Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 27 października 2015 r. znak [...] na podstawie:
- - art. 3 ust. 1 a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 83);
- - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.);
po rozpatrzeniu odwołania strony skarżącej - A. " S.A. z siedzibą w K., od decyzji Prezydenta Miasta K. wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z 28 lipca 2015 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K., z 28 lipca 2015 r. znak: [...]
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z 28 lipca 2015 r. znak: [...] Prezydent Miasta K., wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, orzekł o odmowie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...] położonej w obrębie [...], jednostka ewidencyjna N., objętej księgą wieczystą [...].
W uzasadnieniu ww. decyzji organ I instancji wskazał, iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13, którym orzeczono m.in. o niezgodności z Konstytucją RP art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości - w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 187, poz. 1110) - wnioskodawcy, jako osobie prawnej, wykorzystującej przedmiotową nieruchomość na cele prowadzenia działalności gospodarczej, nie przysługuje obecnie uprawnienie do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo jej własności.
Odwołanie od ww. decyzji Prezydenta Miasta K. wniosła strona skarżąca, podnosząc, iż ww. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego zostało wydane po dacie wszczęcia niniejszego postępowania w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości, a zatem nie może ono mieć wpływu na jego wynik, zgodnie z jedną z naczelnych zasad prawa polskiego, a to zasadą lex retro non agit.
Dodatkowo w odwołaniu podniesiono, iż strona odwołująca się powzięła uzasadnione jej zdaniem wątpliwości, czy w przypadku nieuwzględnienia jej odwołania, nie będzie uprawniona do dochodzenia odszkodowania od Skarbu Państwa za poniesioną szkodę i utracone zyski w wyniku odmowy wyrażenia zgody przez organy państwowe na wnioskowane przez nią przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności ww. nieruchomości. W jej ocenie, okoliczności, które miały i mają miejsce w przedmiotowej sprawie, pozwalają na uzasadnioną w ocenie strony konstatację, iż to nie art. 1 ust. 1 i 3 ww. ustawy jest niezgodny z Konstytucją, a działania organów państwa.
Wojewoda [...] stwierdził, iż przedmiotem niniejszego postępowania odwoławczego jest sprawa przekształcenia na rzecz "A. " S.A. z siedzibą w K., w trybie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (zwanej dalej: "ustawą przekształceniową"), prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości gruntowej Skarbu Państwa, oznaczonej jako działka ewidencyjna nr [...], położonej w obrębie [...], jednostka ewidencyjna N. objętej księgą wieczystą [...], w którym to zakresie orzeczono w I instancji decyzją Prezydenta Miasta K., wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, z 28 lipca 2015 r. znak: [...].
Organ powołał treść art. 1 przekształceniowej.
Organ wskazał, iż wyrokiem z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 Trybunał Konstytucyjny orzekł m.in., iż art. 1 ust. 1 i 3 ustawy przekształceniowej - w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym i prawnym, które nie miały tego uprawnienia w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Organ wskazał, iż dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku w sprawach z omawianego zakresu koniecznym jest ustalenie przez organ administracji, czy w danej sprawie jej stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, iż zostały zrealizowane zarówno podmiotowe, jak i przedmiotowe przesłanki takiego przekształcenia. Należy zatem jednoznacznie ustalić czy podmiot występujący z wnioskiem o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości mieści się w katalogu podmiotów legitymowanych do występowania z takim wnioskiem, oraz następnie - czy nieruchomość objęta wnioskiem należy do jednej z kategorii, o których mowa powyżej.
Jak wynika z akt sprawy, postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte na wniosek strony skarżącej z 3 listopada 2014 r., uzupełniony pismem z 23 grudnia 2014 r., która to spółka, jako użytkownik wieczysty wskazanej powyżej nieruchomości, zwróciła się o przekształcenie prawa jej wieczystego użytkowania w prawo własności.
