Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2002 r. znak: [...] na podstawie art. 80 ust. 2 pkt. l, art. 81 ust.l pkt. 2 i art. 83 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.z 2000 r. - Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn. zm.) oraz art. 104 i 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. z 2000 r. - Dz. U. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), po rozpatrzeniu sprawy: ogrodzenia działki nr ewid. [...] w obr. [...] położonej w Z. przy ul. K., wykonanego przez W. P. w 1979r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Z. umorzył postępowanie administracyjne.
W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że prowadzenie postępowania w nin. sprawie okazało się bezprzedmiotowe, skoro inwestor, właściciel posesji W. P. w czasie oględzin działki nr ew. [...] w obr. [...] w Z. okazał do wglądu decyzję znak: [...] z dnia [...].06.1979r. - pozwolenie na budowę ogrodzenia, z załącznikiem do tej decyzji t.j.: "Projektem ogrodzenia domu jednorodzinnego W. P., Z. ul. S. [...]" (obecnie ul. K.), w którym przedstawiono plan sytuacyjny w skali 1:1000, orientacyjny w skali 1:500 z naniesionymi wymiarami poziomymi ogrodzenia, a w opisie podano wysokość ogrodzenia i rodzaj materiałów z których winno być wykonane. Organ stwierdził, że wprawdzie inwestor nie posiada dokumentu potwierdzającego wytyczenie ogrodzenia przez uprawnionego geodetę - jednakże sprawa granic działki nr ew. [...] w obr. [...] w Z. nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, a zgodnie z wyrokiem NSA IV SA 90/97: "wykorzystanie do celów budowlanych cudzej nieruchomości może rodzić tylko roszczenia właściciela do inwestora o charakterze cywilno-prawnym, które mogą być dochodzone w postępowaniu przed sądami powszechnymi, nie może natomiast negatywnie przesądzać o dopuszczeniu budynku do użytkowania".
W odwołaniu od powyższej decyzji I. M. wniosła o jej unieważnienie jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na uzasadnienie swojego stanowiska odwołująca się wskazała, że w dniu [...] maja 2002 r. otrzymała zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie ogrodzenia działki nr ew. [...] w obr. [...] wykonanego w 1979 r. z pouczeniem, iż może się zapoznać z zebranym w sprawie materiałem oraz, że ma prawo złożyć uwagi i zastrzeżenia w terminie 7 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia. Tymczasem zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2002 r., a zatem przed upływem terminu zakreślonego w przedmiotowym zawiadomieniu.
Decyzją z dnia 30 maja 2003 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. z 2000 r. - Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (t.j. z 2000 r. Dz. U. Nr 106, poz. 1126 z późn.zm.) po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W jej uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty zawarte w odwołaniu są zasadne i zasługują na uwzględnienie, bowiem nie zapewniono stronom postępowania ich gwarancji procesowych, gdyż nie miały one możliwości udziału w każdej fazie postępowania, a także wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów, jak i całości postępowania przed wydaniem rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że art. 10 § l KPA nakłada na organy administracji państwowej obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz zagwarantowanie stronie przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie oraz zgłoszonych żądań. Tymczasem jak wynika z akt sprawy, zawiadomieniem z dnia [...] maja 2002 r., znak: [...] doręczonym w dniu [...] maja 2002 r. strona I. M. została poinformowana o możliwości zapoznania się z dotychczas zebranymi w tej sprawie materiałami i wypowiedzenia się co do zebranych materiałów w terminie 7 dni od daty otrzymania tego zawiadomienia.
Natomiast zaskarżona decyzja została wydana w dniu [...] maja 2002 r., a więc przed upływem terminu, zakreślonym w ww. zawiadomieniu i tym samym w przedmiotowej sprawie nie zapewniono stronie skarżącej gwarancji wynikających z art. 10 § l Kpa..
Organ odwoławczy wskazał również, iż przy ponownie prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym organ I instancji przed wydaniem decyzji winien zapewnić stronom możliwość czynnego udziału w każdym stadium postępowania i na podstawie art. 10 § l Kpa wydać zawiadomienie informujące strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań.
Konkludując powyższe organ II instancji stwierdził, że naruszenie przepisów postępowania polegające na nie zapewnieniu stronie czynnego udziału w postępowaniu przed wydaniem decyzji musiało skutkować na zasadzie art. 138§2 KPA jej uchyleniem w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z powodu uchybień formalnych.
