Uzasadnienie
W dniu 27 lipca 2009 r. J.M. zwrócił się do Starosty T. o sporządzenie i udostępnieni mu kserokopii kart nr [...] akt sprawy administracyjnej o symbolu [...] wskazując, że dokumenty te będą niezbędne dla biegłego sądowego sporządzającego opinię w sprawie cywilnej.
Dnia 4 sierpnia 2009 r. Starosta wydał postanowienie, na podstawie art. 73 § 2 K.p.a., o odmowie wydania J.M. kserokopii stron nr [...] akt sprawy o znaku [...]. W postanowieniu tym zamieszczono pouczenie o trybie i sposobie wniesienia na nie zażalenia. Postanowienie to doręczono J.M. w dniu 6 sierpnia 2009 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]).
W dniu 14 sierpnia (data stempla pocztowego) J.M. nadał w Urzędzie Pocztowym nr [...] w Z. przesyłkę zawierającą zażalenia na postanowienie Starosty T. z dnia [...] sierpnia 2009 r. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...]).
W zażaleniu tym podniesiono, że żądane od wnoszącego zażalenie dokumenty stanowią dowody w odrębnym postępowaniu sądowym przed sądem cywilnym. Część tych dokumentów stanowi własność innej osoby (inwestora).
W piśmie z dnia 12 września 2009 r. wnoszący zażalenie dodał, że dołącza do zażalenia pierwszą stronę projektu budowlanego realizowanego przez F.Z., ojca J.Z., który sprzedał część dwurodzinnego domu A. i.M.S. Pozostała część tego budynku stanowiąca odrębny dom jednorodzinny w zabudowie bliźniaczej została sprzedana przez H.R. kolejnym nabywców, a ostatecznie wnoszącemu zażalenie. W piśmie tym wskazano na rozbieżności w zakresie ustalenia, czy między budynkami Z i J. M. a A. i M. S. istnieje wspólna ściana, czy też jest to ściana należąca do państwa S. Wnoszący skargę stwierdził również, że nie ma projektu budowlanego na budowę swojego budynku, który kupił w 2004 r., a został on wybudowany w latach 60-tych XX wieku. J.M. podniósł, że bez przedłożenia projektu budowanego przez J.Z. będzie miał utrudnioną możliwość udowodnienia, że między oboma budynkami istnieje wspólna ściana.
Wojewoda postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. znak [...] stwierdził wniesienia zażalenia na postanowienie Starosty z uchybieniem terminu.
W uzasadnieniu tego postanowienia wskazano, że w postanowieniu Starosty T. z dnia [...] sierpnia 2009 r. zostało zawarte pouczenie o 7-dniowym terminie do wniesienia zażalenia. Postanowienie to doręczono wnoszącemu zażalenie w dniu 6 sierpnia 2009 r., a samo zażalenie opatrzone datą 13 sierpnia 2009 r., zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 14 sierpnia 2009 r., czyli w ósmym dniu od daty rozpoczęcia 7-dniowergo terminu do jego wniesienia.
Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 6 października 2009 r. i dnia 2 listopada 2009 r. J.M. wniósł na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W skardze tej skarżący wskazał, że podtrzymuje zarzuty zawarte w swoim zażaleniu oraz w piśmie skierowanym do Wojewody z dnia 12 września 2009 r. Wskazał również na postępowanie prowadzone przez prokuraturę w sprawie dobudowania budynku do budynku sąsiedniego w sposób zagrażający bezpieczeństwu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarżący z zachowaniem 30-dniowego terminu wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na postanowienie Wojewody z dnia [...] września 2009 r. znak [...] stwierdzające wniesienie zażalenia na postanowienie Starosty.
Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie Wojewoda nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia. Sąd w pełni potwierdza stanowisko zajęte przez Wojewodę.
Wyjaśniając stanowisko Sądu należy wskazać, że przedmiotem tej sprawy jest tylko ocena, czy prawidłowo Wojewoda stwierdził wniesienie przez skarżącego zażalenia po terminie. Sąd nie może w tej sprawie rozważać innych kwestii, a w szczególności prawidłowości nadbudowy na działce skarżącego, czy też zasadności domagania się przez skarżącego udostępnienia mu kserokopii dokumentów. Byłoby to bowiem przekroczenie granic sprawy, zakreślonej zaskarżonym postanowieniem.
Tym samym ta sprawa sprowadza się do ustalenia, czy skarżący J.M. złożył w terminie zażalenia na postanowienie Starosty z dnia [...] sierpnia 2009 r.
Słusznie organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonego postanowienia wskazał, że w pierwszej kolejności miał obowiązek zbadać czy zażalenie wniesione zostało w terminie, a w przypadku stwierdzenia uchybienia terminu - wydać postanowienie stwierdzające takie uchybienie. Organ odwoławczy nie mógł merytorycznie rozpatrywać zażalenia, które zostało wniesione po terminie.
Nie ulega wątpliwości, że postanowienie Starosty T. zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 sierpnia 2009 r. Odbiór w tym dniu tego postanowienia osobiście potwierdził J.M.. Postanowienie to zawierało przy tym pouczenie o 7-dniowym terminie do wniesienia na nie zażalenia.
Termin ten (do wniesienia zażalenia) upłynął w tej sprawie z końcem dnia 13 sierpnia 2009 r. (czwartek). Wniesienie zaś zażalenia przez skarżącego nastąpiło dopiero w dniu 14 sierpnia 2009 r. (piątek) poprzez nadanie przesyłki w urzędzie pocztowym. Tym samym zażalenie wniesiono z uchybieniem 7-dniowego terminu. Zgodnie zaś z art. 141 § 2 K.p.a. zażalenia na postanowienia wnosi się w terminie do 7 dni od daty ich otrzymania.
Nie ulega więc wątpliwości, że skarżący uchybił terminowi do wniesienia zażalenia i dodatkowo nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do jego wniesienia, stosownie do art. 58 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala