Uzasadnienie
Pani J. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 1 grudnia 2022 r. znak [...] w przedmiocie braku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta Miasta Krakowa- Zarządu Dróg Miasta K. dotyczącego wydania opinii w zakresie infrastruktury technicznej i obsługi komunikacyjnej dla inwestycji realizowanej przy ul. S. w K..
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że postanowienie nie podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje.
Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, m.in. na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Stosownie do art. 53 § 2 b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wniesienie ponaglenia wyczerpuje w przypadku skargi na bezczynność wymóg wyczerpana środków zaskarżenia. Zatem wydane w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego niezaskarżalne postanowienie organu wyższego stopnia stanowi o wyczerpaniu środków zaskarżenia w sprawie skargi na bezczynne lub przewlekłe prowadzenie postępowania, samo zaś nie może być przedmiotem zaskarżenia.
Reasumując, skoro na zaskarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga istoty sprawy, to nie przysługuje na nie skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Jak zaś stanowi art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę jeżeli skarga jest z innych przyczyn niedopuszczalna. W związku z powyższym skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Z tych względów, Sąd zobligowany był orzec jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.