Uzasadnienie
Prezydent Miasta Krakowa postanowieniem z dnia 30.06.2020 r., na podstawie art. 149 § 3 i 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 4, art. 148 § 2 ustawy z 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku K. L. odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wydaniem decyzji znak: [...] o nr [...].[...] z dnia 6.12.2017 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.:"Przebudowa torowiska tramwajowego w ciągu ul. Krakowskiej na odcinku od ul. Rollego do ul. Dietla wraz z przebudową istniejącego układu drogowego, chodników, ścieżek, towarzyszącej infrastruktury technicznej, węzła rozjazdów Krakowska - Dietla - Stradomska, wraz z przebudową ul. Dietla na odcinku od ul. Bożego Ciała do ul. Augustiańskiej oraz przebudową istniejącego mostu Piłsudskiego przez rzekę Wisłę".
W uzasadnieniu organ podał, że opisana na wstępie decyzja udzielająca pozwolenia na budowę stała się ostateczna w dniu 27.12.2017 r. W dniu 10.04.2020 r. do organu wpłynął wniosek K. L. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji administracyjnej. Wniosek został oparty na przesłance określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W piśmie wskazano, że po zaobserwowaniu wykonywania określonych robót budowlanych, wnioskodawca wystąpił w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o informację na podstawie jakiej decyzji prowadzona jest rozbudowa. Odpowiedź uzyskał w dniu 11.03.2020 r.
Na podstawie oświadczenia inwestora organ ustalił, że na przełomie marca i kwietnia 2019 r. umieszczono na zapleczu budowy na moście Piłsudskiego tablicę informacyjną, zaś przed rozpoczęciem budowy na przełomie lutego i marca 2019 r. była prowadzona potężna kampania informacyjna w mediach (telewizja, internet, broszury, stoiska informacyjne przez kilka tygodni itd.). W ocenie organu, termin 11.03.2020 r. to w istocie data zapoznania się przez wnioskodawcę z dokładną treścią decyzji, natomiast o fakcie wydania decyzji wnioskodawca powziął wiedzę wcześniej, szczególnie, że - jak sam wskazuje - wielokrotnie podejmował próby wzięcia udziału w postępowaniu dotyczącym zamierzenia budowlanego. Wnioski o uznanie za stronę Wspólnoty Mieszkaniowej Budynku przy ul. [...] w Krakowie, w imieniu której występował jako Prezes Zarządu tej jednostki K. L. i samego K. L. jako współwłaściciela nieruchomości datowane są na dzień 06.03.2017 r.
Odwołując się do orzecznictwa organ zaznaczył, że to strona musi udowodnić, kiedy dowiedziała się o okolicznościach lub decyzji stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. W świetle art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie budzi wątpliwości, że za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi, jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji.
Powyższe doprowadziło organ do konkluzji, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.
K. L. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie art. 148 § 1 i 2 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, a co za tym idzie należało odmówić wszczęcia postępowania, podczas gdy datą, w której K. L. dowiedział się o decyzji jest data otrzymania odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, co nastąpiło wiadomością e-mail, wysłaną na adres poczty elektronicznej pełnomocnika skarżącego w dniu 11.03.2020 r.
Wojewoda Małopolski postanowieniem z dnia 17.11.2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że przesłanka wznowienia, określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. nakłada na organy administracji publicznej, obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie 1 miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ciężar dowodu dochowania terminu spoczywa na stronie, która domaga się wznowienia postępowania w sprawie. Oświadczenie o terminie, w którym składający podanie o wznowienie postępowania, dowiedział się o decyzji, korzysta z domniemania prawdziwości. Granice tego domniemania wyznaczają jednak okoliczności stanu faktycznego sprawy, w tym fakty znane organowi z urzędu.
W świetle art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami istotnymi tej wiedzy jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia.
Zdaniem organu odwoławczego, uzyskanie wyżej przytoczonych danych o pozwoleniu na budowę w trybie informacji publicznej nie było konieczne do sfomułowania wniosku o wznowienie, biorąc pod uwagę, że skarżący wiedział o zakresie inwestycji występując z żądaniem uznania za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę zawartym w piśmie z dnia 6.03.2017 r. Dołączone do wniosku o wznowienie postępowania zdjęcia obrazują stan zaawansowania robót obejmujących przebudowę skrzyżowania ulic Stradomskiej i Dietla, który pozwala na potwierdzenie ich realizacji w dłuższym okresie czasu niż miesiąc.
