Uzasadnienie
Postanowieniem Marszałka Województwa [....] z dnia 15 lipca 2009 r. znak: [....] wydanym na podstawie art. 106 k.p.a. oraz art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80 poz. 717 z późn. zm.) uzgodniono projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego z wniosku G.L. pn: "budowa hotelu z zapleczem gastronomicznym, parkingami i układem wewnętrznej komunikacji na działkach nr [....],[....],[....],[....],[....],[....],, obręb [....] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach j.w. oraz działkach nr [....],[....],[....],[....],[....], obręb [....] i na działkach nr [....] i [....], obręb [....] przy ul. [....] w K. " U uzasadnieniu organ wskazał, że teren objęty wnioskiem zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. przyjętego Uchwałą z dnia 16 listopada 1994 r. położony jest w obszarze oznaczonym w planie symbolem KT/GP i przeznaczonym do realizacji usług publicznych - "Obszar Tras Komunikacyjnych".
Planowana inwestycja zlokalizowana jest przy ul. [....], przebiegającej w ciągu drogi krajowej nr [....], należącej do inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie koliduje z przebiegiem przedmiotowej drogi. W związku z powyższym nie wniesiono zastrzeżeń do w/w projektu decyzji.
Zażalenie na to postanowienie wniósł J.W. zarzucając naruszenie § 11 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 2009 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, zgodnie z którym droga i związane z nią urządzenia powinny mieć formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającego zagospodarowania. Skarżący wskazał ponadto, że planowane zamierzenie inwestycyjne w obecnym kształcie uniemożliwi modernizację drogi ul. [....].
Rozpatrując to zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia 23 września 2009 r. znak: [....], działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt. 10 i art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 k. p. a. w związku z art. 144 k. p. a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W ocenie organu odwoławczego zarzuty skarżącego są bezzasadne, ponieważ dopiero na etapie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ prowadzący to postępowanie bada m. in. formę architektoniczną urządzeń objętych planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Organ zaznaczył, że przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji o warunkach zabudowy, a nie decyzja o ustaleniu warunków zabudowy. Kompetencja Marszałka Województwa [....] do dokonywania jakiegokolwiek uzgodnień wynikała tylko i wyłącznie z faktu, że poprzedni plan miejscowy (już nie obowiązujący) przewidywał na terenie objętym zamierzeniem inwestycyjnym, przebieg trasy komunikacyjnej do realizacji usług publicznych oznaczonej symbolem KT/GP.
Planowana inwestycja zlokalizowana jest przy ul. [....], przebiegającej w ciągu drogi krajowej nr [....], należącej do inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 39 ust. 3 pkt. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie koliduje z przebiegiem przedmiotowej drogi. Kolegium podkreśliło, że z istoty decyzji o ustaleniu warunków zabudowy wynika, iż decyzja ta nie rodzi praw do terenu, jak również nie narusza prawa własności i oraz innych praw osób trzecich, natomiast weryfikacja samej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oraz ustalonych na jej podstawie parametrów architektoniczno - budowlanych nie może odbywać się na etapie postępowania uzgadniającego, gdyż zakres tego postępowania jest ograniczony.
Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożył J.W. zarzucając naruszenie § 11 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 2009r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Skarżący podniósł, że postępowanie toczące się w niniejszej sprawie dotyczy wydania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, nie jest zaś postępowaniem o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego Marszałek Województwa wydając postanowienie o pozytywnym uzgodnieniu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego faktycznie ustalił kształt inwestycji wskazany w projekcie decyzji, a zatem organ powinien badać już na tym etapie czy planowana inwestycja odpowiada stosownym przepisom. W dalszej części skargi skarżący powtórzył argumenty zawarte w zażaleniu, m.in., podnosząc, że planowane zamierzenie inwestycyjne w obecnym kształcie uniemożliwi modernizację drogi przy ul. [....], uwzględnioną w Planie Zagospodarowania Przestrzennego Województwa [....].
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 p.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.
Przedmiotem niniejszego postępowania jest rozpoznanie skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. utrzymującego w mocy postanowienie Marszałka Województwa [....] orzekającego o pozytywnym uzgodnieniu projektu decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: budowa hotelu z zapleczem gastronomicznym, parkingami i układem wewnętrznej komunikacji na działkach nr [....],[....],[....],[....],[....],, obręb [....] wraz z wjazdem i infrastrukturą techniczną na działkach jak wyżej oraz na działkach nr [....],[....],[....],[....], obręb [....] i na działkach nr [....] i [....] obręb [....] przy ul. [....] w K. Zdaniem sądu postanowienie to jak również postanowienie organu I instancji w żaden sposób nie narusza obowiązującego prawa.
