Uzasadnienie
Prezydent Miasta K. decyzją z 2 października 2012 r., nr [...], ustalił - na wniosek B. K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Centrum Dystrybucji [...]" w K. - warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Przebudowa, rozbudowa i nadbudowa budynku Centrum [...]" na działce nr [...] obr[...] wraz z przebudową istniejącego zjazdu na działkę drogowa nr [...] obr. [...] poprzez działkę nr [...] obr[...] przy ul. [...] w K." (sprawa znak[...]). Decyzja została przeniesiona na rzecz M. K. decyzją Prezydenta Miasta K. z 25 listopada 2016 r., znak: nr [...]
M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Pracownia [...] [...] w K. wnioskiem z 26 października 2018 r. (data wpływu) zwrócił się do organu jw. o wyjaśnienie treści decyzji z 2 października 2012 r., nr [...] w zakresie:
- 1. tytułu inwestycji – żądając wyjaśnienia, czy wnioskodawca w wypadku wnioskowania o pozwolenie na budowę na podstawie przeniesionych decyzji wz może określać nazwę inwestycji jako przebudowę, rozbudowę (i nadbudowę) budynku Centrum Dystrybucji [...] w sytuacji kiedy zmieniła się jednostka użytkująca budynek (firma [...] zakończyła działalność, obecnie budynek jest użytkowany przez firmę [...]). Chodzi o ten sam budynek i nadal jest on użytkowany jako zabudowa usługowa;
- 2. warunków zabudowy, wnosząc o sprecyzowanie: a) czy wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w sytuacji kiedy od strony frontu elewację budynku kształtuje jego bryła główna oraz w drugiej linii bryły podrzędne, (o elewacjach cofniętych w stosunku do linii elewacji głównej),obowiązek osiągnięcia minimalnej wysokości elewacji można traktować jako dotyczący tylko bryły głównej, czy też dotyczy on całego, wielopłaszczyznowego widoku budynku od strony frontowej; b) czy minimalna wysokość górnej attyki, przy nadbudowie dotyczącej tylko bryły głównej, obowiązuje tylko dla części nadbudowanej czy też dotyczy wszystkich fragmentów dachów, w tym dachów na bryłach nie podlegających nadbudowie; c) czy w wypadku całkowitej rezygnacji w pozwoleniu na budowę z zakresu inwestycji dotyczącego nadbudowy można zachować obecne (niższe) wysokości kalenicy/attyki.
Postanowieniem z 15 lutego 2019 r., znak [...], Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., wyjaśnił na wniosek M. K. treść decyzji Prezydenta Miasta K. z 2 października 2012 r. nr [...] w następujący sposób:
- 1) inwestor będący jej aktualnym właścicielem może wnioskować o pozwolenie na budowę pod warunkiem zgodności rodzaju usług, jakie będą prowadzone w budynku z tymi, dla których została wydana przedmiotowa decyzja WZ zgodnie z treścią pisma WKŚ UMK z 13 września 2011 r., znak: [...],
- 2. a) zapis "ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy-od 8m do 10m" odnosi się tylko do głównej bryły budynku, będącej zarazem najwyższą częścią budynku. Zapis ten oznacza, że po zrealizowaniu nadbudowy głównej - najwyższej części budynku, jej wysokość powinna zawierać się w przedziale od 8 do 10 m,
- b) zapis "ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy - od 8m do 10m" obowiązuje tylko dla części poddanej nadbudowie tj. głównej/najwyższej części budynku. Zapis ten oznacza, że w poddanej nadbudowie, głównej - najwyższej części budynku, minimalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy wynosi 8m,
- c) zgodność przygotowanego dla inwestycji projektu budowlanego z zapisami przedmiotowej decyzji o ustaleniu wz, w zakresie którego dotyczy pytanie, będzie badana i podlegać będzie ocenie dopiero na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu postanowienia przywołano stan faktyczny i prawny. Wskazano, że na podstawie wizji w terenie stwierdzono, że nie tylko zmieniła się jednostka użytkująca budynek, ale również zakres i charakter prowadzonej działalności usługowej. Rodzaj usług całkowicie różni się, od tych które określone zostały w nazwie i w treści decyzji.
