Uzasadnienie
Pismem z dnia 10 października 2014r. S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na zarządzenie pokontrolne Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. Delegatura w N. z dnia 17 września 2014r. nr [...]. Zarządzeniem tym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20.07.1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007r. nr 44 poz. 287) oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach 27.08.2014r. - 5.09.2014r. w należącym do S. S. zakładzie w N., wezwano skarżącego o przedłożenie Staroście [...] materiałów określonych w art. 131 i 132 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne niezbędnych do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego określone w przepisach wydanych na podstawie art. 45a ust. 1 w terminie: do 30 listopada 2014r. oraz o terminowe przedkładanie marszałkowi województwa wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska w terminach ustawowych. Wyznaczono również termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 30 listopada 2014r.
Zdaniem skarżącego nie ma podstaw do tego, aby musiał on uzyskiwać pozwolenie wodnoprawne. Nadto przeprowadzał on badania w oparciu o wyspecjalizowaną firmę, które nie wykazały, aby ścieki z jego zakładu zawierały szczególnie szkodliwe dla środowiska substancje.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w myśl art. 52 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z uwagi na niepoprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, ewentualnie o jej oddalenie, wobec zaistnienia przesłanek do wydania zarządzenia tj. stwierdzenia występowania w ściekach z zakładu skarżącego szczególnie szkodliwych dla środowiska substancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., z uwagi na niepoprzedzenie skargi wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W myśl art. 52 § 1 i § 3 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Pouczenie w tym przedmiocie znajduje się w pkt 3 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego.
W związku ze stanowiskiem organu podnoszącym, iż skarga nie została poprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, zarządzeniem z 14 listopada 2014 roku skarżący został zobowiązany do wykazania, że wezwał organ w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a. do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi skarżący przedłożył kopie pism z daty 10.10.2014 roku oraz 9.11 2014 roku (k.15-16 a.s.). Ponadto na rozprawie oświadczył, że poza przedłożonymi, innych pism do organu nie kierował.
Analiza treści obydwu przedłożonych pism wskazuje na to, że nie dotyczą one zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, lecz mandatu karnego. Ponadto pisma te nie poprzedzają wniesienia skargi, która została nadana w urzędzie pocztowym 10.10.2014 roku. Pismo z daty 10.10.2014 roku zostało nadane w tym samym dniu, lecz jak wynika z numerów przesyłek, już po nadaniu skargi. Pismo z daty 9.11 2014 roku, też nadano po dacie wniesienia skargi i jak wynika z jego treści stanowi ciąg dalszy polemiki skarżącego z organem w przedmiocie nałożonego na niego mandatu karnego. Oba pisma zostały przy tym nadane z naruszeniem 14 dniowego terminu o jakim stanowi art. 52 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn nie można uznać aby skarżący dopełnił wymogu o jakim mowa w w/w przepisie, związku z czym skarga podlega odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w/w ustawy.