Ponadto należy mieć na uwadze, że nie chodzi tu o zakres obejmujący jedynie wyżej wymienione ulice. Wnioskodawca wyjaśnił, że prace do marca 2020 r. obejmowały przebudowę trakcji oraz dróg w tym szlaków pieszych i nie oddziaływały na jego nieruchomość w sposób negatywny; sytuacja zmieniła się z początkiem marca 2020 roku, a dokładnie w dniu 5.03.2020 r., gdy ku zaskoczeniu wnioskodawcy oraz osób wynajmujących lokale w budynku przy ulicy Dietla 44, w odległości mniejszej niż 2 metry od kamienicy pojawiły się wielometrowe, sięgające okien lokali na II piętrze mosiężne słupy. Powyższe, zdaniem organu II instancji, jedynie potwierdza w kontekście umowy służebności przesyłu zawartej przez skarżącego z Gminą Miejską Kraków, wydanie dla właśnie tej inwestycji decyzji pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy przyznał, że fakt realizacji inwestycji nie jest równoznaczny z dowiedzeniem się o wydaniu dla niej decyzji, jednak w okolicznościach tej sprawy należy mieć na uwadze jej szeroki zakres obejmujący znaczną część miasta Krakowa, zainteresowanie skarżącego tym zamierzeniem, prowadzone przez inwestora negocjacje ze skarżącym zmierzające do podpisania stosownej umowy służebności.
Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, że charakter i zakres tej inwestycji spowodował podanie do publicznej wiadomości informacji o wydaniu pozwolenia na budowę poprzez telewizje, internet, broszury, stoiska informacyjne w miesiącach luty i marzec 2019 r. Natomiast, tablica informacyjna dla budowy tej inwestycji została zamieszczona na przełomie marca i kwietnia 2019 r. na moście Piłsudskiego. Trudno uznać, że wnioskodawca widząc faktycznie prowadzone prace nie był świadomy wydania decyzji, gdy informacja o jej istnieniu w obrocie była powszechnie dostępna. Wykonane słupy stanowiły jeden z elementów realizowanej przebudowy tej inwestycji, ich umieszczenie w pobliżu nieruchomości przy ul. Dietla 44 stanowiło zatem podstawę do wystąpienia o przekazanie kopii decyzji, o której skarżący wiedział z informacji ogólnie dostępnej. Powyższe można domniemywać z faktu, że pełnomocnik wnioskodawcy zwrócił się wnioskiem z dnia 27.02.2020 r. w trybie informacji publicznej o wydanie decyzji pozwolenia na budowę, podając dokładną nazwę zamierzenia. Sama decyzja pozwolenia na budowę również w swej treści zawierała jedynie nazwę zamierzenia, a jej pełny zakres określa zatwierdzony projekt budowlany, który nie był udostępniony wnioskodawcy.
Przyjmując więc, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę jakiejkolwiek wiadomości o istnieniu decyzji, organ II instancji stwierdził, że w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy wniosek z dnia 18.03.2020 r. nadany za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 3.04.2020 r. o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem jednomiesięcznego terminu do jego wniesienia.
K. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Wojewody Małopolskiego, domagając się jego uchylenia, jak i uchylenia poprzedzającego je postanowienia organu I instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy), tj. naruszenie art. 148 § 1 i 2 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po terminie, a co za tym idzie, należy odmówić wszczęcia postępowania, podczas gdy datą, w której skarżący dowiedział się o decyzji jest data otrzymania odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej, co nastąpiło wiadomością e-mail, wysłaną na adres poczty elektronicznej pełnomocnika skarżącego w dniu 11.03.2020 r.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że jest właścicielem większości wyodrębnionych lokali wchodzących w skład nieruchomości położonej na rogu ulicy [...] i ulicy [...] w Krakowie, czyli w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji, powinien być zatem uznany za stronę kwestionowanego postępowania. Prowadzone prace do marca 2020 roku obejmowały przebudowę trakcji oraz dróg, w tym szlaków pieszych i nie oddziaływały na nieruchomość skarżącego w sposób negatywny. Sytuacja zmieniła się w dniu 5.03.2020 r., gdy w odległości mniejszej niż 2 metry od kamienicy pojawiły się wielometrowe, sięgające okien lokali na II piętrze mosiężne słupy.
Dodatkowo w dniu 12.03.2020 r. zamontowano rozdzielnię elektryczną, którą od ścian budynku dzieli jedynie odległość 17 cm. W związku z opisanymi zdarzeniami skarżący niezwłocznie podjął działania prowadzące do uzyskania informacji o decyzji, na podstawie której prowadzona jest przebudowa, w efekcie czego w dniu 11.03.2020 r. zapoznał w trybie informacji publicznej z treścią decyzji.
