Uzasadnienie
Skarżąca, w sprawie dotyczącej odmowy wznowienia postępowania w sprawie udzielenia inwestorowi pozwolenia na użytkowanie domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie z urzędu radcy prawnego. Postanowieniem z dnia [...].02.2008 r., referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił oba wniosku. Skarżąca w terminie wniosła sprzeciw tylko w zakresie odmowy zwolnienia jej od ponoszenia kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt. 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 póz. 1270 - zwanej dalej p.o.p.s.a.) prawo pomocy w częściowym zakresie może być przyznane osobie fizycznej która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie od kosztów sądowych stanowi w istocie rzeczy formę kredytu udzielonego ze strony Skarbu Państwa, poprzez rezygnację z należnych opłat sądowych w chwili wytoczenia postępowania i wyłożenie ze środków budżetowych wydatków w jego toku.
Każdy obywatel zamierzający wytoczyć sprawę sądową musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów sądowych. Nie można pominąć tego, że wyłożenie kosztów przez skarżącego jest tylko czasowe, bowiem w przypadku uwzględnia jego skargi zgodnie z art. 200 p.o.p.s.a. będzie mu przysługiwało prawo domagania się zwrotu kosztów postępowania.
W sprawie niniejszej, jak wynika to tylko z oświadczeń skarżącej, jej sytuacja majątkowa nie jest taka, że wyłożenie opłaty w wysokości 500 zł., może spowodować uszczerbek utrzymania koniecznego dla skarżącej. Skarżąca wykazuje dochód w wysokości 1 489, 20 PLN. Jest właścicielką dwóch mieszkań. Z treści skargi wynika, że w 2001 r., wykupiła dwa mieszkania. Nie jest więc w takiej sytuacji, aby kosztów tych nie mogła ponieść a musiałaby być one kredytowane przez innych podatników.
W tej więc sytuacji skoro nie zachodzą przesłanki do udzielenia skarżącej prawa pomocy (art. 246 § 1 pkt. 2 p.o.p.s.a.) należało orzec jak w sentencji.