Organ podniósł, iż wnioskodawca, będący osobą prawną (spółką prawa handlowego posiadającą osobowość prawną), nie jest żadnym z podmiotów wymienionych w art. 1 ust. 3 w związku z ust. 2 (przy uwzględnieniu skutków ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13) lub art. 1 ust. 1 a pkt 2 lub ust. 2 pkt 1 w związku z ust. 4 ustawy przekształceniowej.
Jak wynika z akt sprawy, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...] m. K. (z której podziału powstała m.in. objęta niniejszym postępowaniem działka nr [...] - wraz z prawem własności zlokalizowanych na jej budynków, budowli i urządzeń, zostało nabyte z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przez Przedsiębiorstwo [...] " w K. (które następnie zostało przekształcone w "[...] " S.A. z siedzibą w K. - data rejestracji w KRS: 5 grudnia 2003 r.), co potwierdzono w ostatecznej decyzji Wojewody K. z 7 marca 1995 r. znak [...]. Przedmiotowa nieruchomość położona była i nadal pozostaje w terenach przemysłowych i wykorzystywana była na cele prowadzenia działalności gospodarczej ww. przedsiębiorstwa.
Zdaniem organu zasadnym jest stwierdzenie, iż przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego ww. nieruchomości nigdy nie przysługiwało spółdzielni mieszkaniowej i bez wątpienia nie przysługuje ono w stosunku do udziału w nieruchomości gruntowej, z którym związane byłoby prawo własności wyodrębnionego lokalu, a ponadto nieruchomość ta wykorzystywana była na cele prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z czym słusznie uznano w zaskarżonej decyzji, iż wnioskodawcy nie przysługuje roszczenie o przekształcenie prawa użytkowania wieczystej przedmiotowej nieruchomości w jej prawo własności.
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż organy administracji publicznej orzekają na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania rozstrzygnięcia, co oznacza, iż w niniejszej sprawie obowiązkiem tak organu I, jak i II instancji, było uwzględnienie ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 - niezależnie od daty wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie.
Wskazał, iż nie jest rzeczą organów orzekających w niniejszej sprawie rozstrzyganie kwestii odpowiedzialności odszkodowawczej Państwa za wydanie aktu normatywnego bądź za działanie jego organów, które w ocenie strony odwołującej się spowodowały szkodę i utratę zysków przez spółkę, bowiem należy to do wyłącznej właściwości sądów powszechnych.
Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody z dnia 27 października 2015 r. ewentualnie - z ostrożności procesowej - o uchylenie decyzji obu organów i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- 1. wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem obowiązującego prawa, tj.:
naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy stanowiącego podstawę wydanego rozstrzygnięcia, naruszenie art. 12 k.p.a. poprzez szybkie - ale nie wnikliwe, bo z pominięciem wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasady - zebranie niepełnego materiału dowodowego w sprawie, naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez uznanie - na podstawie wyłącznie twierdzeń Prezydenta Miasta K., iż przekształcenie prawa wieczystego jest niemożliwe w obecnym stanie prawnym, naruszenie art. i ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności (Dz. U. z 2012 r. poz. 83 ze zm.) poprzez jego błędną interpretację.
Strona skarżąca nie zgadza się z obydwoma decyzjami.
W ocenie Skarżącej się fakt wydania przez Trybunał Konstytucyjny w dniu 10 marca 2015 r. do sygn. akt [...] wyroku, nie powinien mieć zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu. Przedmiotowe orzeczenie zostało wydane po dacie wszczęcia niniejszego postępowania, a zatem nie może ono mieć wpływu na jego wynik, zgodnie z jedną z naczelnych zasad prawa polskiego, a to zasadą Lex retro non agit.
Ponadto strona skarżąca wskazuje, iż nie może ponosić konsekwencji zmian w przepisach, które nastąpiły w trakcie trwania postępowania zwłaszcza, iż przepis zakwestionowany przez Trybunał Konstytucyjny funkcjonował przez wiele lat i praktyka urzędów miast i gmin w tym zakresie była ugruntowana i stabilna.
