Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 177/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę Parafii Rzymsko-Katolickiej pw. [...] w R. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy zwrotu nieruchomości, ze względu na nieuzupełnienie braku formalnego wniesionej skargi w terminie.
W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik strony skarżącej - radca prawny P. K. wniósł pismo z dnia 3 kwietnia 2014 r. zatytułowane "zażalenie na postanowienie", domagając się uchylenia ww. postanowienia. W piśmie wskazał ponadto, że nie może odnaleźć potwierdzenia nadania pisma, lecz w ciągu kilku dni podejmie próbę odnalezienia go i przedłożenia do sądu. Nadmienił, że "ma wrażenie", że pismo nadał w zakreślonym terminie.
Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2014 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany o jednoznacznie wskazanie, terminie 7 dni, czy pismo z dnia 3 kwietnia 2014 r. stanowi skargę kasacyjną od postanowienia z dnia 18 marca 2014 r. pod rygorem, że stanowi skargę kasacyjną.
Mimo skutecznego doręczenia wezwania, pełnomocnik strony skarżącej nie ustosunkował się do wezwania sądu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu.
Skardze kasacyjnej jako środkowi odwoławczemu ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. stawia bardzo wysokie wymagania. Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., to niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych wyłącznie dla skargi kasacyjnej, wymienionych w art. 176 p.p.s.a. po wyrazie "oraz" nie podlega sanacji.
Brak jednego z tych istotnych elementów sprawia, iż wniesione pismo nie może być uznane za skargę kasacyjną (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 552/12). Powyższe czyni skargę kasacyjną niedopuszczalną, co skutkuje jej odrzuceniem przez sąd.
Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarga kasacyjna wywiedziona przez pełnomocnika strony skarżącej obarczona jest nieusuwalnym brakiem materialnym, bowiem nie przytoczono w niej podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia.
Natomiast odnosząc się do kwestii nieprawidłowego oznaczenia wnoszonego środka odwoławczego należy wskazać, że niezależnie od tego, jakie oznaczenie nada mu strona, winno być rozpoznane zgodnie z intencją strony zawartą w treści pisma (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 grudnia 1997 r., III CKN 289/97). Sąd potraktował zatem "zażalenie" strony skarżącej jako skargę kasacyjną, gdyż tylko ten środek odwoławczy przysługiwał od postanowienia z dnia 18 marca 2014 r. o odrzuceniu skargi.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 178 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.