Zgodnie z dyspozycją art. 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2000r. nr 98 póz. 1071 z późn. zm), jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Przepis art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z dnia 10 maja 2003 r.) stanowi, iż zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio.
Z kolei art. 60 ust 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przesądza, iż decyzję o warunkach zabudowy wydaje, z zastrzeżeniem ust. 3, wójt, burmistrz albo prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Przepis art. 53 ust 4 pkt 10 tejże ustawy wskazuje natomiast, iż decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z wojewodą, marszałkiem województwa oraz starostą w zakresie zadań rządowych albo samorządowych, służących realizacji inwestycji celu publicznego, o których mowa w art. 48 - w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.
W niniejszym postępowaniu Marszałek Województwa [....] uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy, stojąc na stanowisku, iż planowana inwestycja nie koliduje z przebiegiem drogi [....] gdyż określona na załączniku graficznym linia zabudowy, wyznacza obszar zabudowy poza istniejącym pasem drogowym.
Postanowienie to nie narusza w żaden sposób obowiązujących uregulowań. Bezzasadne są także wskazane w skardze zarzuty dotyczące tego postanowienia.
Uzgodnienie wydane przez Marszała Województwa [....] nie ustala w żaden sposób kształtu planowanej inwestycji. Sama decyzja o warunkach zabudowy wyznacza jedynie ogólne, kierunkowe wymogi jakie zamierzenie inwestycyjne powinno spełniać co do linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej oraz jej gzymsu lub attyki i geometrii dachu. Faktyczny kształt tego zamierzenia, konkretyzowany jest dopiero na etapie projektu budowlanego podlegającego ocenie organów administracji, które zatwierdzają ten projekt i wydają decyzję o pozwoleniu na budowę, bądź odmawiają wydania tej decyzji. Uzgodnienia wydane do projektu decyzji o warunkach zabudowy, w żaden sposób nie mogą przesądzać o kształcie planowanej inwestycji. Wydając uzgodnienia, organy orzekają jedynie w ramach swych kompetencji oceniając, czy zamierzenie inwestycyjne zgodne jest z odrębnymi przepisami do przestrzegania których organy te są powołane.
Samo uzgodnienie polega natomiast na wyrażeniu zgody na konkretną treść proponowanego rozstrzygnięcia, co następuje w trakcie postępowania dotyczącego danego aktu. W żaden sposób natomiast aktu tego nie zastępuje, ani też nie przesądza o jego ostatecznym kształcie. Co za tym idzie, uzgodnienie wydane w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza o treści tej decyzji która, jak mowa o tym wyżej, sama w sobie jedynie kierunkowo określa parametry przyszłego zamierzenia inwestycyjnego.
W sposób oczywisty uzgodnienie będące przedmiotem niniejszego postępowania nie może uniemożliwić modernizacji ul. [....]. Skarżący nie wskazał zresztą, jak wywodzi ten skutek z treści przedmiotowego postanowienia.
Niezrozumiałym dla sądu są wywody skargi zamieszczone w początkowej części jej uzasadnienia a dotyczące niekonsekwentnego używania przez organ II instancji pojęcia postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, kiedy jest to postępowanie o wydanie przez organ decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego. Organ II instancji pojęć tych używa prawidłowo, a same zarzuty świadczą o niezrozumieniu znaczenia tych pojęć przez autora skargi. Pojęcia ustalenie w drodze decyzji warunków zabudowy oraz wydanie decyzji o warunkach zabudowy są tożsame, a pojęciami tymi zamiennie posługują się zapisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie a art. 59 ust 1 ustawa posługuje się pojęciem "ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy", natomiast wart. 61 ust 1 - pojęciem "wydania decyzji o warunkach zabudowy". Nie oznacza to jednak, iż pojęcia te dotyczą różnych etapów postępowania czy też różnych decyzji, co jak się zdaje podejrzewa autor skargi zamieszczając w niej zapis, iż cyt "... po zakończeniu tego postępowania nie będzie kolejnego postępowania, którego przedmiotem będzie ustalenie warunków zabudowy dla w/w zamierzenia inwestycyjnego".
Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.