M. K. w zażaleniu na powyższe postanowienie wniósł o jego zmianę i umorzenie postępowania w związku z faktem, że wyjaśnienie zawarte w postanowieniu nie może ograniczać i naruszać uprawnień nabytych wcześniej na podstawie prawomocnej decyzji; uchylenie przedmiotowego postanowienia celem ponownego rozpatrzenia sprawy i udzielenia rzetelnego wyjaśnienia treści decyzji zgodnie z zasadami logiki i przy uwzględnieniu uzasadnionych interesów stron, a w szczególności wnioskodawcy; przeprowadzenie mediacji lub wyznaczenie rozprawy przed SKO celem ugodowego zakończenia sporu i uzgodnienia akceptowalnej treści wyjaśnień zgodnie z obowiązującymi przepisami i ograniczeniami wynikającymi z planu miejscowego; rozpatrzenie sprawy w rozsądnym terminie.
W uzasadnieniu zażalenia wskazano na dokonanie przez organ wyjaśniania treści decyzji z pominięciem zasad logiki i obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania, a przede wszystkim uzasadnionych interesów wnioskodawcy. Podniesiono, że zakres usług wynikający z WZ jest szerszy od tego jaki jest oferowany obecnie w przedmiotowej lokalizacji, zatem nie występuje w tej kwestii niezgodność z decyzją WZ, tylko potrzeba jej doprecyzowania. Wskazano także na zgodne z prawem przeniesienie praw z decyzji WZ, jak i na obowiązki inwestycyjne wynikające z zawartej przez stronę umowy dzierżawy, których przy takiej interpretacji strona nie może realizować.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 8 kwietnia 2019 r., nr: SKO. [...], na podstawie art. 113 § 2 i art. 138 § pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Prezydenta Miasta K. z 15 lutego 2019 r., znak [...], o wyjaśnieniu treści decyzji Prezydenta Miasta K. z 2 października 2012 r. nr [...] ustalającej warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Kolegium, przytaczając treść art. 113 § 2 k.p.a., wskazało na ograniczony tym przepisem zakres działania organu, który sprowadza się wyłącznie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych przez nią wątpliwości co do użytych w decyzji wyrażeń, niejasnych sformułowań bądź zastosowanych skrótów utrudniających ustalenie sensu rozstrzygnięcia. W trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie można zmieniać decyzji, ani jej uzupełniać, nie można dokonywać nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, czy też dostosowywać treści decyzji do wymogów ukształtowanych zmienionym już po jej wydaniu stanem prawnym. Przy wyjaśnianiu treści decyzji musi być zatem uwzględniony stan faktyczny i prawny sprawy z dnia jej wydania, a wyjaśniane kwestie nie mogą należeć do problematyki objętej np. trybem uzupełnienia lub zmiany decyzji bądź sprostowania zaistniałych w niej błędów i oczywistych omyłek, a tym bardziej do kategorii roszczeń strony kwalifikujących się do osobnej sprawy administracyjnej.
W kontekście powyższego Kolegium stwierdziło, że strona w istocie oczekuje zmiany decyzji w świetle planu zagospodarowania przestrzennego, co nie mieści się w zakresie sprawy o wyjaśnienie treści decyzji.
Kolegium za nieuzasadnione uznało również wnioski dowodowe strony o przeprowadzenie mediacji i rozprawy administracyjnej. Zdaniem Kolegium, charakter sprawy prowadzonej na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. nie pozwala na przeprowadzenie mediacji. Organ administracji działający w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, czy do uzgodnienia akceptowalnej treści wyjaśnień zgodnie z obowiązującymi przepisami i ograniczeniami wynikającymi z planu miejscowego. Uprawniony jest jedynie do wyjaśnienia stronie zgłoszonych przez nią wątpliwości, czyli do wyjaśnienia jak organ rozumie własną decyzję. Podobnie rozprawa administracyjna nie jest instytucją która mogłaby być zastosowana w rozważanym przypadku.
