Uzasadnienie
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu [...] 1999r. na wniosek S. K. z dnia [...] 1999r. o stwierdzenie uprawnień kombatanckich.
Decyzją z dnia [...] 2000r. [...] wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) organ pierwszej instancji umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie, stwierdzając złożenie przez S. K. wniosku po terminie określonym w art. 22 ust. 3 powołanej na wstępie ustawy.
W uzasadnieniu tej decyzji, nawiązując do brzmienia art. 61 §1 i 3 k.p.a. określającego moment wszczęcia postępowania administracyjnego, jak również art. 22 ust. 3 ustawy o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ustanawiającego dla złożenia wniosku o przyznanie uprawnień w niej przewidzianych odnośnie osób zamieszkałych na stale w Polsce termin do dnia 31.12.1998r. i dla osób zamieszkałych za granicą termin do dnia 31.12.1999r., organ pierwszej instancji wskazał na materialnoprawny charakter tych niepodlegających przywróceniu terminów, których niezachowanie powoduje bezskuteczność czynności, a w konsekwencji umorzenie postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105§1 k.p.a
Kwestionując zasadność powyższej decyzji we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy z dnia [...] 2000r. S. K. zarzucał, iż jest ona krzywdząca, wyjaśniał iż nie dowiedział się w porę nieznajomość możliwości korzystania z przewidzianych w ustawie uprawnień oraz wskazywał na swoją trudną sytuację finansową.
Decyzją z dnia [...] 2001r. Nr [...] wydaną z upoważnienia Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych podstawie art. 127 § 3 i art. 138§1 kpa oraz art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24.01.1991r. kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.) po rozpoznaniu wniosku S. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ pierwszej instancji utrzymał w mocy decyzję własną o odmowie rozpatrzenia wniosku złożonego po terminie określonym w art. 22 ust. 3 powołanej ustawy, wskazując w uzasadnieniu na nieprzedstawienie przez wnioskodawcę dowodów, iż wniosek został złożony w ustawowym terminie do dnia [...] 1998r.
W skardze na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] 2001r. Nr [...] wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w K. dnia [...] 2001r. S. K. domagając się jej uchylenia przedstawiał okoliczności uzasadniające przyznanie mu uprawnień z ustawy o kombatantach, wskazywał iż o możliwości ich uzyskania, a w szczególności dodatku do emerytury dowiedział się przypadkiem, jak również wskazywał na podejmowane w tym kierunku, w 1999r. działania oraz przebieg postępowania w przedmiotowej sprawie.
Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosił o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko prezentowane w uzasadnieniu obu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważy, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 97§1 ustawy z dnia 30.08.2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. oznaczana dalej jako p.s.a.) uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.s.a.).
Bezspornym w niniejszej sprawie jest fakt wszczęcia przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych na skutek wniosku S. K. z daty [...] 1999r. postępowania administracyjnego, w toku którego wydano powołane na wstępie decyzje. Kwestionowane orzeczenia należy uznać za odpowiadające prawu w datach wydania decyzji z dnia [...] 2000r. Nr [...] i kolejnej z dnia [...] 2001r. Nr[...], co do stosowania w nich powołanych przepisów prawa, a w szczególności art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 24.01.1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz U. z 1997r. Nr 142, poz. 950 z późn. zm.). W myśl regulacji zawartej w art. 22 ust. 1 -2 w dacie wydania obu decyzji o stwierdzeniu spełnienia warunków przewidzianych w ustawie orzekał Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych lub osoby przez niego upoważnione, na podstawie decyzji o przyznaniu przez Kierownika uprawnień określonych w ustawie Urząd do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wydawał odpowiednie zaświadczenie, przy czym znajdujący zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy ust. 3 tego artykułu stanowił, że wnioski o przyznanie uprawnień z tytułów określonych w art. 1-4, z zastrzeżeniem ust. 4 mogły być kierowane, w trybie, o którym mowa w ust. 1, do dnia 31 grudnia 1998 r. przez osoby zamieszkałe na stałe w Polsce, a do dnia 31 grudnia 1999 r. przez osoby zamieszkałe poza granicami Polski.
Przepis ten utracił jednakże moc z dniem 29.04.2003r. na skutek wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 15.04.2003r. sygn. akt SK 4)02 (Dz. U. Nr 72, poz. 658) z art. 2 i art. 32 Konstytucji oraz art. 19 i art. 30 Konstytucji. Wskazana okoliczność oznacza w istocie sprzeczność z Konstytucją orzeczeń wydanych na jego podstawie, otwierając drogę do wznowienia postępowania administracyjnego na zasadach przewidzianych w art. 145 kpa.
Powyższe - stosownie do treści art.145 § 1 pkt 1 b p.s.a - uzasadnia uwzględnienie skargi, co mając na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny biorąc za podstawę wskazane uprzednio przepisy oraz odnośnie kosztów postępowania art. 200 p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.