Uzasadnienie
Syg. akt. II SA/Kr 1658/03
Zaskarżona uchwała Rady Miasta Krakowa z dnia 11 stycznia 1995 r., nr XI/119/95 w sprawie kierunków działalności Zarządu Miasta Krakowa w sprawach powoływania członków rad nadzorczych jednoosobowych spółek Gminy Miasta Krakowa podjęta została na podstawie art.18 ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (jedn.tekst Dz.U.z r.1996, nr 13, poz. 74 ze zm.). Uchwała nakazywała Zarządowi zasięgać opinii o kandydatach komisji Rady Miasta Krakowa, właściwej przedmiotowo. Wyznaczenie do rady nadzorczej jednoosobowej spółki Gminy Miasta Krakowa członka Zarządu Miasta Krakowa może nastąpić wyłącznie po uzyskaniu zgody Rady Miasta Krakowa.
Wojewoda Małopolski domaga się stwierdzenia przez Sąd, że powyższa uchwała jest niezgodna z prawem. Powołując się na utrwalone orzecznictwo sądowe, wskazując konkretne wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego Wojewoda Małopolski dowodzi, że zaskarżona uchwała stanowiła niedopuszczalną ingerencję Rady Miasta Krakowa w kompetencje ustawowo zastrzeżone na rzecz ówczesnego Zarządu Miasta Krakowa. Wbrew swemu tytułowi uchwała nie ograniczała się do ustalenia kierunków działania Zarządu Miasta Krakowa, lecz naruszała właściwość organu wykonawczego.
W swej odpowiedzi pełnomocnik Prezydenta Miasta Krakowa podzielił stanowisko Wojewody Małopolskiego, zawarte w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Sąd ustalił, że argumentacja Wojewody Małopolskiego jest prawidłowa. Litera prawa oraz orzecznictwo sądowe nie pozostawiają wątpliwości, że w stosunkach organu uchwałodawczego gminy z organem wykonawczym tej jednostki samorządu terytorialnego w całej rozciągłości obowiązuje zasada właściwości. Trzeba też podzielić stanowisko Skarżącego, że "wyznaczanie kierunków" nie obejmuje wprowadzania uzależnienia wykonywania przez organ wykonawczy jego ustawowych kompetencji od wyrażenia zgody przez organ uchwałodawczy lub od opinii komisji rady. Skoro Zarząd Miasta Krakowa ponosił odpowiedzialność za wyznaczanie członków rad nadzorczych więc w konsekwencji Rada Miasta Krakowa nie mogła wiążąco ustalać, kogo Zarząd ma pytać o zgodę w tych sprawach lub zasięgać opinii.
Mając powyższe na uwadze Sad orzekł jak w sentencji na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270) w związku z art.94 ust.2 zd.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym (jedn.tekst Dz.U.z r.1996, nr 13, poz. 74 ze zm.).