Uzasadnienie
Decyzją z dnia 12.04.2000 r. nr:[....], Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (t.jedn. Dz.U., 1997, Nr 142, poz. 950 z późn. zmianami), pozbawił Z.N., ur.:[....] uprawnień kombatanckich przyznanych mu na podstawie decyzji ZW ZBoWiD w T. w 1988 r. za okres od 1.02.1946 r. do 31.12.1948 r. W uzasadnieniu organ podał, że Z.N. otrzymał uprawnienia kombatanckie jako członek ORMO. Oznacza to, że uprawnienia te zostały przyznane stronie wyłącznie z tytułu utrwalania władzy ludowej, co stosownie do art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy o kombatantach... powoduje ich pozbawienie. Organ dodał, że nie jest obowiązany do wyjaśniania, czy istnieją inne przesłanki uzasadniające przyznanie uprawnień kombatanckich z tytułu działalności określonej w art. l ust. 2, art. 2 i art. 4 ustawy o kombatantach....
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Z.N. opisał swoje kontakty z czasów okupacji, od 1943 r., z M.G., partyzantem z grupy "[....] ", z inicjatywy którego nawiązał współpracę z partyzantami. Współpraca ta trwała do wkroczenia wojsk radzieckich i polegała na przenoszeniu meldunków i dokumentów między placówkami partyzanckimi na terenie powiatu:[....]. Strona podaje, że złożyła wtedy "przyrzeczenie dla dobra Polski". Osoby, które mogłyby potwierdzić te okoliczności już nie żyją. Z.N. przedstawił następnie swoją działalność w ORMO, podkreślając, że nie była to działalność aktywna. Ponadto, opisał problemy, jakie mieli członkowie jego rodziny po wojnie z powodów politycznych.
W dniu 20.06.2000 r. Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wydał decyzję nr:[....], w której utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 art. 127 § 3 i art. 129 k.p.a. w związku z art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach.... W uzasadnieniu organ powtórzył motywy zawarte w uzasadnieniu swojej wcześniejszej decyzji i stwierdził, że nie jest zobowiązany do dokonywania innych ustaleń, co do przesłanek legitymowania się przez strony innymi tytułami uprawnień kombatanckich.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z.N. wniósł o uchylenie obu decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. Skarżący stwierdził, że nikogo nie skrzywdził w czasie swojej przynależności do ORMO, natomiast ostrzegał członków AK przed grożącym im aresztowaniem. Opisał także trudności, jakie mieli członkowie jego rodziny z powodów politycznych. Z.N. stwierdził ponadto, powołując się na wcześniejsze pismo, że w okresie okupacji współpracował z M.G., żołnierzem AK i był jego informatorem. Skarżący wniósł o przesłuchanie świadków, swoich krewnych, którzy doznawali, jak podaje, represji w okresie powojennym z powodów politycznych.
W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wniósł o jej oddalenie. Organ powtórzył argumenty z uzasadnień swoich decyzji i dodał, że przynależność do ORMO nie daje tytułu do uprawnień kombatanckich na podstawie art. l ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach....
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Natomiast stosownie do § l rozporządzenia Prezydenta RP z 25.04.2003 r., w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (Dz.U., Nr 72, póz. 653) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, w których stroną skarżącą są osoby zamieszkałe poza obszarem właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości osoby te zamieszkują.
Niesporne jest w niniejszej sprawie na podstawie akt postępowania przed ZW ZBoWiD w T., że Z.N. uzyskał uprawnienia kombatanckie jako członek ORMO, biorący udział w walkach z reakcyjnym podziemiem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że przynależność do ORMO nie stanowi tytułu do przyznania lub zachowania uprawnień kombatanckich, jeśli nie jest spełniony któryś z warunków wynikających z art. l ust. 2, art. 2 lub art. 4 ustawy o kombatantach.... Pogląd taki jest ugruntowany w dotychczasowym orzecznictwie sądowym, por. np. wyrok NSA z 20.12.1999 r., V SA 2088/98, niepublikowany albo wyrok NSA z 28.07.1995 r, V SA 1662/93, niepublikowany.
Z.N. podał wszakże we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W., a także w skardze do NSA, że współpracował z jednym z partyzantów AK, a zwłaszcza przenosił meldunki i inne dokumenty na terenie powiatu [....]. Wbrew twierdzeniom Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. możliwe jest wykazywanie przez stronę w ramach postępowania weryfikacyjnego tego, że uprawnienia kombatanckie przysługują jej nie tylko z tytułu udziału w utrwalania władzy ludowej lecz także na podstawie innego tytułu prawnego. Wynika to z nowszego orzecznictwa sądowego (np. z wyroku SN z 22.02.2001, III RN 77/00, OSNAP 2001/15/475).
W niniejszej sprawie organ powinien zatem umożliwić wykazanie przez stronę, że mógłby jej przysługiwać inny tytuł uprawnień kombatanckich, a mianowicie oparty na podstawie art. l ust. 2 pkt 3 ustawy o kombatantach.... W tym celu Z.N. powinien udowodnić, że jego działalność w czasie okupacji, której nie podawał w postępowaniu przez ZBoWiD, mogłaby by uznana za służbę w podziemnych organizacjach lub oddziałach partyzanckich.
Brak odniesienia się przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do twierdzeń skarżącego o ewentualnym innym tytule uprawnień kombatanckich i brak przeprowadzenia w tej sprawie postępowania wyjaśniającego stanowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (Dz.U., Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 97 § 2 ustawy z 30.08.2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U., Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) w związku z art. 200 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.