Uzasadnienie
Rada Miasta Zakopane podjęła w dniu 15 grudnia 1999 r. uchwałę Nr XV/140/99 w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane.
W dniu 19 listopada 2009 r. powyższą uchwałę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C.B., zam. w [...]. Skarga została wniesiona po uprzednim bezskutecznym wezwaniu Rady Miasta Zakopane do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.
Skarżący wniósł o: stwierdzenie nieważności § 19 ust. 3 pkt 1 w związku z § 16 ust. 2 pkt 7, w związku z § 17 ust. 2 pkt 2 i w związku z § 12 ust. 10 pkt 3 w zakresie zawierającym odesłanie do ust. 4 pkt 5 i 6 tegoż paragrafu załącznika 1 do w/w uchwały, oraz o zasądzenie od Rady Miasta Zakopane na rzecz skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi napisano, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego jako właściciela działek ewidencyjnych [...] i [...], gdyż wprowadza zakaz zabudowy tej nieruchomości. Skarżący wskazał na naruszenie przepisów ustaw z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) i z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), które to przepisy zostały przez Radę Miasta Zakopane wyłożone i zastosowane w sposób sprzeczny z Konstytucją RP, a w szczególności niezgodne z zasadą proporcjonalności (art. 31 ust.
3) i zasadą równości (art. 32). Skarżący zarzucił, że uchwała narusza jego interes prawny przez to, że niezgodnie z art. 140 k.c. w związku z art. 31 ust. 3, 21 ust. 1 i 64 ust. 2 Konstytucji określa granice korzystania z rzeczy przez jej właściciela w sposób niezgodny również ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa własności nieruchomości.
Skarżący uważa jednocześnie, że studium ma charakter wewnętrznego prawa miejscowego, które wyznacza pozycję prawną jednostki w sferze wykonywania prawa własności. Podniósł on że Rada Miasta Zakopane, uchwalając studium, nie wzięła w dostatecznym stopniu pod uwagę walorów ekonomicznych przestrzeni i prawa własności. Nie przyjęła również rozwoju zrównoważonego jako podstawy swych działań.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Napisano tu, że studium nie jest aktem prawa miejscowego. Zarzuty skargi nie zostały wyartykułowane w sposób jednoznaczny, nie wskazano żadnych przesłanek merytorycznych oraz proceduralnych. Skarżący nie wykazał skutecznie bezpośredniego naruszenia jego interesu prawnego przez zapisy w studium. Powołał się on wyłącznie na ogólne zapisy dotyczące własności bez wykazania faktycznego związku z ustaleniami tego aktu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm cyt. dalej jako u.s.g.) legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy ma tylko podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały tą uchwałą naruszone. Interes prawny lub uprawnienie - jak głosi teoria prawa administracyjnego i utrwalone orzecznictwo sądowe, musi wynikać z obowiązującej normy prawa powszechnie obowiązującego. Zadaniem sądu w tych sprawach jest więc wyszukanie takiej normy, zbadanie istnienia po stronie skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia oraz odpowiedź na pytanie, czy interes ten lub uprawnienie zostały przez uchwałę naruszone. Negatywna odpowiedź powoduje konieczność oddalenia skargi.
W analizowanej tu sprawie sytuacja jest wszakże nieco inna. Należy się zgodzić z tezą Skarżącego, że będące przedmiotem zaskarżonej uchwały studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy jest aktem prawa wewnętrznego. Nie jest ono zatem źródłem prawa i nie zawiera norm powszechnie obowiązujących. Mając taki status, studium nie może być więc w ogóle podstawą dla opierania na nim jakichkolwiek interesów prawnych lub uprawnień - w tym takich, które zgodnie z cyt. art. 101 u.s.g. mogłyby stanowić podstawę dla legitymacji skargowej. Taki interes prawny lub uprawnienie nie mogą w ogóle istnieć, toteż tym bardziej nie mogą być naruszone przez uchwałę o studium.
W opisanym stanie rzeczy badanie interesu prawnego i jego naruszenia jest zatem bezprzedmiotowe a cała sytuacja powoduje wniosek o niedopuszczalności skargi na uchwałę zawierającą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Niedopuszczalność skargi powoduje z kolei obowiązek jej odrzucenia. Tak też uczynił Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).