Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]10.2008 r. (znak: [...]) Burmistrza Miasta Z., działając na podstawie art. 105, § l kpa oraz art. 59 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, pozz. 717) umorzył postępowanie w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla działek nr ewid. 1, 2 obręb [...] położonych w Z. w rejonie ulicy [...] dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W uzasadnieniu wskazano, że w dniu 27.06.2005 r. M.G. wystąpiła z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na nieruchomościach oznaczonych w ewidencji gruntów nr: 1, 2 obręb [...].Na dzień złożenia wniosku Miasto Zakopane nie posiadało miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu 26.06.2008 Rada Miasta w Zakopanem podjęła uchwałę NR XXVI/300/2008 w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Pod Reglami".
Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 542 póz. 3506 z dnia 19 sierpnia 2008. Uchwała weszła w życie 30 dni od dnia jej ogłoszenia. W związku z tym, że na dzień dzisiejszy dla terenu objętego wnioskiem obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy stało się bezprzedmiotowe.
Odwołanie M.G., nie zostało uwzględnione i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].12.2008 r. (znak: [...]) utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy — podtrzymując ustalenia faktyczne i prawne organu I instancji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na po wyższą decyzję złożyła M.G. i ogólnie zarzucając naruszenie prawa wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że organ I instancji celowo przedłużał postępowanie czym naruszał prawa obywateli. W odczuciach wielu [...] ów park kulturowy (którym objęto prawie całe miasto) uchwalono tylko po to, by wstrzymać wiele inwestycji w mieście. Można było spokojnie opracować plan zagospodarowania przestrzennego umorzyć setki prowadzonych postępowań.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dodatkowo podnosząc, że tok postępowania istotnie wskazuje na kilkakrotne, niewyjaśnione i nieuzasadnione okresy bezczynności organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. l § l i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej: p.o.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.
Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta umarzająca postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania. Główny zarzut skargi dotyczy w istocie przewlekłości postępowania, które zdaniem skarżącej celowo było prowadzone w taki sposób aby nie zakończyło się przed uchwaleniem planu.
Obowiązkiem Sądu jest dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji i odpowiedź na pytanie, czy w przypadku uchwalenia planu zagospodarowania sprawa o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowa. Przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku braku planu miejscowego, a więc skoro plan istnieje, nie ma podstaw prawnych do wydania takiej decyzji (art. 59 ust. l ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U.nr.80 poz.717 z późn.zm.) a więc występuje przesłanka umorzenia postępowania w oparciu o art. 105 § l kpa. Dlatego też nie można uznać, że zaskarżona decyzja czy poprzedzająca ja decyzja organu I instancji naruszają prawo.
W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo, na podstawie art. 151 p.o.ps.a należało orzec jak w sentencji.