Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...] na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. l, art. 81 ust. l pkt. 2, art. 83 ust. l w związku z art. 51 ust. l pkt l i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. z 2000 r. - Dz. U. Nr 106, póz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. - Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późn.zm.) po rozpatrzeniu sprawy: ogrodzenia pełnego z desek pomiędzy działkami nr ew. [...] a nr ew. [...] w obr. [...] położonymi w Z. - wykonanego przez inwestora W. P. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. odmówił wydania nakazu rozbiórki tego ogrodzenia.
W jej uzasadnieniu organ wskazał, że w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu [...].06.2001 r. stwierdził, iż pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] obr. [...] (pomiędzy posesjami nr [...] i [...] przy ul. K. w Z.) inwestor W. P. wykonał na istniejącej podmurówce drewniane ogrodzenie pełne o wys. 2,20m na długości 19,2 m., podmurówka ma wys. 9 cm od strony działki nr ew. [...], a [...] do 26 cm od strony działki nr ew. [...], a w czasie ponownych oględzin przeprowadzonych w dniu [...].12.2001 r. stwierdził, że ogrodzenie to jest niższe niż 2,20m.
Odnosząc powyższe ustalenia do przepisów organ stwierdził, że zgodnie z art. 29 ust. l pkt. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126 z późn.zm.) budowa ogrodzenia nie wymaga pozwolenia na budowę, zaś zgodnie z treścią art. 30 ust. l w/w ustawy Prawo budowlane zgłoszenia wymaga jedynie budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów i innych miejsc publicznych niezależnie od ich wysokości oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m, niezależnie od ich usytuowania, a zatem skoro do budowy przedmiotowego ogrodzenia nie było wymagane ani pozwolenie na jego budowę ani zgłoszenie to należało odmówić wydania nakazu jego rozbiórki. Organ wskazał nadto, że w niniejszym postępowaniu nie rozpatrywał sprawy naruszenia granicy pomiędzy w/w działkami, ponieważ wykorzystanie do celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia (właściciela do inwestora) o charakterze cywilno-prawnym, a sprawę ogrodzenia wykonanego przez W. P. w roku 1979 rozpatruje w odrębnym postępowaniu.
W odwołaniu od powyższej decyzji I. M. wniosła o jej uchylenie i zarzuciła, że zaskarżona decyzja jest wadliwa, ponieważ nie można legalizować wzmocnienia ogrodzenia ścianą z desek w przypadku, gdy w sprawie samego ogrodzenia od ponad roku toczy się postępowanie o samowolę budowlaną.
Decyzją z dnia 30 maja 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, póz. 1071 z późn.zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) po rozpatrzeniu powyższego odwołania Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił się zaskarżoną decyzje w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Organ odwoławczy, po dokonaniu kontroli prawidłowości postępowania administracyjnego organu I instancji i wydanej decyzji dokonał powtórnego rozpatrzenia sprawy w granicach zakreślonych przez postępowanie pierwszoinstancyjne i stwierdził, że organ ten nie uczynił zadość przepisom ustawy Prawo budowlane. W ocenie organu odwoławczego skarżona decyzja została wydana przedwcześnie, skoro organ I instancji ustalił, iż przedmiotowe ogrodzenie z desek, zlokalizowane pomiędzy działkami nr ew. [...] i [...] obr. [...] w Z. zostało wykonane w roku 2001 na istniejącym fundamencie betonowym ogrodzenia siatkowego wykonanego w roku 1979, a sprawa ogrodzenia wykonanego w roku 1979 rozpatrywana jest w odrębnym postępowaniu organu I instancji w trybie o legalność przedmiotowego ogrodzenia. Organ odwoławczy wskazał, że wprawdzie w sprawie tej organ I instancji wydał w dniu [...] maja 2002 r. decyzję znak: [...] umarzającą postępowanie administracyjne, ale od decyzji tej zostało wniesione odwołanie, w związku z czym wydana decyzja nie jest ostateczna.
