Uzasadnienie
II SA/ Kr 1620/13
Postanowieniem z dnia 13 marca 2014 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie przyznał skarżącym J. B. i M. B. prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.
Pismem z dnia 28 marca 2014 r. dziekan Okręgowej Izby Radców Prawnych w K. wyznaczył dla skarżących pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego P. L. Na rozprawie w dniu 7 maja 2014 r. przez WSA w Krakowie, pełnomocnik skarżących wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej ani w całości, ani w części udzielonej skarżącym pomocy prawnej z urzędu dodając jednocześnie, iż wnosi o przyznanie podwójnej minimalnej stawki kosztów, wskazując na obszerność akt sprawy i prowadzenie jej od 2003 r.
Zgodnie z treścią §15 pkt 1rozporzadzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych. Oznacza to, iż wniosek o przyznanie podwójnej minimalnej stawki wynagrodzenia radcy prawnego nie znajduje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa. Ponadto, w opinii orzekającego nakład pracy pełnomocnika w przedmiotowej sprawie nie zasługuje na przyznanie wynagrodzenia w wyższej wysokości niż minimalna określona przepisami wyżej powołanego rozporządzenia.
Wniosek taki nie może być wyłącznie uzasadniony jednorazowym udziałem w rozprawie przed WSA oraz przeglądaniem niezbyt obszernych akt sprawy.
W związku z powyższym na zasadzie art. 250 w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270), § 14 ust.2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia.