Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta T. orzekł o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nieruchomości położonej w T. przysługującego Z.G. i J.G. w prawo własności oraz ustalił z tego tytułu opłatę w wysokości129.100 zł. Decyzja zawierała prawidłowe pouczenie w kwestii wniesienia odwołania i została doręczona stronom w dniu 16 sierpnia 2013 r.
Odwołanie Z.G. i J.G. z dnia 19 sierpnia 2013 r. zostało nadane w dniu 22 sierpnia 2013 r. (data stempla pocztowego na kopercie). Przesyłka została skierowana do: [....]. Jak wynika z adnotacji umieszczonych na kopercie, zawarta w niej przesyłka była dwukrotnie awizowana i nie została odebrana. Na kopercie zostało też odnotowane "pod wskazanym adresem adresat nieznany".
Pismem Urzędu Miasta T. z dnia 9 września 2013 r. przesłano do Wojewody [....] m.in. pismo państwa G., które zostało złożone na dzienniku podawczym organu I instancji w dniu 2 września 2013 r. W piśmie tym wskazano, iż: "W związku z nieodebraniem przez Urząd Miasta T. korespondencji z dnia [....].2013 r. zawierającej odwołanie od ww. decyzji, kierowanej do Wojewody [....], za pośrednictwem Prezydenta Miasta T., wysłanej w dniu 22.08.2013 r. listem poleconym priorytetowym, uprzejmie prosimy o potraktowanie niniejszej korespondencji jako dochowanej w terminie. Wobec powyższej sytuacji wnioskujemy o rozpatrzenie przesłanego odwołania z dnia 19.08.2013 r."
Wojewoda [....] na podstawie art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. nr 102, poz. 651, ze zm.),art. 134 w związku. z art. 129 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, wydał w dniu 16 października 2013 r. postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wojewoda [....] po analizie stanu faktycznego oraz prawnego stwierdził, że na kopercie nieprawidłowo wskazano dane adresata. Uznał, więc, że adresat w zaistniałej sytuacji został niepoprawnie zidentyfikowany, co uzasadniało dwukrotne awizowanie, a w konsekwencji nieskuteczne wniesienie odwołania. Na koniec, dodał że jeśli by uznano argumentację skarżących za poprawną, to do skutecznego wniesienia odwołania wystarczałoby nadanie przesyłki na dowolny adres w placówce polskiego operatora pocztowego publicznego, a w konsekwencji naruszałoby to konstytucyjną zasadę równości proceduralnej. Organ przytaczał także przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, mówiące o skuteczności wniesienia odwołania.
Z.G. i J.G. wnieśli na ww. postanowienie z dnia 16 października 2013 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, powołując się m.in. na brzmienie art. 129 § 1 i 2 k.p.a. oraz na przepisy art. 3 i art. 26 ust. 1 ustawy Prawo pocztowe (Dz.U. 2003 nr 130, poz. 1188 ze zm.). Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia Wojewody [....] w całości oraz o zasądzenie kosztów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.
Sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ppsa.
Mając na uwadze powyższe zasady, Sąd uznał, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna.
Przepis art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. stanowi, że termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego. Decyzja Prezydenta Miasta T. została doręczona skarżącym w dniu 16 sierpnia 2013 r., zatem termin wniesienia od tej decyzji odwołania upływał, stosownie do art. 129 § 2 w związku z art. 57 § 1 k.p.a., w piątek, 30 sierpnia 2013 r. Data stempla pocztowego z koperty przesyłki zawierającej odwołanie to dzień 22 sierpnia 2013 r. Pismo skierowane zostało do Urzędu Miasta T., którego nazwa i adres siedziby zostały podane na kopercie przesyłki (obok wskazania również [....]), czyli zgodnie z art. 129 § 1 k.p.a., statuującym obowiązek wnoszenia odwołania za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w I instancji. Organ odwoławczy tej okoliczności nie uwzględnił. Okoliczność, że operator pocztowy błędnie uznał, że "pod wskazanym adresem adresat nieznany", nie mogło wywołać negatywnych skutków dla skarżących, tym bardziej, że ten sam operator nie zwrócił skarżącym przesyłki, ale ją dwukrotnie awizował.
Dlatego pomimo częściowo błędnego wskazania adresata przesyłki (a dokładnie - wskazanie dwóch adresatów) należy uznać, że skarżący nadając przesyłkę w terminie14 dni od otrzymania decyzji wskazali również właściwego adresata przesyłki tj. Urząd Miasta T. i właściwy adres jego siedziby.
Na marginesie jedynie należy wskazać, że przyjąwszy, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu, organ II instancji powinien w pierwszej kolejności rozpatrzyć pismo państwa G. z dnia 2 września 2013 r. jako żądanie przywrócenia terminu, w trybie przepisów art. 58 k.p.a.
Ponadto zwrócić należy uwagę, że organ odwoławczy, opisując szeroko sposób doręczenia skarżącym decyzji I instancji i przytaczając przepisy prawne, w ogóle nie zauważył, że organ I instancji zastosował nieznany w k.p.a. zbiorczy (wspólny) sposób doręczenia, zamiast doręczyć przesyłkę każdej stronie osobno bez względu na tożsamy adres zamieszkania stron.
Przywołane przez skarżących przepisy Prawa pocztowego (Dz.U. z 2003 r. nr 130 poz. 1188 ze zm.) pozostają bez znaczenia dla rozstrzygnięcia z powodu utraty mocy obowiązującej tej ustawy z dniem 1 stycznia 2013 r.
Z powyższego wynika, że organ II instancji naruszył przepisy k.p.a.: art. 134 w zw. z art. 129 § 2 w związku z art.57 § 5 pkt 2 - w stopniu mającym istotne znaczenie dla sprawy, dlatego na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. coraz art. 200 ppsa Sąd orzekł jak w sentencji.