Uzasadnienie
Decyzją z dnia 11 czerwca 2002 r. Nr [...] Wojewoda na podstawie art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 87 z 2001 r., poz.960) oraz art.138 § 1 pkt 1 kpa po rozpatrzeniu odwołania W.N. od decyzji Wójta Gminy z dnia [...].2002 r. Nr [...] orzekającej o uchyleniu materialno-technicznej czynności zameldowania M. i D. W. wraz z dziećmi na pobyt stały w miejscowości [...] - zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłankami zameldowania na pobyt stały, które winny być spełnione łącznie i od których zależy prawidłowość dokonania materialno-technicznej czynności zameldowania są: - faktyczne zamieszkiwanie z zamiarem stałego przebywania w lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie oraz - wykazanie uprawnień do przebywania w tym lokalu przez osobę pragnącą się uzyskać zameldowanie. Brak choćby jednej z ww. przesłanek powoduje, że dokonana czynność zameldowania jest wadliwa i jako taka powinna zostać uchylona przez właściwy organ, działający w oparciu o art. 47 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. W rozpatrywanym przypadku, podnosi organ, bezspornym jest, że rodzina państwa W. zamieszkuje w przedmiotowym lokalu, nie wykazali jednakże uprawnień do przebywania w nim.
W postępowaniu wyjaśniającym, stwierdza organ, ustalono, że nieruchomość w skład której wchodzi sporny budynek należy do kilku współspadkobierców. W takiej sytuacji, zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodę na zameldowanie powinni wyrazić wszyscy współspadkobiercy. Państwo M. i D.W. w chwili zameldowania nie posiadali takiej zgody, a legitymując się nieformalną umową nabycia nieruchomości nie mogli skutecznie potwierdzić uprawnień do przebywania w lokalu, a zatem nie została spełniona jedna z koniecznych przesłanek, przesądzających o prawidłowości dokonanej czynności.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła W. N..
Skarżąca podniosła, że przesłanką, która spowodowała, że czynność materialno-techniczna zameldowania uznana została za wadliwą, był fakt, że małż. W nie posiadali tytułu prawnego do zajmowania przedmiotowego lokalu. Dalej stwierdziła, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. zmienił się stan prawny w tej materii i obecnie nie ma obowiązku przedstawiania przy zameldowaniu tytułu do lokalu. W związku w tymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed [...] 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Orzekając o anulowaniu czynności materialno-technicznej zameldowania organy uznały, iż w chwili dokonywania czynności po stronie osoby zgłaszającej zameldowanie brak było przesłanki wskazanej w art. 9 ust. 2 (Przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie uprawnienia do przebywania w lokalu (pomieszczeniu), w którym ma nastąpić zameldowanie) ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.).
Wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. sygn. akt K. 20/01 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 i Nr 110, poz. 1189):
- a) jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
- b) nie jest niezgodny z art. 7 i 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, na podstawie, którego została wydana decyzja, stanowi z mocy art. 272 § 1 ppsa podstawę wznowienia postępowania.
Skoro, zatem zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepis ustawy niezgodny z Konstytucją, co stanowi przesłankę wznowienia postępowania, należało na mocy art. 145 § 1 pkt 1b ppsa orzec jak w sentencji.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy o NSA w zw. z art. 97 § 2 powołanej ustawy przepisy wprowadzające...