Strona skarżąca wskazała, iż zgodnie z zasadami państwa prawa, organy państwa nie mogą "przerzucić" odpowiedzialności i ryzyka na podmiot prywatny za przedłużające się postępowanie administracyjne. Nie ulega wątpliwości, iż gdyby Prezydent Miasta K. zakończył postępowanie zainicjowane przez stroną skarżącą w terminach wynikających z kodeksu postępowania administracyjnego, to w dniu wydania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny miałaby ona już przekształcone użytkowanie wieczyste w prawo własności.
Strona skarżąca podniosła, iż bez wątpienia poniosła uszczerbek w swoim majątku. W jej ocenie okoliczności, które miały i mają miejsce w przedmiotowej sprawie pozwalają na uzasadnioną konstatację, iż to nie art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości jest niezgodny z Konstytucją, a działania organów państwa.
Organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).
Zgodnie z treścią art. 145§ 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, "Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
- 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:
- a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,
- b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,
- c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
- 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
§ 2. W sprawach skarg na decyzje i postanowienia wydane w innym postępowaniu, niż uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego i w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepisy § 1 stosuje się z uwzględnieniem przepisów regulujących postępowanie, w którym wydano zaskarżoną decyzję lub postanowienie".
Wniesiona skarga nie została uwzględniona, gdyż zawarte w niej zarzuty nie znajdują uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym a kontrolowane decyzje są zgodne z powszechnie obowiązującym prawem.
Jak wynika z akt sprawy, i tej okoliczności strona skarżąca nie kwestionuje, prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], obr. [...] m. K. (z której podziału powstała m.in. objęta niniejszym postępowaniem działka nr [...]) - wraz z prawem własności zlokalizowanych na jej budynków, budowli i urządzeń, zostało nabyte z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r., przez Przedsiębiorstwo [...] " w K. (które następnie zostało przekształcone w "A. " S.A. z siedzibą w K. - data rejestracji w KRS: 5 grudnia 2003 r.), co potwierdzono w ostatecznej decyzji Wojewody K. z 7 marca 1995 r. znak [...] Przedmiotowa nieruchomość położona była i nadal pozostaje w terenach przemysłowych i wykorzystywana była na cele prowadzenia działalności gospodarczej ww. przedsiębiorstwa.
|Podstawowe znaczenie w kontrolowanej sprawie, w tym przede wszystkim dla braku zasadności argumentacji skargi, ma treść wyroku |
|Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 (Dz. U. z 2015 r., poz. 373), zgodnie z którym art. 1 ust. 1 i 3 |
|ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w wersji nadanej ustawą |
|z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, poz. |
|1110) w zakresie, w jakim przyznaje uprawnienie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom prawnym, |
|które nie miały tego uprawnienia do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami |
|oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, poz. 1110), jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. |
|Oznacza to, że jeżeli dana osoba prawna nie mogła uzyskać przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie |
|ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości w wersji obowiązującej |
|do zmiany tej ustawy aktem nowelizującym z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych |
|ustaw, to również po tej dacie taka możliwość została wyłączona mocą ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. |
|W tej sytuacji trafnie, zdaniem Sądu, organy orzekające w sprawie przyjęły, że przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego ww. |