W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie W. P. zarzucił, że brak ostatecznych i jednoznacznych decyzji uniemożliwia mu od trzech lat przeprowadzenie bardzo istotnych prac tj. ocieplenia budynku i zabudowy tarasu oraz uporządkowania spornych spraw dotyczących posesji stanowiącej jego własność. Skarżący podkreślił, że obiekty: gospodarczo-garażowy oraz gospodarczo-składowy są obiektami pozostałymi z czasów budowy tj. lat 1970-1980, które przed rokiem 1994 zostały częściowo przebudowane /wymiana elementów zgniłych/ oraz zamontowane zostały w nich drzwi uchylne. Zd. skarżącego okoliczności te potwierdzają zgromadzone dowody tj. dokumentacja zdjęciowa oraz notatki kontroli PINB, zeznania świadków oraz zeznania jego samego.
Skarżący wskazał także, iż trudności w załatwieniu przedmiotowej sprawy, jak i innych spraw dotyczących obiektu gospodarczo-składowego, ogrodzenia stałego działki oraz wykonania ogrodzenia pełnego z desek na istniejącym ogrodzeniu z siatki pomiędzy działką nr [...] i nr [...] wynikają z pomówień, odwołań oraz niewłaściwego przedstawiania istotnych szczegółów przez I. M..
Skarżący zarzucił również, że nie są egzekwowane sprawy dotyczące istotnego naruszenia przepisów, a mianowicie samowoli budowlanej tj. garażu wykonanego przez I. M. oraz postawienie przez nią ogrodzenia stałego wzdłuż ul. K..
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie i przytoczył raz jeszcze argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm./.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.
Zgodnie z treścią art.3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/.
Skarga jest nieuzasadniona.
Jakkolwiek uprawnienia kasacyjne organu odwoławczego mają charakter wyjątkowy, zasadą bowiem jest orzekanie co do istoty sprawy i kasacyjny rodzaj decyzji organu odwoławczego, stanowiący wyłom od tej zasady nie może podlegać wykładni rozszerzającej to wydanie przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138§2 KPA jest uzasadnione w przypadku stwierdzenia, że postępowanie w pierwszej instancji przeprowadzone zostało z rażącym naruszeniem norm procesowych tj. np. w sposób istotnie naruszający zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu. Wydanie bowiem decyzji merytorycznej w postępowaniu odwoławczym nie może sanować tego rodzaju uchybień, gdyż naruszałoby zawartą w art. 15 KPA zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, która wymaga, aby każda sprawa była nie tylko rozstrzygnięta, ale i rozpoznana przez dwa organy administracji różnych stopni. /vide wyrok NSA OZ w Rzeszowa z dnia 12 sierpnia 1997 r., SA/Rz 770/97- LEX nr 29725, wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 10 kwietnia 1997 r.., I SA/Po 1237/96- POP 1998, nr 3 poz. 92, wyrok NSA z 21 lipca 1999 r., IV SA 1047/96-LEX nr 47908/.
W okolicznościach nin. sprawy organ I instancji w sposób rażący naruszył zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, skoro rozstrzygnął sprawę decyzją merytoryczną przed upływem terminu zakreślonego stronom postępowania do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym i zgłoszenia ewentualnych uwag czy zastrzeżeń co do zebranych dowodów. W tej sytuacji wydanie zaskarżonej decyzji przez organ odwoławczy z powołaniem się na zasadę z art. 138§2 KPA było uprawnione.
Zarzuty zgłoszone w skardze dotyczące niemożności, wskutek braku ostatecznej decyzji, prowadzenia przez skarżącego prac ocieplenia budynku i zabudowy tarasu oraz uporządkowania spornych spraw dotyczących posesji stanowiącej jego własność czy też zarzuty dotyczące stanowiska procesowego I. M. oraz legalności wybudowanego przez uczestniczkę garażu oraz ogrodzenia nie mogą w żaden sposób podważyć zasadności zaskarżonej decyzji.
Sąd oddalił wniosek dowodowy zgłoszony przez W. P. w piśmie z dnia [...] października 2006 r. uznając, że zgłoszony dowód z akt Sądu Rejonowego w Z. sygn. [...] nie jest niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości /art.106§3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. cyt. wyżej/.
Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.