Uzasadnienie
sygn. akt II SA/Kr 184/15 Kraków, dnia 22 maja 2015r.
Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 24 kwietnia 2015 r. wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku A. W. o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzenie zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 maja 2015r. Sprzeciw od powyższego zarządzenia A. W. wniósł w dniu 14 maja 2015r. (data stempla pocztowego).
Stosownie do art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. -oznaczana dalej jako p.p.s.a.), czynności w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy mogą wykonywać referendarze sądowi. Zgodnie z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. do czynności, o których mowa w § 1, należy m. in. wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania. W myśl art. 259 § 1 p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia.
Natomiast jak stanowi art. 259 § 2 p.p.s.a., sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie zarządzenie referendarza o pozostawieniu wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania zostało doręczone skarżącemu w dniu 4 maja 2015r. Siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od tego zarządzenia upłynął zatem w dniu 11 maja 2015 r. Sprzeciw został wniesiony w dniu 14 maja 2015 r., a więc po upływie tego terminu. Skarżący nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu. Mając powyższe na uwadze, sprzeciw – jako wniesiony po terminie – należało odrzucić, wobec czego Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę biorąc art. 259 § 2 p.p.s.a.