Oceniając zaskarżone postanowienie organu I instancji Kolegium podniosło, że w istocie nazwa inwestycji i zakres inwestycji wynikają wprost z wniosku i załączonych do wniosku dokumentów, w tym koncepcji architektonicznej, z której wynika brak zmiany sposobu użytkowania budynku usługowego. Wyjaśnienie wątpliwości w kierunku zaproponowanym przez stronę prowadziłoby do nowej oceny stanu faktycznego i powodowałoby zmiany merytoryczne rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji. Nie mieści się w ramach wykładni także wyjaśnienie powodów zajętego w decyzji merytorycznego stanowiska.
Kolegium nie zakwestionowało również pozostałych wyjaśnień i podzieliło pogląd organu I instancji, że wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy od 8m do 10m odnosi się tylko do głównej bryły budynku, będącej zarazem najwyższą częścią budynku i obowiązuje tylko dla części poddanej nadbudowie tj. głównej/najwyższej części budynku. Sposób ustalania wymagań w decyzji dotyczy bowiem wyłącznie nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Natomiast zgodność przygotowanego dla inwestycji projektu budowlanego z zapisami przedmiotowej decyzji o ustaleniu WZ, jest badana i podlega ocenie dopiero na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę, co wynika z przepisów prawa budowlanego.
W tym kontekście Kolegium uznało, że zaskarżone postanowienie zasługuje na uwzględnienie i nie ma podstaw do kwestionowania jego zasadności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu: I. naruszenie prawa materialnego, które miało decydujący wpływ na wynik sprawy tj.: niezawiadomienie stron i brak wyznaczenia rozprawy przed SKO przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, wadliwe przeprowadzenie wizji oraz brak prawidłowego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia; naruszenie przepisów postępowania, które miały wpływ na wynik postępowania tj.: art. 7, 8, 77 § 1 i 3, 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i nie oparte na materiale dowodowym przyjęcie, jakoby dokonano prawidłowego wyjaśnienia co do mojego zapytania w sprawie decyzji WZ z 2.10 2012 r., art. 113 § 2 kpa przez niedokonanie wyjaśnienia treści spornej (nie wyjaśnienie wątpliwości) decyzji, a udzielenie odpowiedzi w zakresie nie objętym wnioskiem wbrew uzasadnionym interesom skarżącego, dokonanie nowej nie uprawnionej oceny treści decyzji w konfrontacji z zaistniałym stanem faktycznym w dniu wizji.
Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych, wyznaczenie terminu rozprawy i zawiadomienie skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jego oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym (na posiedzeniu niejawnym, w składzie 3 sędziów) zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a., w związku z tym, że przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, postanowienie kończące postępowanie, albo postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Skarga okazała się zasadna, chociaż Sąd nie podzielił wszystkich sformułowanych w niej zarzutów.
Zgodnie z art. 113 §2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz.U. 2020 r. poz. 256; dalej: k.p.a.) organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Na podstawie art. 113 § 3 k.p.a. na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Jak wskazuje się w literaturze, "wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji konieczne jest wtedy, gdy jest ona niejednoznaczna lub dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu rozstrzygnięcia sprawy ("rozstrzygnięcie" decyzji, dawna "osnowa", będzie tą "treścią decyzji", o której mowa w przepisie). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji" (B. Adamiak, komentarz do art. 113 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Legalis, wyd. 2019). Wskazuje się również, że w zakresie ustaleń organu wyjaśniającego mieści się stwierdzenie, że "decyzja została sformułowana w sposób niepozwalający na zrozumienie jej sensu lub zrozumienie go w sposób, który prowadziłby do różnych wykluczających się wyników wykładni.
Dotyczyć to może zatem uchybień językowych (semantycznych lub syntaktycznych) lub uchybień w zakresie spójności jej treści (wewnętrznej koherencji). Wyjaśnienie treści decyzji nie może natomiast co do zasady obejmować pytań o niezawarte w jej treści elementy, oznaczałoby to bowiem żądanie przeprowadzenia rozumowań inferencyjnych, opartych na wnioskowaniach prawniczych i wiązałoby się w istocie z żądaniem sformułowania nowej treści decyzji, jeśli nie wydania nowej decyzji (zob. wyrok NSA z 27.10.2011 r., II OSK 1529/10, LEX nr 1132090)." (K. Klonowski, [w:] H. Knysiak-Sudyka, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 816). Zgodzić się należy również ze stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. I OSK 2240/17, że "wyjaśniając treść decyzji należy brać pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydawania tej decyzji.
Istota i granice przewidzianego w art. 113 § 2 k.p.a. wyjaśnienia treści decyzji nie pozwalają na jego wykorzystanie do dostosowywania decyzji do zmienionego stanu prawnego. Wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji odnosi się wyłącznie do tego, co stanowiło treść decyzji w chwili jej wydania, i nie wprowadza jakichkolwiek nowych treści."
Zaakcentować należy wreszcie, że do wyjaśnienia treści decyzji jest właściwy organ, który wydał akt budzący wątpliwości. Zasadniczo zatem organ wyższego stopnia, rozpatrując zażalenie, nie jest uprawniony do wydania postanowienia reformatoryjnego. "Jedynie bowiem organ pierwszej instancji jest w stanie wyjaśnić motywy, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia i formułowaniu uzasadnienia. Organ wyższego stopnia może więc jedynie kontrolować jego działanie w drodze aktu o charakterze kasatoryjnym, względnie utrzymania go w mocy." (K. Klonowski, op. cit., s. 819). W konsekwencji istotne znaczenie ma przede wszystkim argumentacja zawarta w uzasadnieniu organu pierwszej instancji, który wydał budzącą wątpliwości decyzję o warunkach zabudowy.
Odnosząc powyższe do kontrolowanej sprawy Sąd stwierdził, że Prezydent Miasta K. niewłaściwie wyjaśnił treść decyzji z 2 października 2012 r. ustalającej warunki zabudowy, a organ II instancji niewłaściwie zweryfikował stanowisko organu I instancji.
Pierwsza wątpliwość skarżącego dotyczyła tytułu inwestycji i tego, czy wnioskodawca w wypadku złożenia wniosku o pozwolenie na budowę na podstawie przeniesionej decyzji o warunkach zabudowy może określać nazwę inwestycji jako przebudowę, rozbudowę (i nadbudowę) budynku Centrum Dystrybucji [...]", skoro zmieniła się jednostka użytkująca budynek (firma [...] zakończyła działalność, obecnie budynek jest użytkowany przez firmę [...]). Wnioskodawca wskazał, że chodzi o ten sam budynek i nadal jest on użytkowany jako zabudowa usługowa.
Na wątpliwość tę organ odpowiedział w ten sposób, że "inwestor będący jej aktualnym właścicielem może wnioskować o pozwolenie na budowę pod warunkiem zgodności rodzaju usług, jakie będą prowadzone w budynku z tymi, dla których została wydana przedmiotowa decyzja WZ zgodnie z treścią pisma WKŚ UMK z 13 września 2011 r., znak: [...]" Organ II instancji podzielił to stanowisko, podkreślając, że wyjaśnienie wątpliwości w kierunku zaproponowanym przez stronę prowadziłoby do nowej oceny stanu faktycznego i spowodowałoby zmiany merytoryczne rozstrzygnięcia, natomiast wyjaśnienie nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji.