Odnosząc się do argumentów organu II instancji, skarżący podkreślił, że fakt posiadania wiedzy o postępowaniu i toczącej się budowie nie jest równoznaczny z powzięciem wiedzy o decyzji administracyjnej. Skarżący nie mieszka w kamienicy przy ulicy [...] w Krakowie, dodatkowo bardzo często przebywa za granicą, przez co nie można domniemywać, że posiadał on wiedzę o decyzji administracyjnej, tłumacząc to faktem podania do powszechnej wiadomości informacji o wydaniu pozwolenia na budowę. Fakt domniemania posiadania wiedzy o decyzji z telewizji, internetu, broszur czy stoisk informacyjnych jest całkowicie pozbawione podstawy prawnej i mylnie zakłada, że wszyscy obywatele korzystają z tych środków przekazu.
Skarżący wyjaśnił również, że kamienica przy ulicy [...] w Krakowie znajduje się w odległości 850 m od mostu Piłsudskiego, gdzie zamieszczono tablicę informacyjną. Trudno wymagać od osoby, która na co dzień porusza się po mieście wyłącznie samochodem, aby przeszła odległość około jednego kilometra w jedną stronę przez centrum budowy i rozkopane w związku z jej prowadzeniem ulice, tylko po to aby przeczytać tablicę informacyjną, o której zresztą nie miała wiedzy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z przepisem art.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).
Z art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art.151 p.p.s.a.).
Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności decyzji lub postanowienia bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia (wyrok NSA W-wa z dnia 9.07.2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232).
Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art.120 p.p.s.a.). Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.
Badając legalność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji, Sąd stwierdził, że nie zostały one wydane z naruszeniem prawa wymagającym ich uchylenia.
Stosownie do art.145 § 1 pkt 4 w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art.148 § 1 i 2 k.p.a.), przy czym liczy się data faktycznego dowiedzenia się o treści decyzji. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję w stopniu pozwalającym jej na sformułowanie żądania o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z dnia 17.09.2020 r., sygn. II OSK 1340/20, LEX nr 3090704).
Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. "Dowiedzenie się o decyzji" nie oznacza dowiedzenia się o danych identyfikacyjnych decyzję i o jej pełnej treści. Dla przyjęcia, że nastąpiło "dowiedzenie się o decyzji" wystarczającym jest, aby strona dowiedziała czego dana decyzja dotyczy (por. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. B. Adamiak, J. Borkowski, wydawnictwo C.H. BECK s. 852 -853).
Strona żądająca wznowienia postępowania nie może dowolnie kreować otwarcia biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, gdyż takie działania godzą w moc wiążącą decyzji ostatecznych i konsekwencje ich funkcjonowania w obrocie prawnym. Dlatego też organ administracji, ustalając datę dowiedzenia się strony o decyzji, nie może poprzestawać tylko na oświadczeniu strony. To właśnie strona żądająca wznowienia postępowania winna udowodnić, że wniosek o wznowienie złożony został w terminie. Rzeczą organu jest natomiast przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w tym zakresie i zgromadzenie materiału dowodowego pozwalającego na ustalenie daty dowiedzenia się przez stronę o decyzji. Zgodnie z art.80 k.p.a., na podstawie całokształtu materiału dowodowego (zasada swobodnej oceny dowodów) organ ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że ustalenie organu, że wniosek o wznowienie postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją nr [...] z dnia 6.12.2017 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę został wniesiony z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a., znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym.
Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że:
- - wniosek o pozwolenie na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Przebudowa torowiska tramwajowego w ciągu ul. Krakowskiej na odcinku od ul. Rollego do ul. Dietla wraz z przebudową istniejącego układu drogowego, chodników, ścieżek, towarzyszącej infrastruktury technicznej, węzła rozjazdów Krakowska - Dietla - Stradomska, wraz z przebudową ul. Dietla na odcinku od ul. Bożego Ciała do ul. Augustiańskiej oraz przebudową istniejącego mostu Piłsudskiego przez rzekę Wisłę" złożony został w dniu 13 września 2017 r.;
- - w dniu 6 marca 2017 r. K. L. złożył do Urzędu Miasta Krakowa wniosek o uznanie go za stronę postępowania dotyczącego "planowanej przebudowy ulicy Krakowskiej oraz skrzyżowania ulicy Dietla z ulicą Krakowską", w którym podał, że jest współwłaścicielem kamienicy narożnej u zbiegu ulic Stradomskiej i Dietla, że "kamienica została obciążona służebnością przesyłu polegającą na zainstalowaniu 11 sztuk kotew podtrzymujących sieć trakcji tramwajowej zamocowanych do elewacji kamienicy oraz 2 sztuk przewieszek oświetlenia ulicznego oraz 3 sztuk złączy kablowych oświetleniowych", że "w ramach planowanej przebudowy zaprojektowano wysokie słupy dla sieci trakcyjnej, które będą mieć bezpośredni wpływ na doświetlenie i funkcjonowanie, a także walory estetyczne budynku", że planowane prace związane są z zamknięciem podcienia, a "jak wynika z ustnej rozmowy przeprowadzonej z biurem projektowym, projektanci planowanej przebudowy zostali wprowadzeni przez ZIKiT w błąd twierdzeniem, iż ZIKiT posiada tytuł prawny do korzystania z istniejącego podcienia";
- - w dniu 27 lutego 2020 r. K. L. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej - treści decyzji administracyjnej zezwalającej na realizację zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa torowiska tramwajowego w ciągu ul. Krakowskiej na odcinku od ul. Rollego do ul. Dietla wraz z przebudową istniejącego układu drogowego, chodników, ścieżek wraz z przebudową ul. Dietla na odcinku od ul. Bożego Ciała do ul. Augustiańskiej oraz przebudową istniejącego mostu Piłsudskiego przez rzekę Wisłę";
- - w dniu 3 kwietnia 2020 r. został nadany listem poleconym wniosek, opatrzony datą 18 marca 2020 r., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia 6.12.2017 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: "Przebudowa torowiska tramwajowego w ciągu ul. Krakowskiej na odcinku od ul. Rollego do ul. Dietla wraz z przebudową istniejącego układu drogowego, chodników, ścieżek, towarzyszącej infrastruktury technicznej, węzła rozjazdów Krakowska - Dietla - Stradomska, wraz z przebudową ul. Dietla na odcinku od ul. Bożego Ciała do ul. Augustiańskiej oraz przebudową istniejącego mostu Piłsudskiego przez rzekę Wisłę";
- - w piśmie z dnia 18 marca 2020 r. (nadanym 3 kwietnia 2020 r.) podano, że "prowadzone prace do marca 2020 r. obejmowały przebudowę trakcji oraz dróg, w tym szlaków pieszych i nie oddziaływały na nieruchomość należącą do wnioskodawcy w sposób negatywny". "Sytuacja zmieniła się z początkiem marca 2020 r., a dokładnie dnia 5 marca 2020 r. gdy (...) w odległości mniejszej niż 2 m od kamienicy pojawiły się wielometrowe, sięgające okien lokali na II piętrze mosiężne słupy". "Wnioskodawca obserwując działania na placu budowy, które mogły prowadzić i prowadziły do budowy przedmiotowych słupów i rozdzielni niezwłocznie podjął działania prowadzące do uzyskania informacji o decyzji, na podstawie której prowadzona jest przebudowa".
Z powyższego w sposób niezbity wynika, że już formułując w dniu 27 lutego 2020 r. wniosek o udostępnienie treści decyzji zezwalającej na realizację zadania inwestycyjnego pn. "Przebudowa torowiska tramwajowego w ciągu ul. Krakowskiej na odcinku od ul. Rollego do ul. Dietla wraz z przebudową istniejącego układu drogowego, chodników, ścieżek wraz z przebudową ul. Dietla na odcinku od ul. Bożego Ciała do ul. Augustiańskiej oraz przebudową istniejącego mostu Piłsudskiego przez rzekę Wisłę" K. L. wiedział o wydaniu takiej decyzji i jej przedmiocie. W przeciwnym wypadku nie byłby w stanie sformułować w sposób tak dokładny wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Nadto, co znamienne, żądanie udostępnienia informacji publicznej nie dotyczyło zapytania, czy w sprawie obserwowanej budowy wydana została decyzja administracyjne, ale o udostępnienie jej treści.
