Wyrok NSA oz. w Krakowiez 21 stycznia 1997 r., sygn. akt II SA/Kr 1853/96

Tezy

1. Błędne zakwalifikowanie środka wnoszonego przeciwko projektowi planu, nie stanowi jedynie nieistotnego naruszenia prawa. Zaliczenie zgłoszonych uwag do zarzutów otwiera bowiem możliwość złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego na uchwałę o odrzuceniu zarzutów /art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - Dz.U. nr 89 poz. 415/.

Co prawda na uchwałę o odrzuceniu protestu możliwe jest wniesienie skargi w oparciu o art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. 1996 nr 13 poz. 74 ze zm./, ale tryb ten jest bardziej skomplikowany, a nadto przy wniesieniu takiej skargi również konieczne jest wylegitymowanie się interesem prawnym lub uprawnieniem. Ponadto zaliczenie pisemnego stanowiska do zarzutów powoduje po stronie organu gminy obowiązek prawnego i faktycznego uzasadnienia uchwały o uwzględnieniu lub odrzuceniu zarzutu /art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/.

2. W świetle art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym niedopuszczalne jest łączne traktowanie wszystkich wniesionych zarzutów i uzasadnienie ich odrzucenia w sposób łączny. Istotą prawnego i faktycznego uzasadnienia jest wszakże wypowiedzenie się w kwestii indywidualnej, prawnej i faktycznej sytuacji danego podmiotu. Wyciąg z uchwały doręczony zainteresowanym /art. 18 ust. 2 pkt 10 wyżej wymienionej ustawy/ powinien zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne.