Uzasadnienie
W zażaleniu z dnia 25 listopada 2013 roku na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 listopada 2013 roku o oddaleniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżący J. F. zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty od zażalenia.
W dniu 17 grudnia 2013 roku na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie pełnomocnik skarżącego adwokat M. S. oświadczył o cofnięciu zażalenia swojego mocodawcy z dnia 25 listopada 2013 roku na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 8 listopada 2013 roku.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 9 stycznia 2014 roku o oświadczenie, czy skarżący podtrzymuje wniosek o przyznanie prawa pomocy, pełnomocnik skarżącego w piśmie procesowym z dnia 23 stycznia 2014 roku oświadczył, iż strona cofa wspomniany wniosek.
W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania Sądu w tym zakresie z urzędu.
Cofnięcie wniosku przez stronę oznacza jej rezygnację z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych obejmujących opłatę od zażalenia. Skoro zatem skarżący oświadczył o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe, a postępowanie w tym zakresie należało umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 3p.p.s.a.