|nieruchomości, w okolicznościach prawnych i faktycznych kontrolowanej sprawy, nigdy nie przysługiwało spółdzielni mieszkaniowej i bez |
|wątpienia nie przysługuje ono w stosunku do udziału w nieruchomości gruntowej, z którym związane byłoby prawo własności wyodrębnionego |
|lokalu, a ponadto nieruchomość ta wykorzystywana była na cele prowadzenia działalności gospodarczej. W związku z tym nie można było w |
|zaskarżonych decyzjach stwierdzić, że wnioskodawcy i zarazem stronie skarżącej przysługuje skuteczne roszczenie o przekształcenie prawa|
|użytkowania wieczystej przedmiotowej nieruchomości w jej prawo własności. |
|Odnosząc się do zarzutów odwołania w realiach kontrolowanej sprawy, organ II instancji prawidłowo wyjaśnił, że organy administracji |
|publicznej orzekają na podstawie przepisów obowiązujących w dacie wydania rozstrzygnięcia, co oznacza, że w kontrolowanej sprawie |
|obowiązkiem organu I, jak i II instancji, było uwzględnienie ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z 10 marca 2015 r., sygn. akt K |
|29/13, i to niezależnie od daty wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. |
|Trzeba bowiem dalej wyjaśnić, że Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 marca 2015 r., sygn. akt K 29/13 wyraźnie |
|wskazał, że pierwotna treść ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności |
|nieruchomości zasadniczo umożliwiała przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności osobom fizycznym, które w dniu 13 |
|października 2005 r. były użytkownikami wieczystymi nieruchomości zabudowanych na cele mieszkaniowe lub zabudowanych garażami albo |
|przeznaczonych pod tego rodzaju zabudowę oraz nieruchomości rolnych (w odniesieniu do tych ostatnich przekształcenie było wyłączone, w |
|razie przeznaczenia ich w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy na cele inne niż |
|rolne). Dodatkowo osoby fizyczne i prawne mogły domagać się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności tylko |
|wtedy, gdy były one właścicielami lokali, których udział w nieruchomości wspólnej obejmował prawo użytkowania wieczystego, nawet jeżeli|
|udział w użytkowaniu wieczystym nabyły po 13 października 2005 r., oraz spółdzielnie mieszkaniowe będące właścicielami budynków |
|mieszkalnych lub garaży. Tylko dla takich przypadków następcy prawni podmiotów uprawnionych mogli skorzystać z uprawnień do domagania |
|się przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca Spółka takich przesłanek nie |
|spełniania i nie spełnia. |
|Dalej Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku stwierdził, że znacząco krąg podmiotów uprawnionych został poszerzony |
|ustawą z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 187, |
|poz. 1110). Rozszerzenie przedmiotowe polegało na tym, że ustawodawca całkowicie oderwał uwłaszczenie od celu, na jaki przeznaczona |
|jest nieruchomość. Uwłaszczeniem objęto wszystkie nieruchomości (niezależnie od ich przeznaczenia) i ogół podmiotów prawnych (osoby |
|fizyczne i osoby prawne), pod warunkiem przysługiwania im (ich poprzednikom prawnym) użytkowania wieczystego 13 października 2005 r. |
|Takie poszerzenie uprawnienia do żądania przekształcenia Trybunał Konstytucyjny uznał za naruszające zasadę samodzielności jednostek |
|samorządu terytorialnego zagwarantowaną art. 165 ust. 1 Konstytucji RP. Na zasadę samodzielności jednostek samorządu terytorialnego, |
|wyrażoną w tym artykule składa się przyznanie im osobowości prawnej, ze szczególnym zaakcentowaniem przysługiwania praw podmiotowych o |
|charakterze prywatnoprawnym, to jest własności i innych praw majątkowych (tak też Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 15 marca 2005 |
|r., sygn. K 9/04, opub. w OTK ZU nr 3/A/2005, poz. 24). W sytuacji, w której własność komunalna ma stanowić realną gwarancję |
|podmiotowości prawnej gmin, uprawnienia właścicielskie, w ramach których gmina podejmuje sama decyzje i czerpie korzyści z posiadanego |
|majątku, są gwarancją samodzielności. |
|Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że dokonane mocą przepisów ustawy nowelizującej z 2011 r. rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych |
|do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności narusza samodzielność prawną gmin, w szczególności |
|konstytucyjnie zagwarantowaną im pozycję właściciela nieruchomości. Rozwiązanie przyznające znacznie rozszerzonemu kręgowi podmiotów |
|możliwość przekształcenia rażąco narusza interesy gospodarcze jednostek samorządu terytorialnego, które - oddając nieruchomości w |
|użytkowanie wieczyste - nie mogły spodziewać się, że drugiej stronie umowy zostanie przyznane uprawnienie do jednostronnego zakończenia|
|stosunku prawnego przez przekształcenie przysługującego jej prawa we własność. W wypadkach objętych nowelizacją następuje ustawowa |
|ingerencja w umownie ukształtowane stosunki prawne. Ustawodawca narzucił gminom i to z pominięciem ich woli, rozporządzenie |
|nieruchomościami stanowiącymi ich własność. |
|Ponadto w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, nowelizacja z 28 lipca 2011 r. naruszyła także zasadę zawartą w art. 2 Konstytucji RP, a w|
|szczególności zasadę zaufania gmin do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wyraża się ona w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, |
|aby podmioty mogły układać swoje sprawy w zaufaniu, że nie narażają się na prawne skutki, których nie mogły przewidzieć w momencie |
|podejmowania decyzji, oraz w przekonaniu, że ich działania podejmowane zgodnie z obowiązującym prawem będą także w przyszłości uznawane|
|przez porządek prawny. Decyzja ustawodawcy wyrażona w ustawie nowelizującej z 2011 r., która - w sposób zaskakujący dla gmin - |
|spowodowała radykalne rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych do żądania przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo |
|własności, mogłaby służyć za modelowy przykład naruszenia zaufania jednostek samorządu terytorialnego do państwa. Trybunał |
|Konstytucyjny uznał ponadto, że nowelizacja z 28 lipca 2011 r. naruszyła wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę sprawiedliwości |
|społecznej, ponieważ wykreowała ona przywileje majątkowe dla określonych grup podmiotów, które uzyskały możliwość uwłaszczenia się |
|kosztem mienia jednostek samorządu terytorialnego bez głębszego uzasadnienia aksjologicznego (bez wskazania na takie wartości |
|konstytucyjne, które sprawiają, że owo wyróżnienie w rzeczywistości nie stanowi przywileju, lecz raczej jest słuszną rekompensatą, |
|wyrównaniem szansy, czy też zmierza do realizacji praw konstytucyjnych). Trybunał uznał, że w przypadku rozszerzenia podmiotowego kręgu|
|uprawnionych podmiotów na skutek nowelizacji z 28 lipca 2011 r. nie sposób wskazać celu, któremu ma służyć rozszerzenie kręgu podmiotów|
|uprawnionych do uwłaszczenia. Nie charakteryzują się one żadnymi cechami wspólnymi, a co za tym idzie - nie sposób ustalić racji |
|uprzywilejowania przez ustawodawcę właśnie tych podmiotów kosztem własności publicznej. |
|Wyraźnie w konkluzjach ww. orzeczenia Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że skutkiem tego wyroku będzie brak podstawy prawnej dla |
|przekształcenia, w trybie administracyjnym, prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, ale zasadniczo tylko dla tych podmiotów, |
|którym do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 2011 r., czyli na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów - użytkownikowi |
|wieczystemu - nie przysługiwało uprawnienie do żądania przekształcenia. |
|Sąd w tej sprawie w pełni przychyla się do stanowiska Trybunału Konstytucyjnego i je respektuje. Skoro Trybunał Konstytucyjny |
|stwierdził niezgodność danego przepisu z Ustawą Zasadniczą (Konstytucją) to oczywistym jest brak możliwości dalszego stosowania takiego|
|przepisu. |
|Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że kontrolowane decyzje organu I i II instancji są wydane zgodnie z prawem. Organy |
|administracji publicznej nie mogą opierać rozstrzygnięć administracyjnych o te przepisy ustawy, które zostały uznane przez Trybunał |
