Uzasadnienie
Wyrokiem z 20 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B.M. na decyzję Wojewody [....] z 25 sierpnia 2009 r., nr: [....] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W dniu [....] 2010 r. skarżąca złożyła wniosek o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem.
W dniu [....] 2010 r. skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, wskazując, że od [....] 2010 r. w związku z pogorszeniem się jej stanu zdrowia pozostawała w leczeniu. Dopiero [....] 2010 r., poczuła się lepiej co pozwoliło jej na przygotowanie i złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Składając wniosek "pominęła" jednak fakt, że upłynął termin do jego złożenia, dlatego też wniosek złożyła w terminie późniejszym. Pokreśliła, że w dalszym ciągu pozostaje pod stałą opieką lekarza.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Przepis art. 85 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wprowadził zasadę, iż czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 ppsa). Zgodnie z art. 87 § 1 ppsa pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 ww. artykułu stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 88 ppsa).
Zatem w pierwszej kolejności należy zbadać kwestię terminowości wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi, bowiem od tego zależy możliwość jego merytorycznego rozpoznania przez Sąd.
W rozpoznawanej sprawie należy uznać, że dniem w którym ustała przyczyna uchybienia terminu był 22 lutego 2010 r. W tym dniu, jak wynika z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu, stan zdrowia skarżącej uległ na tyle poprawie, że mogła wystąpić ze stosownym wnioskiem. Należy więc przyjąć, że od tego dnia należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do żądania doręczenia wyroku wraz z uzasadnieniem. Ostatnim dniem terminu był zatem 1 marca 2010 r. Wniosek o przywrócenie terminu został złożony dnia następnego tj. 2 marca 2010 r., a więc po upływie zakreślonego w ustawie terminu. Skoro stan zdrowia pozwalał skarżącej na złożenie wniosku w przedmiocie uzasadnienia wyroku, to nic nie stało na przeszkodzie dokonaniu jednocześnie czynności w postaci wystąpienia w wnioskiem o przywrócenie terminu. Również z samego uzasadnienia wniosku skarżącej z 2 marca 2010 r. wynika, że nie złożenie takiego wniosku w terminie było skutkiem zaniedbania skarżącej.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 ppsa należało orzec jak w sentencji.