Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Tarnowie z dnia 26 czerwca 1997 r. Nr XL/362/97 przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Miasta Tarnowa — "Tereny Sadów Zblokowanych". Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 2 kwietnia do 30 kwietnia 2002 r.
W dniu [....] maja 2002 r. zarzut do tego projektu wnieśli A.W. i W.W., zam. w T., przy ul. [....]. Zaprotestowali oni przeciwko poszerzeniu ul. [....], które pozbawi ich części zagospodarowanej działki nr [....] i spotęguje uciążliwe już natężenie hałasu. Po stronie proponowanej do poszerzenia biegną wszystkie media.
Rada Miejska w Tarnowie uchwałą z dnia 22 maja 2003 r. Nr XI/168/2003 odrzuciła powyższy zarzut. W uzasadnieniu tej uchwały napisano, że działka nr [....] jest położona w terenie [....] - droga główna obszarowa oraz MN -tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego. Obecnie znajduje się tam dom jednorodzinny z ogrodem. Po wprowadzeniu w życie kwestionowanego projektu działka ta nie zmieni swojego przeznaczenia. 40 % jej powierzchni, to teren przeznaczony pod drogę obszarową, przy czym w planie obecnie obowiązującym ma ona mieć w liniach rozgraniczających szerokość 40 m, a w projekcie 35 m. Ulica [....] jest zbiorczą drogą obszarową, tranzytową i przelotową i musi posiadać odpowiedni parametr, którego nie można już zmniejszyć. Obecna ulica posiada pas zieleni i chodnik tylko po jednej stronie. Urządzenie tych elementów również od strony działki wnoszącego zarzut jest niezbędne w celu zapewnienia bezpieczeństwa komunikacyjnego ze szczególnym uwzględnieniem pieszych.
Teren ten i tak nie może być przeznaczony na cele budowlane, gdyż wzdłuż pasa ulicy przebiegają media. Powołano się na przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o samorządzie terytorialnym i ustawy - prawo ochrony środowiska.
W dniu [....] lipca 2003 r. A.W. skierował na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Napisał on, że po pozbawieniu go 40% działki ruch będzie się odbywać bezpośrednio pod oknami jego domu. Zagrozi to zdrowiu skarżącego i jego rodziny a także spowoduje zniszczenie zieleni, która w tej chwili stanowi ekran ochronny, a także obniży wartość działki. Skarżący uważa, że ulica w dotychczasowym kształcie posiada odpowiednie parametry.
W odpowiedzi na skargę Miasto T. wniosło o jej oddalenie. Opisano tu przebieg postępowania planistycznego i rozwinięto argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, podając szczegółowsze dane co do przebiegu ulicy i jej oddalenia od domu skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Proces planistyczny składa się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służą środki obrony przed regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne. Na etapie, w którym doszło do wydania zaskarżonej uchwały, obowiązkiem organów Miasta T. była analiza przedstawionego zarzutu i - w przypadku jego odrzucenia - udzielenie odpowiedzi zawierającej faktyczne i prawne uzasadnienie. Należy podkreślić, że w tej fazie procedury nie dochodzi jeszcze do oceny samego planu, a tylko do oceny jego projektu. Także więc odpowiedź udzielona na zarzut nie wywołuje skutków prawnych w obrębie samego planu. Zawiera ona jedynie stanowisko organów planistycznych, które zależy od ich uznania z tym, że powinno zostać uzasadnione.
Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów w zakresie sprawy, w jakiej zostały one podjęte. Dlatego też, badając uchwałę o odrzuceniu zarzutów wniesionych do projektu planu zagospodarowania przestrzennego nie może on kontrolować poglądów organów planistycznych, a tym bardziej nie może poddawać analizie samego projektu planu. Analizując taką uchwałę Sąd bada natomiast zwłaszcza jej uzasadnienie. Trzeba bowiem zauważyć, że zarzut do projektu planu jest indywidualnym środkiem prawnym opartym na indywidualnym interesie prawnym wnoszącego. Dlatego odpowiedź na ten zarzut (zwłaszcza odpowiedź negatywna) powinna dotyczyć właśnie jego indywidualnej i konkretnej sytuacji, a powinna ona znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały.
Uzasadnienie zaskarżonej uchwały Rady Miejskiej w T. jest niewystarczające. W tej jego części, która powinna mieć charakter uzasadnienia "faktycznego" użyto kilku ogólnych zdań, nie charakteryzując położenia działki składających zarzut, ani nie konkretyzując zakresu, w jakim poszerzenie ul. [....] wpłynie na tę nieruchomość. Nie wyjaśniono też należycie powodów, dla których droga ma zostać poszerzona, ani nie sprecyzowano parametrów technicznych tego poszerzenia. Nie określono też utrudnień, jakie nowa droga spowoduje w zagospodarowaniu działki.
Zaskarżona uchwała nie posiada żadnego uzasadnienia prawnego. Trudno uznać za takie uzasadnienie samo przywołanie przepisów dwóch ustaw, przy czym brakuje tu najważniejszej ustawy, decydującej o parametrach drogi, jaka jest ustawa o drogach publicznych.
W rezultacie Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała jest sprzeczna z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), wymagającym umieszczania w uchwałach odrzucających zarzuty do projektu planu zagospodarowania przestrzennego faktycznego i prawnego uzasadnienia i orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 147 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) oraz w zw. z art. 94 ust. l ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Ten ostatni przepis znalazł zastosowanie dlatego, że od dnia wydania zaskarżonej uchwały minął już rok. administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
O kosztach postanowiono na podstawie art. 55 ust. l ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) w zw. z art. 97 § 2 cyt. ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.