Uzasadnienie
Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi L.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 18 listopada 2014r., znak [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego.
Postanowieniem z dnia 24 lipca 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił wniosek skarżącej o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowienie zostało doręczne L.W. w dniu 3 sierpnia 2015r. Skarżąca w dniu 11 sierpnia 2015r. wniosła zażalenie na postanowienie, oddalające wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Jednocześnie wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia z uwagi na okres urlopowy, odległość, utrudniony kontakt i niemożliwość sporządzenia go we wcześniejszym terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczana dalej jako p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w myśl art. 87 § 2 p.p.s.a., na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.).
W ocenie Sądu okoliczności sprawy nie uzasadniają przywrócenia terminu do wniesienia sprzeciwu.
Postanowienie z dnia 24 lipca 2015r. zostało doręczone skarżącej w dniu 3 sierpnia 2015r., zatem ostatni dzień terminu do wniesienia zażalenia na to postanowienie przypadał 10 sierpnia 2015r. Zażalenie zostało wniesione w dniu 11 sierpnia 2015r., a więc z uchybieniem terminu.
Przywrócenie terminu jest możliwe wyłącznie wówczas, gdy do uchybienia nie doszło z winy strony, co wprost wynika z art. 86 § 1 p.p.s.a. Jako instytucja nadzwyczajna – może mieć zastosowanie jedynie wówczas, gdy strona poczyniła wszelkie możliwe starania, aby czynności dokonać w terminie. Przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, czy też nie zachowała należytej staranności w prowadzeniu spraw. Zatem o braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 13 sierpnia 2014r., sygn. akt II GZ 416/14, Lex Omega nr 1497895). Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 23 września 2014r., sygn. akt II GZ 523/14, Lex Omega nr 1530539 oraz z dnia 19 września 2014r., sygn. akt I OZ 784/14, Lex Omega nr 1529123).
Sam sezon urlopowy, odległość albo utrudniony kontakt (przesyłkę odebrał małżonek skarżącej) nie uzasadniają jeszcze wniosku, że wniesienie zażalenia z uchybieniem terminu było przez stronę niezawinione. Skarżąca nie uprawdopodobniła, że wniesienie zażalenia w terminie było całkowicie niemożliwe, a przeszkody w postaci odległości i trudności komunikacyjnych były tego rodzaju, że całkowicie wykluczały dochowania terminu. Samo bowiem przebywanie na urlopie nie jest uważane za okoliczność, wykluczającą winę w uchybieniu terminu (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010r., sygn. akt II FZ 551/10, Lex Omega nr 742610 oraz z dnia 6 maja 2010r., sygn. akt I OZ 310/10, Lex Omega nr 658653). Wiedząc o toczącym się postępowaniu sądowym strona mogła ustanowić na czas wyjazdu pełnomocnika (np. udzielić pełnomocnictwa małżonkowi). L.W., powołała się przy tym jedynie na utrudniony kontakt z mężem, nie zaś na jego całkowity brak.
Przyjąć zatem trzeba, że przy dołożeniu należytej staranności mogła zatem – z wykorzystaniem środków komunikacji na odległość – uzyskać dane niezbędne dla wniesienia zażalenia i złożyć środek zaskarżenia w ustawowym terminie.
Wobec powyższego Sąd orzekł jak w sentencji, za podstawę biorąc art. 86 § 1 p.p.s.a.