W ocenie Sądu udzielona odpowiedź nie stanowi wyjaśnienia wątpliwości wyrażonej przez Skarżącego. Wątpliwość powstała w związku z tym, że w nazwie zamierzenia inwestycyjnego, dla którego zostały ustalone warunki zabudowy, organ posłużył się firmą, pod którą działała wnioskująca o ustalenie warunków zabudowy B. K.: Centrum Dystrybucji [...] Wątpliwość ta, w ocenie Sądu, istnieje także z tej przyczyny, że art. 63 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dopuszcza przeniesienie decyzji o warunkach zabudowy. Ustawodawca dopuszcza zatem, by podmiot inny niż wnioskodawca realizował zamierzenie inwestycyjne objęte decyzją o warunkach zabudowy.
Bezspornie, wyjaśnienie treści decyzji o warunkach zabudowy nie może zmierzać do potwierdzenia, czy zanegowania możliwości wystąpienia na podstawie decyzji o warunkach zabudowy o pozwolenie na budowę przez określony podmiot. W ocenie Sądu wątpliwość skarżącego sprowadza się jednak do tego, czy firma jest immanentnym elementem określenia zamierzenia, dla którego ustalono warunki zabudowy.
Takiej wątpliwości organ nie wyjaśnił. Dokonał natomiast niedopuszczalnego "uzupełnienia" decyzji, nakładając w istocie nowy warunek "zgodności rodzaju usług, jakie będą prowadzone w budynku z tymi, dla których dla których została wydana przedmiotowa decyzja WZ zgodnie z treścią pisma WKŚ UMK z 13 września 2011 r., znak: [...]". Podkreślenia wymaga, że wskazane pismo WKŚ UMK z 13 września 2011 r. zostało przedłożone przez inwestora wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a nie zostało pozyskane przez organ w procedurze współdziałania w toku postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Analiza treści decyzji nie wskazuje, by organ uwzględnił treść tego pisma, ustalając warunki zabudowy. Organ oparł się natomiast na ustaleniach zawartych w piśmie WKŚ UMK z 26 października 2011 r., stanowiącym odpowiedź na wystąpienie organu z 10 października 2011 r., określając warunki w zakresie ochrony środowiska.
Zauważyć należy przy tym, że funkcja obiektu nie była przedmiotem rozważań w decyzji. Jedynie w Załączniku nr 1 do decyzji ("Warunki zabudowy") organ określił rodzaj zabudowy jako zabudowa usługowa, drogi publiczne, drogi wewnętrzne, obiekty infrastruktury technicznej.
Zdaniem Sądu przeprowadzone w tym zakresie postępowanie wyjaśniające przez organ I instancji, połączone z wizją w terenie, wykroczyło poza ramy postępowania w sprawie wyjaśnienia treści decyzji wyznaczonego art. 113 § 2 k.p.a.. Aktualne uwarunkowania przestrzenne i funkcjonalne nie mogą mieć żadnego znaczenia dla wyjaśnienia wydanej uprzednio decyzji o warunkach zabudowy. Tylko bowiem rozbieżności i niejasności tkwiące w niej samej mogą być przedmiotem wyjaśnień. Organ nie może zatem odnosić się w ramach tego postępowania do aktualnego sposobu zagospodarowania terenu, ani dokonywać jego oceny pod względem zgodności z wydaną decyzją.
Druga wątpliwość skarżącego dotyczyła wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej i tego, czy w sytuacji, gdy od strony frontu elewację budynku kształtuje jego bryła główna oraz w drugiej linii bryły podrzędne (o elewacjach cofniętych w stosunku do linii elewacji głównej), obowiązek osiągnięcia minimalnej wysokości elewacji można traktować jako dotyczący tylko bryły głównej, czy też dotyczy on całego, wielopłaszczyznowego widoku budynku od strony frontowej.
