Uzasadnienie
Do Prezydenta Miasta [...] wpłynęły dwie grupy zbiorowych petycji, idących w przeciwnych kierunkach. Jedna grupa domagała się cofnięcia K. P. i B. i P. zezwoleń na sprzedaż alkoholu w prowadzonym przez nich lokalu, albowiem klienci tego lokalu będąc pod wpływem alkoholu wszczynają awantury, wyrządzają szkody w okolicznych domach i zaparkowanych samochodach, a nawet bezpośrednio zagrażają okolicznym mieszkańcom.
Natomiast druga petycja sprzeciwiała się ewentualnemu zamknięciu lokalu prowadzonego przez K.P. i B. P.. Jest to lokal typowy, przestrzegający zasad porządku, a klientom umożliwia dobrą zabawę.
Prezydent Miasta, działając z urzędu, wszczął postępowanie w tej sprawie. Ponieważ jednak Gminna Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych negatywnie wypowiedziała się na temat możliwości cofnięcia zezwolenia wydanego dla K. P. i B. P., więc Prezydent umorzył postępowanie. Organ administracyjny uznał, że nie zostało wykazane, aby zagrożenie stwarzali klienci lokalu "A". Skoro brak przesłanek cofnięcia, więc umorzono postępowanie.
Na podstawie akt sprawy nie jest możliwe ustalenie, komu została doręczona ta decyzja.
W dniu [...] 2002 r. wpłynęło pismo (datowane przez jego autorów na dzień [...] 2002 r.) podpisane przez B. S., P. T., W. R., W. P., M. M.. Pismo podpisały nieczytelnie jeszcze dwie inne osoby.
Organy administracyjne uznały to pismo za odwołanie, które zostało wniesione w terminie.
Po przesłuchaniu odwołujących się, Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło (1) w całości decyzję organu I instancji oraz (2) zezwolenia na sprzedaż alkoholu wydane dla K. P. i B. P., których ważność upływała w dniu [...] 2004 r. Powołano się wyłącznie na art.138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Uznano za udowodnione, że sprawcami awantur i innego zakłócania porządku są klienci lokalu prowadzonego przez K. P. i B.P.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. P. i B.P. zarzucili organowi II instancji, że powołał się na fakty, które nie zostały wiarygodnie udowodnione. Obok lokalu Skarżących są inne punkty sprzedaży alkoholu więc nie można wszystkich zarzutów gołosłownie odnosić do Skarżących.
Skarżący, do których skierowana została zaskarżona decyzja pozbawieni zostali możliwości uczestniczenia w postępowaniu odwoławczym. Bezpodstawnie uznano za strony postępowania osoby, które prowadzą działalność gospodarczą w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu Skarżących. Samowolnie przywrócono termin do wniesienia odwołania.
Organ II instancji wniósł o oddalenie skargi. Organ przyznaje, że nie powiadomił Skarżących o wpłynięciu odwołania, ale mieli oni możliwość zapoznania się z materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji przez organ II instancji. Podstawowa część odpowiedzi SKO skoncentrowana jest na wykazaniu, że powtarzające się awantury, bójki oraz interwencje policji w związku z zachowaniem osób pozostających pod wpływem alkoholu są okolicznościami uzasadniającymi wydanie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Decyzja II instancji wydawana została z naruszeniem przepisów proceduralnym w stopniu, którym mógł mieć znaczenie dla załatwienia sprawy:
Postępowanie odwoławcze prowadzono na żądanie osób, co do których nie wykazano, że przysługuje im status strony. Postępowanie w I instancji prowadzono z urzędu, bez udziału odwołujących się. Gdyby osobom tym przysługiwała pozycja strony, to organ II instancji powinien był postawić zarzut pozbawienia tych osób uprawnień proceduralnych w I instancji; jeżeli zaś odwołanie wniosły osoby nie będące stronami, to postępowanie odwoławcze było niedopuszczalne.
Organ II instancji przyjął za udowodnione fakty bez wskazania dowodów uzasadniających taką konkluzję. Skoro w bezpośrednim sąsiedztwie lokalu Skarżących było kilka punktów sprzedaży alkoholu, to być może należało albo zamknąć wszystkie te punktu, albo wyjaśnić dlaczego tylko lokal skarżących miałby być uznany za niebezpieczny.
Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone całkowicie bez dopuszczenia doń Skarżących, mimo że w szerokim zakresie uzupełniono postępowanie wyjaśniające, przesłuchując odwołujących się. Dlatego brak zawiadomienia o tym Skarżących jest błędem rażącym.
W momencie wydawania zaskarżonej decyzji obowiązywał art.138 § 3 K.p.a. Mimo to Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję reformatoryjną o charakterze uznaniowym, wbrew wyraźnemu zakazowi zapisanemu w ówczesnym art. art.138 § 3 K.p.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.nr 153, poz.1270, zm. Dz.U. r.2004, nr 162, poz.1692).
O kosztach orzeczono na podstawie art.97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.r.2002, nr 153, poz.1271, zm. Dz.U.r.2002, nr 240, poz.2052, Dz.U. r.2003, nr 171, poz.1663 i nr 192, poz.1873 i nr 124, poz.1153 oraz nr 228, poz.2256 i poz.2261) w zw. z art.55 ust.1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74, poz. 368 ze zm.).