Uzasadnienie
W dniu 19 lutego 2015 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie zapadł wyrok oddalający skargi J. S. i K. S. na decyzję nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Od powyższego wyroku, z zachowaniem przepisanego terminu, skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący J. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Na podstawie art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2015 r., poz. 658) z dniem 15 sierpnia 2015 r. wszedł w życie przepis art. 179a o brzmieniu "Jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna."
W toku postępowania międzyinstancyjnego, wszczętego na skutek wniesienia skargi kasacyjnej przez J. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi jedna z przesłanek określona w cytowanym przepisie, stanowiąca podstawę do wydania autokontrolnego orzeczenia. Stwierdzono bowiem, że ogłoszony na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. wyrok nie został podpisany przez cały skład sędziowski orzekający w niniejszej sprawie. Przepis art. 137 § 4 p.p.s.a., stanowiąc, że sentencję wyroku podpisuje cały skład sądu, w sposób wyraźny wskazuje, że adresatem dyspozycji normy prawnej zawartej w wykładanym przepisie jest sąd - sędziowie należący do składu orzekającego rozstrzygającego sprawę. Sentencja jest podpisywana, a więc same podpisy nie mogą być traktowane jako część (element) sentencji.
Dodatkowo, nie budzi wątpliwości, że podpisanie sentencji przez cały skład orzekający jest wymaganiem bezwzględnym, który nie może zostać uzupełniony. Jak się bowiem przyjmuje, podpisanie sentencji wyroku po jego ogłoszeniu nie usuwa wadliwości polegającej na braku podpisów całego składu orzekającego w chwili ogłoszenia wyroku. Niezłożenie podpisu ma więc charakter trwały i nienaprawialny (por. wyrok SN z 18 kwietnia 1979 r., sygn. III CRN 60/79, Mon. Praw. 2006, nr 23; T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, s. 508). Powyższa okoliczności zdaniem Sądu skutkować musi przyjęciem, że zachodzi nieważność postępowania uzasadniająca zastosowanie art. 179a p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na mocy powołanego przepisu.