|Konstytucyjny za niezgodne z Konstytucją. W przeciwnym razie w hierarchicznie zbudowanym systemie prawnym powstałby chaos prawny, w |
|którym akt niższego rzędu (ustawa) mogłaby być niezgodna z aktem wyższego rzędu (Konstytucją), a mimo to nadal obowiązywałaby. |
|Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze należy stwierdzić, że są one niezasadne i w istocie znalazły one już swoje |
|uzasadnienie w zaskarżonej decyzji. Nie została w tej sprawie naruszona zasada lex retro non agit, ponieważ ta zasada w ogóle nie |
|wchodzi w rachubę w przypadku stwierdzenia przez Trybunał Konstytucyjny, że dany przepis jest niegodny z Konstytucją. Trybunał |
|Konstytucyjny jest nazywany negatywnym ustawodawcą. Trybunał Konstytucyjny nie uchwalił nowego prawa, a jedynie stwierdził, że dany |
|przepis nie spełnia wymogów konstytucyjnych. Wyrok Trybunału obowiązuje od daty jego opublikowania. W istocie skarżąca Spółka podnosi, |
|że skoro jej wniosek został złożony przed wydaniem wyroku przez Trybunał Konstytucyjny, to należało w tej sprawie stosować przepisy |
|niezgodne z Konstytucją. Sąd nie może podzielić takiego poglądu. Okoliczności związane z praktyką stosowania niekonstytucyjnego |
|przepisu ustawy także nie mogą uzasadniać braku przestrzegania Konstytucji. Kwestia okresu prowadzenia postępowania przez organ |
|administracyjny nie ma w tej sprawie znaczenia, a przy tym to sama skarżąca Spółka wnosiła o wydłużenie terminu do wydania decyzji, |
|czego dowodem jest wniosek Spółki z 2 kwietnia 2015 r. (karta nr [...] akt administracyjnych organu I instancji). Kwestia potencjalnego |
|odszkodowania od Skarbu Państwa znajduje się poza zakresem sprawy tej sprawy. Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przez organy |
|administracji art. 7 K.p.a. i art. 77 K.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy stanowiącego |
|podstawę wydanego rozstrzygnięcia. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób nie budzący wątpliwości w zakresie niezbędnym do |
|jej rozstrzygnięcia. W szczególności organy prawidłowo ustaliły, że skarżącej Spółce nie przysługiwały uprawnienia do domagania się |
|przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu|
|prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przed zmianą wynikającą z ustawy z dnia 28 lipca 2011 r. o zmianie ustawy|
|o gospodarce nieruchomościami oraz niektórych innych ustaw. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 12 K.p.a. poprzez szybkie - ale nie|
|wnikliwe, bo z pominięciem wyrażonej w art. 7 K.p.a. zasady - zebranie niepełnego materiału dowodowego w sprawie. Materiał dowodowy |
|został zebrany prawidłowo, z zachowaniem zasady prawdy materialnej i zdaniem Sądu w wystarczającym zakresie do orzekania w tej sprawie.|
|Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 80 K.p.a. poprzez uznanie przez organ II instancji - na podstawie wyłącznie twierdzeń |
|Prezydenta Miasta K. że przekształcenie prawa wieczystego jest niemożliwe w obecnym stanie prawnym. Pogląd organu I instancji jest |
|prawidłowy i trudno jest stawiać uzasadniony zarzut organowi II instancji, że go podzielił w sytuacji prawidłowo ustalonego stanu |
|faktycznego. |
|Na koniec trzeba stwierdzić, że nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 1 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o |
|przekształceniu prawa użytkowania wieczystego tych nieruchomości w prawo własności (Dz. U. z 2012 r., poz. 83 z późn. zm.) poprzez jego|
|błędną interpretację. Organy administracji przeprowadziły prawidłową wykładnię tych przepisów trafnie uwzględniając podczas aktu |
|stosowania prawa, dla potrzeb wydanych decyzji, konsekwencje prawne ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. |
|Mając na uwadze powyższe ustalenia stanu prawego i faktycznego kontrolowanej sprawy, Sąd uznał, że w związku z brakiem naruszenia |
|prawa, w tym zwłaszcza przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - skarga w kontrolowanej sprawie |
|podlega, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddaleniu. |