Uzasadnienie
K. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 22 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.
W niniejszej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podano, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonego postanowienia z uwagi na zarzut naruszenia art. 7 § 2 i § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z zasadą przyjętą w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019, poz. 2325 ze zm.), dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu. Natomiast w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem przesłankę wyrządzenia znacznej szkody należy interpretować jako szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10).
Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności należy więc poprzedzić analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Argumentacja takiego wniosku musi więc być odpowiednia - tzn. w sposób przekonywujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 P.p.s.a. czyli niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonego postanowienia spowoduje skutki określone w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia organu II instancji nie przywołał żadnych okoliczności, które mogłyby uzasadniać przekonanie, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zabrakło tym samym konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących sytuacji majątkowej skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania postanowienia (np. wyciągi i wykazy z posiadanych rachunków bankowych, czy też informacje dot. obciążeń finansowych itp.). Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza że konieczne jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.
Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Należy również wskazać, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania postanowienia nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jego wykonania. Konieczność zapłaty grzywny i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiego rozstrzygnięcia. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grzywny grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji postanowienia nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności. Tego jednak strona skarżąca nie wykazała.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.