Uzasadnienie
Decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z [...] 05.2000r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997r., Nr 142, poz. 950 ze zm.) pozbawiono F.S. uprawnień kombatanckich przyznanych mu przez ZW ZBOWiD w K. decyzją z dnia [...] 03.1989r. z tytułu walki o utrwalenie władzy ludowej [...].06.1948 - [...].08.1948r. (łącznie 2 miesiące, leg. [...]). Organ stwierdził, że F.S. w okresie zaliczonym przez b. ZBOWiD jako działalność kombatancka pełnił służbę w WP, a z akt sprawy nie wynika, że podczas tej służby brał udział w walkach z oddziałami wymienionymi w art. 1l ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach (...). Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych przyjął zatem, że F.S. uzyskał uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 "w charakterze uczestnika walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" i w myśl art. 25 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy pozbawił go tych uprawnień.
Organ powołał się na stanowisko wyrażone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, iż nie jest obowiązany do wyjaśnienia, czy istnieją przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu działalności określonej w art. 1 ust. 2, art. 2 i art. 4 cytowanej ustawy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy F.S. podnosi, że służył w [...] Pułku [...], został wydalony ze szkoły podoficerskiej, gdyż miał bliską rodzinę w K. Dodaje, że w trakcie okupacji przeprowadzał partyzantów po rozbiciu oddziału po bitwie pod G., a także udzielał pomocy i schronienia Żydom.
Decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].12.2000r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U. z 1997r., Nr 142, póz. 950 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 kpa utrzymano w mocy decyzję własną z 30.05.2000r.
Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i dodał, że o przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu ukrywania Żydów należy złożyć do Urzędu udokumentowany wniosek.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego F.S. wnosi o uchylenie decyzji. Podaje, że w czasie okupacji hitlerowcy wymordowali wiele osób z jego wsi, w tym czterech członków jego rodziny. Po wojnie służył w [...] Pułku [...], był wydalony ze szkoły podoficerskiej, gdyż miał rodzinę za granicą. W czasie wojny pomagał partyzantom B. Ch oraz opiekował się Żydem ukrywającym się w zaroślach na nieruchomości należącej do rodziny skarżącego. Przebywał on często w domu rodziców skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o jej oddalenie podtrzymując argumenty, o których mowa w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p. o. p. p. s. a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sprawy w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone (co ma miejsce w niniejszym wypadku) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie powyższej ustawy (art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).
Sądowa kontrola wykazała naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wbrew bowiem treści art. 7 kpa Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając m. in. na względzie słuszny interes obywatela oraz wbrew treści art. 77 kpa nie zebrał w sposób wystarczający i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego.
W niniejszej sprawie Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w ogóle nie wyjaśnił przebiegu służby wojskowej skarżącego. Z akt b. ZBOWiDu wynika, że pełnił on służbę wojskową od [...].06.1948r. do [...]. 10.1950r. (zaświadczenie WKU S. z [...].12.1978r. k. 4 akt administracyjnych) w tym w jednostce wojskowej, która prowadziła walki z reakcyjnym podziemiem od [...].06.1948r. do [...].08.1948r. i od [...].01.1949r. do [...].04.1949r. Wiadomo sądowi z urzędu, w oparciu o często powoływane w tego rodzaju sprawach zaświadczenie CAW z [...].08.1995r., że [...] Pułk [...] w lutym 1949r. (a zatem w okresie, gdy służył w nim F.S.) walczył m. in z UPA. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, z uwagi na możliwość zachowania przez skarżącego uprawnień kombatanckich w oparciu o art. 25 ust. 2 pkt 2 in fine ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t. j. Dz. U z 1997r., Nr 142, poz. 950 ze zm.).
Dlatego w toku dalszego postępowania organ powinien zwrócić się do CAW o udzielenie szczegółowych informacji co do przebiegu służby wojskowej skarżącego, a nadto dokonać gruntowej analizy jego akt personalnych.
Okoliczności podnoszone w skardze co do pomocy partyzantom i pewnemu Żydowi nie mogą mieć wpływu na wynik sprawy, skarżący bowiem ani nie wykazał, że był partyzantem, ani też, że on czy też jego rodzice udzielali schronienia wspomnianemu Żydowi, co mogłoby mieć znaczenie z uwagi na treść art. 2 pkt 3" ustawy o kombatantach (...). Również fakt wydalenia ze szkoły podoficerskiej nie jest represją w rozumieniu art. 4 tejże ustawy.
W tym stanie rzeczy orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z 30.08.2002r. p. o. p. p. s. a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z 11.05.1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368) w zw. z art. 97 § 2 cytowanej wyżej przepisów wprowadzających.