Uzasadnienie
W dniu 16 stycznia 2017 r. skarżąca B. P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 19 grudnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości. Skarga została podpisana osobiście przez skarżącą, jak również przez B. W. jako "pełnomocnika ds. majątkowych".
Zarządzeniem z 20 lutego 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą o sprecyzowanie, czy w sprawie działa samodzielnie czy też przez swojego pełnomocnika, w terminie 7 dni pod rygorem uznania, że działa samodzielnie. W przypadku oświadczenia, że skarżąca działa przez pełnomocnika o podanie jego adresu zamieszkania.
W dniu 29 marca 2017 r. do tut. sądu wpłynęła odpowiedź skarżącej, że w jej imieniu w sprawie występował będzie pełnomocnik. Jednocześnie przedłożyła pełnomocnictwo, które z uwagi na zakres, jak i osobę pełnomocnika nie może być uznane za skuteczne w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżąca wskazała adres zamieszkania pełnomocnika.
Zarządzeniem z 5 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy, wezwał pełnomocnika skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi z pouczeniem o treści art. 35 Ppsa oraz o przedłożenie dwóch odpisów skargi.
Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej B. W. w dniu 18 kwietnia 2017 r.
W dniu 26 kwietnia 2017 r. skarżąca przedłożyła kolejne pełnomocnictwo dla B. W. oraz brakujące odpisy skargi, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie Sądu nie doszło do uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Przepis art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej ppsa stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Z powyższego przepisu wynika zatem, że procedowanie nad wnioskiem o przywrócenie terminu możliwe jest jedynie w sytuacji uchybienia określonemu terminowi.
Stosownie do treści art. 88 ppsa odrzuci na posiedzeniu niejawnym wniosek o przywrócenie terminu jeżeli jest spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny. O niedopuszczalności wniosku o przywrócenie terminu z mocy ustawy można mówić, m.in. w sytuacji, gdy strona nie uchybiła określonemu terminowi (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. kom. do art. 88 i M. Romańska, H. Knysiak-Molczyk, T. Woś Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2007 kom. do art. 88).
Zgodnie z art. 35 § 1 ppsa pełnomocnikiem strony może być adwokat lub radca prawny, a ponadto inny skarżący lub uczestnik postępowania, jak również małżonek, rodzeństwo, wstępni lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia, a także inne osoby, jeżeli przewidują to przepisy szczególne. Przepis ten stanowi zamknięty katalog podmiotów, które mogą zostać ustanowione pełnomocnikami strony w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
W przedmiotowej sprawie skarżąca dwukrotnie przedłożyła pełnomocnictwo, jednakże w żaden z tych dokumentów, z uwagi na ograniczony zakres, nie uprawnia B. W. do reprezentowania skarżącej w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed sądami administracyjnymi. Ponadto, pełnomocnik nie jest również podmiotem wymienionym w art. 35 § 1 ppsa. W związku z faktem, że B. W. nie mógł być pełnomocnikiem skarżącej w niniejszej sprawie, wezwanie o uzupełnienie braków formalnych skargi poprzez przedłożenie brakujących odpisów, winno zostać skierowane osobiście do skarżącej. Zaadresowanie go do osoby nieuprawnionej, nie otworzyło terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, a w konsekwencji termin ten nie został uchybiony.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 w zw. z art. 86 § 1 ppsa, należało orzec jak w postanowieniu.