W postanowieniu organ I instancji wyjaśnił, że "zapis "ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy - od 8m do 10m" odnosi się tylko do głównej bryły budynku, będącej zarazem najwyższą częścią budynku. Zapis ten oznacza, że po zrealizowaniu nadbudowy głównej - najwyższej części budynku, jej wysokość powinna zawierać się w przedziale od 8 do 10 m". W uzasadnieniu postanowienia organ odwołał się do punktu II.1.d. Załącznika nr 1 do decyzji ("Warunki zabudowy") o treści powołanej powyżej i odniósł go tylko do głównej bryły budynku, będącej zarazem najwyższą częścią budynku. Uzasadnienie postanowienia nie odwołuje się jednak do żadnego ustalenia decyzji, z którego można wywodzić takie wyjaśnienie. Decyzja nie posługuje się określeniami "budynek główny", "bryła główna", "nadbudowa główna", w konsekwencji nie wiadomo, na jakiej podstawie organ przyjął, że ustalenie dotyczące wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej odnosi się tyko do głównej bryły budynku, będącej zarazem najwyższą częścią budynku. W tym zakresie uzasadnienie postanowienia organu I instancji narusza art. 124 §2 w zw. z art. 107 §3 k.p.a.
Analogicznie należy potraktować trzecią wątpliwość skarżącego, która dotyczyła tego, czy minimalna wysokość górnej attyki, przy nadbudowie dotyczącej tylko bryły głównej, obowiązuje tylko dla części nadbudowanej, czy też dotyczy wszystkich fragmentów dachów, w tym dachów na bryłach nie podlegających nadbudowie. W postanowieniu wyjaśniono, że zapis "ustala się wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy - od 8m do 10m" obowiązuje tylko dla części poddanej nadbudowie tj. głównej/najwyższej części budynku. Zapis ten oznacza, że w poddanej nadbudowie, głównej - najwyższej części budynku, minimalna wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej attyki/kalenicy wynosi 8m". Również w tym przypadku organ nie wyjaśnił, na jakiej podstawie przyjął, że ustalenia dotyczące minimalnej wysokości górnej attyki dotyczą wyłącznie "części poddanej nadbudowie", i która to jest część budynku.
Czwarta wątpliwość skarżącego dotyczyła tego, czy w wypadku całkowitej rezygnacji w pozwoleniu na budowę z zakresu inwestycji dotyczącego nadbudowy można zachować obecne (niższe) wysokości kalenicy/attyki. W zakresie tej wątpliwości skarżącego, organ wyjaśnił, że zgodność przygotowanego dla inwestycji projektu budowlanego z zapisami przedmiotowej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, której dotyczy pytanie, będzie podlegać będzie ocenie dopiero na etapie rozpatrywania wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę.
Z przedstawionej odpowiedzi wynika jednoznacznie, że w tym zakresie organ nie dopatrzył się wątpliwości, którą nadawałaby się do wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. Ocenę taką Sąd podziela, wskazując, że wątpliwość skarżącego dotyczy w istocie skutków decyzji o warunkach zabudowy, a nawet dalej skutków zatwierdzenia projektu budowlanego. Nie jest to zatem wątpliwość dotycząca treści decyzji.
W świetle powyższego niezasadne okazały się zarzuty skarżącego dotyczące niewłaściwego przeprowadzenia wizji w terenie. Wyjaśnienie treści decyzji nie umożliwia weryfikacji zarówno aktualnego stanu faktycznego, jak i stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Nietrafione było również, jak słusznie przyjęło Kolegium, żądanie przeprowadzenia rozprawy.
Wobec stwierdzonych uchybień w postanowieniach organów obu instancji, a polegających na naruszeniu art. 113 §2 k.p.a. oraz art. 124 §2 w zw. z art. 107 §3 k.p.a., co stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 lit c w zw. z art. 135 p.p.s.a. w punkcie I uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawioną powyżej ocenę prawną. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku oparciu o art. 200 i 205 §1 p.p.s.a.