega przez ww. działkę nr [...]. Wymaga bowiem podkreślenia, że z treści ww. uchwały z dnia 28 maja 1986 r. oraz załącznika nr 2 do tej uchwały wynika jedynie, że droga taka (ul. S. U. – jezdnia bez chodnika) o długości 0,6 km oraz powierzchni 1,9 tys. m2 – czego zdają się nie kwestionować również skarżący – została na mocy ww. uchwały zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, natomiast w oparciu o ww. dokumenty nie sposób ustalić przebiegu tej drogi, w szczególności – co ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy – czy przebiegała ona w dacie podjęcia ww. uchwały przez teren działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]. Podobnie też z treści pozyskanych przez Wojewodę na etapie postępowania drugoinstancyjnego dokumentów, nie wynika także czy po dacie podjęcia ww. uchwały z dnia 28 maja 1986 r. lub obecnie ul. [...] przebiegała lub przebiega przez teren działki nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...].
Tymczasem z uzasadnienia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 2000 r. (znak: [...]) zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości działki nr [...], obr. [...], objętej KW [...] (k. 18v a.s.) wynika, że podziału dokonano pod warunkiem, iż przy zbywaniu działek wydzielonych w wyniku podziału zostanie ustanowiona służebność drogowa do działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...] jako zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Jednocześnie w projekcie podziału nieruchomości dz. nr [...] objętej KW [...] zatwierdzonym ww. decyzją z dnia 18 maja 2000 r. (k. 23 a.s.) zawarto uwagę dotyczącą ustanowienia ww. służebności, tj. że "służebność przejazdu i przechodu przez działki [...], [...], [...], [...], [...], [...], zgodnie z oznaczeniem drogi służebnej na mapie kreską przerywaną czerwonym kolorem", co tym samym – przy uwzględnieniu zgromadzonego przez organy materiału dowodowego – dodatkowo może podawać w wątpliwość zasadność ustanowienia tego rodzaju służebności na ww. działkach (w tym działce nr [...]), w sytuacji gdyby przez działki te przebiegała już droga i to w dodatku będąca droga publiczną.
Dlatego też, wobec zaistniałych, a niedostatecznie wyjaśnionych rozbieżności, co do podstawowej dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, tj. czy ul. [...] przebiegała w dacie podjęcia uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. (Dz.U. Woj. Krak. Nr 10, poz. 84), jak i obecnie przez działkę nr [...], obr. 56, jedn. ewid. Podgórze należało uznać, iż spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uzasadniająca uwzględnienie skargi. Ustalenie tej okoliczności ma bowiem podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, w tym m.in. dla określenia, która część ul. [...] (określona w ww. uchwale jako jezdnia bez chodnika o długości 0,6 km oraz powierzchni 1,9 tys. m2) została zaliczona do kategorii dróg lokalnych miejskich, które następnie – na mocy art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U.
Nr 133, poz. 872 z późn. zm.) – z dniem 1 stycznia 1999 r. stały się drogami gminnymi, a w następstwie tego ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdą ww. przepisy ustawy przekształceniowej umożliwiające wydanie zaświadczenia, o którym stanowi art. 4 ust. 1 in principio ustawy przekształceniowej. W tym zakresie wskazać bowiem należy, że stosownie do treści art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające, które – jak wskazano powyżej – w przedmiotowej sprawie nie zostało jednak należycie przeprowadzone.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu, zarówno postanowienie Wojewody, jak i postanowienie Prezydenta Miasta K. naruszyły przepisy postępowania, tj. art. 7 i art. 218 § 2 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 k.p.a.). Organy obu instancji nie zweryfikowały bowiem w sposób należyty wskazanych powyżej okoliczności, podnoszonych również przez skarżących, w tym przede wszystkim odnoszących się do rzeczywistego przebiegu ul. [...], a dokładniej, czy droga ta przebiegała w dacie podjęcia uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. (Dz.U. Woj. Krak. Nr 10, poz. 84), jak i obecnie przez działkę nr [...], obr. 56, jedn. ewid. Podgórze, których to ustalenie będzie z kolei determinowało sposób dalszego procedowania w kontrolowanej sprawie.
Dlatego też należało uznać, że zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 i art. 218 § 2 k.p.a. w zw. z art. 1 ust. 2, art. 1a i art. 2 ust. 1 ustawy przekształceniowej mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.
Tym samym, organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy, powinny – zgodnie z art. 141 § 4 in fine p.p.s.a. – uwzględnić poczynione przez Sąd uwagi i kierować się oceną prawną wyrażoną w przedmiotowym orzeczeniu, podejmując w ramach postępowania wyjaśniającego niezbędne przewidziane prawem czynności zmierzające do ustalenia czy ul. [...] przebiegała w dacie podjęcia uchwały Rady Narodowej Miasta K. Nr [...] z dnia 28 maja 1986 r. (Dz.U. Woj. Krak. Nr 10, poz. 84), jak i obecnie przez działkę nr [...], obr. [...], jedn. ewid. [...]
W świetle powyższych ustaleń, pozostałe twierdzenia skarżących odnoszące się do naruszenia przepisów prawa materialnego, a tym samym kwestionujące prawidłowość podjętych przez organy obu instancji rozstrzygnięć należało uznać w okolicznościach przedmiotowej sprawy co najmniej za przedwczesne.
Mając zatem na względzie wskazane powyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, jak w punkcie I sentencji wyroku.
O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w punkcie II sentencji wyroku, na podstawie przepisu art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., w ten sposób, że zasądzono solidarnie na rzecz skarżących kwotę 100 zł, na którą składa się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 100 zł.