Uzasadnienie
Pismem z dnia 30.10.20123r. B.J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 11 października 2013r., nr [...].
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia przez skarżącą skargi na ww. decyzję Wojewody. Zgodnie z brzmieniem art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Jak wynika z analizy akt postępowania administracyjnego skarżąca B.J. nie występowała w nim w swoim imieniu i we własnej sprawie w zakresie jej przysługującego interesu prawnego, lecz w imieniu B.M. jako jego pełnomocnik. Zaskarżona decyzja Wojewody z dnia 11 października 2013r., nr [...] nie została więc skierowana do skarżącej, jako osoby mającej interes prawny w rozstrzygnięciu sprawy co do istoty, lecz do osoby, która występowała w imieniu B.M..
Mając na uwadze w/w przepis podmiot wnoszący skargę do sądu administracyjnego musi mieć w złożeniu takiej skargi interes prawny rozumiany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem. Skarga może dotyczyć tylko jego "własnej sprawy administracyjnej" rozumianej jako przewidziana w przepisach prawa administracyjnego możliwość konkretyzacji uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego. Interes prawnym w tym wymiarze oparty więc musi być na normach administracyjnego prawa materialnego, gdzie musi istnieć norma prawna przewidująca w określonym stanie faktycznym i w odniesieniu do oznaczonego podmiotu możliwość wydania określonego aktu.
Skarżąca nie wykazała w treści swojej skargi interesu prawnego do jej wniesienia, a w konsekwencji legitymacji do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. W złożonej skardze podaje jedynie zarzuty merytoryczne, kwestionując zasadność wydania zaskarżonej decyzji i zawarte w niej rozstrzygnięcie, w żaden jednak sposób nie wykazując swojego interesu prawnego w kontroli przez Sąd zaskarżonego aktu.
Dla całokształtu sprawy wskazać również należy, że Sąd bezskutecznie wezwał pismem z dnia 27.12.2013r. skarżącą do złożenia w terminie 7 dni oświadczenia czy skargę składa ona również w imieniu B.M., a jeżeli tak to do przedłożenia pełnomocnictwa procesowego do działania w jego imieniu pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono w dniu 31.12.2013r. Jednak do dnia wydania niniejszego postanowienia nie wpłynęła żadna odpowiedź od B.J..
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na podstawie art.58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), który mówi, iż sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.