Ustalenie organu, że już przed dniem 11.03.2020 r., kiedy to skarżącemu przesłano żądaną decyzję, K. L. wiedział o wydaniu decyzji - potwierdzają pisma skarżącego skierowane do organu o uznanie go za stronę postępowania oraz treść wniosku o informację publiczną z dnia 27 lutego 2020 r. Z pism skarżącego z dnia 6 marca 2017 r. wynika, że wiedział o planowaniu przedmiotowej inwestycji, że już na wiosnę 2017 r. był w kontakcie z przedstawicielami biura projektowego, że znał nawet takie szczegóły inwestycji jak to, że w ramach inwestycji przy jego budynku zaprojektowano wysokie słupy dla sieci trakcyjnej oraz że są planowane prace związane z zamknięciem podcienia kamienicy. Dlatego też wskazane przeprowadzone przez organ dowody, jak i obiektywnie zauważalny fakt prowadzenia szeroko zakrojonych i długotrwałych robót budowlanych na nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością K. L. musiały skarżącemu dawać wiedzę o wydaniu decyzji o pozwoleniu na przebudowę torowiska tramwajowego, układu drogowego, chodników, ścieżek.
Jak wynika z cytowanego pisma skarżącego z dnia 27 lutego 2020 r., mimo iż kamienica przy ul. [...] znajduje się w odległości (jak sam oświadczył) 850 m od mostu Piłsudskiego, wiedział o decyzji w sprawie przebudowy istniejącego mostu Piłsudskiego przez rzekę Wisłę.
Prawidłowa jest zatem ocena organu, że skoro wnioskodawca wiedział, że prace polegające na przebudowie trakcji oraz dróg, w tym szlaków pieszych, prowadzone były do marca 2020 r., oznacza to, że wiedział również o wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę tej inwestycji. Nietrudno wszak było połączyć jego wcześniejszą wiedzę o projektowaniu przedmiotowej inwestycji z faktycznie prowadzonymi robotami budowlanymi w rejonie jego nieruchomości.
Dla oceny terminowości złożenia wniosku o wznowienie nie ma znaczenia fakt, że dopiero w dniu 5 marca 2020 r., gdy przed kamienicą postawiono wielometrowe mosiężne słupy skarżący dowiedział się o negatywnym wpływie inwestycji na jego nieruchomość. Zgodnie z cytowanym wyżej przepisem art.148 § 2 k.p.a., prawnie relewantny dla ustalenia początku biegu miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie, jest dzień w którym strona dowiedziała się o decyzji, a nie dzień w którym zauważyła, że jej realizacja ma negatywny wpływ na jej nieruchomość.
Przyjmując zatem, że najpóźniej w dniu 27 lutego 2020 r. (dzień żądania udostępnienia jej treści) skarżący dowiedział się o decyzji, to złożony w dniu 3 kwietnia 2020 r. wniosek o wznowienie wniesiony został z uchybieniem miesięcznego terminu określonego w art.148 § 2 k.p.a.
Dlatego też orzeczona przez organy odmowa wszczęcia postępowania o wznowienie z powodu złożenia wniosku po terminie do jego wniesienia jest zgodna z prawem.
Nadto, ustosunkowując się do zarzutów skargi w zakresie czynionych przez organ domniemań, stwierdzić należy, że w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się powszechnie dopuszczalność stosowania w postępowaniu administracyjnym domniemań faktycznych jako sposobu ustalenia stanu faktycznego sprawy. (art. 231 k.p.c.; Z. Janowicz: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. Pr. PWN 1999, s. 223, uw. 5b; E. Iserzon w: E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze, W. Pr. 1970, s. 158, uw. 9). Domniemanie faktyczne polega na uznaniu za ustalony pewnego faktu (nieudowodnionego) na podstawie innego faktu lub faktów (udowodnionych). Wnioskowanie to wyprowadza się ze stanu wiedzy, doświadczenia życiowego i praw logiki. Organy administracji publicznej, w ramach swobodnej oceny dowodów, mogą się domniemaniami faktycznymi posługiwać.
Sąd ocenił, że organ, na podstawie przeprowadzonych domniemań, prawidłowo ustalił fakty. Wbrew temu, co zarzucał skarżący, kwestionowane domniemania nie były poczynione wyłącznie na podstawie ustalonego faktu prowadzonej szeroko akcji informacyjnej. Był on jedynie jednym z ustalonych, a przytoczonych wyżej faktów pośrednich, z których wywnioskowano inny fakt (co najmniej od 27 lutego 2020 r. skarżący wiedział o decyzji). Dlatego dokonane w sprawie ustalenia dawały organowi podstawę do wypowiedzenia oceny, że skarżący nie zachował terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, o jakim mowa w art. 148 § 2 k.p.a.
Konsekwencją powyższego było uznanie zarzutu skargi naruszenia art.148 k.p.a. za chybiony.
Dlatego też, na podstawie art.151 p.p.s.a. skarga została oddalona.