Zatem, zd. organu odwoławczego, organ I instancji powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji w sprawie ogrodzenia z desek wykonanego na istniejącym fundamencie ogrodzenia siatkowego, wykonanego w 1979 r., w sprawie którego toczy się postępowanie o legalność, do czasu wydania rozstrzygnięcia w tej sprawie, bowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia sprawy trwającego postępowania o legalność ogrodzenia wybudowanego w 1979 r., a powyższe stanowisko musiało skutkować w myśl art. 138 § 2 KPA uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie W. P. zarzucił, że brak ostatecznych i jednoznacznych decyzji uniemożliwia mu od trzech lat przeprowadzenie bardzo istotnych prac tj. ocieplenia budynku i zabudowy tarasu oraz uporządkowania spornych spraw dotyczących posesji stanowiącej jego własność. Skarżący podkreślił, że obiekty: gospodarczo-garażowy oraz gospodarczo-składowy są obiektami pozostałymi z czasów budowy tj. lat 1970-1980, które przed rokiem 1994 zostały częściowo przebudowane /wymiana elementów zgniłych/ oraz zamontowane zostały w nich drzwi uchylne. Zd. skarżącego okoliczności te potwierdzają zgromadzone dowody tj. dokumentacja zdjęciowa oraz notatki kontroli PINB, zeznania świadków oraz zeznania jego samego.
Skarżący wskazał także, iż trudności w załatwieniu przedmiotowej sprawy, jak i innych spraw dotyczących obiektu gospodarczo-składowego, ogrodzenia stałego działki oraz wykonania ogrodzenia pełnego z desek na istniejącym ogrodzeniu z siatki pomiędzy działką nr [...] i nr [...] wynikają z pomówień, odwołań oraz niewłaściwego przedstawiania istotnych szczegółów przez I. M..
Skarżący zarzucił również, że nie są egzekwowane sprawy dotyczące istotnego naruszenia przepisów, a mianowicie samowoli budowlanej tj. garażu wykonanego przez I. M. oraz postawienie przez nią ogrodzenia stałego wzdłuż ul. K..
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł ojej oddalenie i przytoczył raz jeszcze argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art.97§ l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
Skarga jest uzasadniona, ale z innych przyczyn niż zostały w niej wskazane. Uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, zasadą bowiem jest orzekanie co do istoty sprawy i kasacyjny rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od tej zasady nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138§2 KPA jest uzasadnione w przypadku stwierdzenia, że rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, przy czym w uzasadnieniu takiej decyzji należy określić co ma składać się na takie postępowanie, a nadto organ jest zobowiązany do wykazania dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w trybie art. 136 KPA.
W okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, gdyż została wydana przedwcześnie. Zd. organu, skoro toczy się postępowanie o legalność ogrodzenia siatkowego wykonanego w 1979 r. to od rozpatrzenia tej sprawy zależy rozstrzygnięcie sprawy nin., a zatem organ I instancji powinien wstrzymać się z wydaniem decyzji do czasu zakończenia postępowania o legalizację ogrodzenia z 1997 r.
Dlatego też, zd. organu odwoławczego, w myśl art. 138§2 KPA zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu i sprawa podlegała przekazaniu do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie stwierdził nawet, że w nin. sprawie zachodzą podstawy do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części lub w całości, a tym bardziej nie wskazał co ma składać się na to postępowanie wyjaśniające, nie wykazał także dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie tego postępowania, skoro organ widział taką potrzebę, w trybie art. 136 KPA.
Tymczasem, w okolicznościach nin. sprawy, gdy organ odwoławczy uznał, że rozstrzygnięcie sprawy zależy od rozstrzygnięcia sprawy o legalizację ogrodzenia z 1979r. to winien był zawiesić postępowanie do czasu ostatecznego zakończenia tamtej sprawy, a po jej zakończeniu, po podjęciu postępowania, w zależności od wyników postępowania o legalizację albo zastosować instytucję reformacji i orzec co do istoty sprawy albo w przypadku zachodzenia przesłanek z art. 138§2 KPA tj. konieczności przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części, przy wykazaniu dlaczego nie jest możliwe uzupełnienie tego postępowania w trybie art. 136 KPA wydać decyzje kasacyjną. Z powyższych względów Sad uznał, że organ II instancji naruszył zasady z art. 138§2 KPA, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy.
Sąd oddalił wniosek dowodowy zgłoszony przy piśmie z dnia [...] marca 2006 r. przez I. M. oraz wniosek dowodowy zgłoszony przez W. P. w piśmie z dnia [...] października 2006 r. uznając, że zgłoszone dowody z dokumentów nie są niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości /art.106§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. cyt. wyżej/.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 145§1 pkt l/c/ cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., na zasadzie art. 152 cyt. ustawy Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, a na zasadzie art. 200 tej ustawy orzekł jak w pkt III sentencji wyroku.