Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13.03.2002r, wydaną na podstawie art.48 ustawy z dnia 7 lipca 1994r Prawo budowlane (Dz.U. Nr 106 póz. 1126 z 2000r z późn.zm.) oraz art.104 kpa, Powiatowy Inspektor nadzoru Budowlanego w [...] nakazał R. C. rozebranie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego (gołębnika) na działce nr [...] w [...].
W uzasadnieniu decyzji wskazał, że na podstawie wyników kontroli i wyników postępowania wyjaśniającego ustalono, że R. C. wiosną 2000r na wskazanej wyżej działce wybudował budynek gospodarczy drewniany o wymiarach 6,05 x 3,10 m bez wymaganego pozwolenia na budowę. Jest on usytuowany w odległości 3,20 m od granicy południowej działki i 3m od jej granicy wschodniej. Budynek ustawiony jest na słupkach betonowych. Inwestor oświadczył, że obiekt został wybudowany w 1994r, a sąsiad K. G., że w 2000r, na dowód czego załączył mapę z [...].11.1998r na której przedmiotowy budynek nie widnieje.
Z treści przepisów art.28, 29 ust. l i 30 prawa budowlanego wynika, że na wybudowanie przedmiotowego obiektu było konieczne uzyskanie pozwolenia na budowę.
Skoro inwestor obowiązku tego nie dopełnił, dopuścił się samowoli budowlanej.
Samowolna realizacja obiektów budowlanych skutkuje nakazem ich rozbiórki. W myśl przepisu art.48 prawa budowlanego właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.
W odwołaniu od tej decyzji R. C. wniósł o jej uchylenie, zarzucając, że jest dla niego krzywdząca.
Decyzją z dnia 13 maja 2002r znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 l pkt l kpa, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji, powtarzając wywody zawarte w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, stwierdził, iż decyzja ta została wydana prawidłowo.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję R. C. zarzucił, że narusza ona przepisy art.28 i art.29 prawa budowlanego, gdyż budynek przez niego postawiony nie jest trwale związany z gruntem i ma charakter tymczasowy. Podniósł, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...].01.2002r nie ustalono istotnego dla rozstrzygnięcia faktu: budka jest postawiona na 6 ruchomych podstawach, umożliwiających jej przesunięcie w dowolne miejsce.
W.odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte.w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniósł, że wprawdzie w myśl przepisu art.29 ust. l pkt 5a prawa budowlanego budowa tymczasowego obiektu budowlanego, nie połączonego trwale z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, nie wymaga pozwolenia na budowę, ale wymaga dokonania zgłoszenia. Skoro inwestor takiego zgłoszenia nie dokonał, wyczerpane zostały przesłanki z art.48 prawa budowlanego i organ I instancji prawidłowo orzekł rozbiórkę tego obiektu.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi / art.134 ustawy/.
Skarga jest uzasadniona.
Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonego aktu wykazała, że został wydany z naruszeniem przepisów postępowania.
Zgodnie z art.7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W myśl ogólnej zasady postępowania wyrażonej w przepisie art.9 kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Z kolei z przepisu art.75 § l kpa wynika, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny.
Oświadczenia stron, stosownie do art. 75 § 2 kpa, mogą jedynie zastawić inne dowody i to tylko w sytuacjach nie budzących wątpliwości, a więc mogą odnosić się do tzw. "faktów przyznanych". Dopiero jeżeli złożone oświadczenie, co do stanu faktycznego lub prawnego sprawy, nie budzi wątpliwości co do zgodności z rzeczywistym stanem rzeczy, to te okoliczności nie wymagają dowodu i mogą zostać zastąpione stosownym oświadczeniem stron. Stosownie do ugruntowanego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 21.09.2001 r III S.A. 7375/98 LEX nr 40052) nie poświadczone urzędowo kserokopie dokumentów nie mogą stanowić dowodu na to, co jest w nich zapisane.
W myśl art.77. § l kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Porównując powyższe dyrektywy ze sposobem przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie uznać należy, że zostało ono przeprowadzone z ich naruszeniem.
Ustaleń w sprawie dokonano wyłącznie na podstawie protokołu oględzin i kserokopii mapy, jak podał organ, z dnia [...].11.1998r.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji przytoczył jedynie sprzeczne oświadczenia stron co do daty wybudowania przedmiotowego obiektu. Zaniechał przeprowadzenia dowodu z przesłuchania stron. Organ odwoławczy ustalenia te uznał za prawidłowe i wystarczające. Z poglądem takim zgodzić się nie można.
Po pierwsze, przy sprzecznych oświadczeniach stron, nie można było zaniechać przeprowadzenia postępowania dowodowego.
Po drugie, protokół oględzin budzi wątpliwości. Na stronie trzeciej protokołu, pod spisanym oświadczeniem K. G., innym kolorem długopisu dopisano: "Na dowód czego załącza mapę z 1998r". W związku z tym nie wiadomo kto i kiedy uwagę taką w protokole zamieścił.
Po trzecie, mapą tą jest nie poświadczona z oryginałem odbitka kserograficzna. Po czwarte, błędne jest ustalenie organu, że jest to mapa z [...].11.1998r. Jak wynika z kserokopii pieczęci widniejącej na niej, data [...].11.1998r jest to data wydania decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Nie wiadomo więc kiedy sama mapa została sporządzona. Na marginesie stwierdzić należy, że nawet, gdyby była to mapa z 1998r, to mając na uwadze zasady nanoszenia na mapy ewidencyjne nowych obiektów, mało prawdopodobnym jest, by obiekt samowolnie wybudowany na mapę taką został naniesiony.
W związku z powyższym stwierdzić, że zaskarżona decyzja narusza przepis art.7,9,75 i 77 kpa.
Stosownie do treści art. 145 § l pkt c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Dlatego też, na podstawie powołanego wcześniej przepisu i art. 135 ustawy orzeczono jak w punkcie I wyroku.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy.