Uzasadnienie
Decyzją z dnia 22.05.2002 r., SKO [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze,w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...].03.2002r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia J. O. uprawnienia do dokonywania badań technicznych pojazdów oraz zobowiązania do zwrotu dokumentu potwierdzającego uprawnienie wraz z pieczątkami.
Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu II instancji i z akt postępowania administracyjnego wynika, że zgodnie z treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2001 r. sygn. akt [...] uznano winnym i skazano J. O. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania oraz na karę grzywny za to, że "w dniu [...] grudnia 2000r. w [...] będąc zatrudnionym w charakterze diagnosty w Firmie "[...]" własności D. B. i będąc z tego tytułu uprawnionym do wystawiania dokumentów poświadczył nieprawdę w dowodzie rejestracyjnym samochodu osobowego marki [...] o nr rej. [...], nr blankietu [...] oraz w rejestrze badań technicznych pojazdów potwierdzając zgodność numerów identyfikacyjnych nadwozia i silnika z rzeczywistymi numerami tegoż pojazdu, gdy tymczasem pojazd ten posiadał przerobione numery nadwozia oraz niezgodne z dowodem rejestracyjnym numery silnika", co stanowi przestępstwo przewidziane art. 271 § 1 kk (k. 13 -14 akt).
W wyniku wniosku Prokuratury Rejonowej w [...] - Ośrodek Zamiejscowy w [...] - postanowieniem z dnia [...].12.2001r. Starosta wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty J. O..
Decyzją z dnia [...].01.2002r., [...] (k.
20) Starosta Powiatu [...] cofnął uprawnienia J. O. do dokonywania badań technicznych pojazdów na okres 2-ch lat licząc od dnia uprawomocnienia się tej decyzji i zobowiązał do zwrotu imiennego upoważnienia oraz pieczątek.
Od powyższej decyzji z dnia [...].01.2002r. odwołanie wniósł J. O.. W wyniku tego odwołania decyzją z dnia [...].03.2002r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ I instancji uznał, że treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].05.2001 r., sygn. akt [...] wyczerpuje treść art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.nr 98 z 1997r., poz.602 z późn. zm.) - tj. wskazuje na wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, a to zobowiązuje Starostę do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika, że zgodnie z art.84 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U Nr 98, poz. 602 z późn. zm.) ponowne wydanie uprawnienia J. O. może nastąpić nie wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna.
Na decyzję tę złożył skargę J. O., który wniósł o jej uchylenie i zarzucił rażące naruszenie prawa tj. art. 6,7 i 9 kpa i podał, że niesporna jest treść wyroku sądu karnego, w którym nie orzeczono zakazu wykonywania zawodu, mimo że o taki zakaz wnioskował prokurator. Wobec nieuwzględnienia tego wniosku przez Sąd - skarżący nie odwoływał się od tego wyroku, który się uprawomocnił. Zdaniem skarżącego - w postępowaniu tym doszło do podwójnego sądzenia go za ten sam czyn, gdyż Sąd Rejonowy odstąpił od kary dodatkowej, a zakaz ten został orzeczony decyzją administracyjną nie bacząc na to, ze pozbawia się go warsztatu pracy i źródła utrzymania dla całej rodziny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i uzasadniło swoje stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. W szczególności podkreślono, że nie ma przeszkód formalnych do cofnięcia uprawnień przez Starostę pomimo braku orzeczenia przez Sąd powszechny zakazu wykonywania zawodu diagnosty, albowiem orzeczenie o cofnięciu uprawnień jest zgodne z art. 84 ust. 3 pkt 2 cyt. ustawy - Prawo o ruchu drogowym.
Postanowieniem z dnia 30 września 2002r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie oddalił wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując analizy całości postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie stwierdza, że skarga jest uzasadniona, jednak nie ze względów w niej podniesionych.. Należy - zdaniem Sądu - zwrócić uwagę na treść art. 139 kpa - kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.): "organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się", a także na to, że zgodnie z art. 107 § 1 kpa decyzja administracyjna to nie tylko rozstrzygnięcie, ale i treść uzasadnienia. Jest niewątpliwym, że od decyzji organu I instancji ustalającej cofnięcie uprawnień na okres 2-ch lat odwołał się skarżący J. O. i to w wyniku jego odwołania została uchylona decyzja i organ I instancji wydał kolejną w tej sprawie. Z tego względu utrzymanie w mocy decyzji ustalającej okres na 5 lat, po upływie którego J. O. będzie mógł ponownie uzyskać uprawnienia diagnosty - jest decyzją na niekorzyść odwołującego się i to niezależnie od tego, czy ustalenie okresu 2-ch lat w decyzji, od której odwołał się skarżący było zgodne z obowiązującym wówczas prawem. Wobec tego należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszaj ą zasadę wynikającą z art. 139 kpa.
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę jako uzasadnioną i na mocy powołanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.