Wyrok NSA oz. w Krakowiez 21 stycznia 1998 r., sygn. akt II SA/Kr 1866/97

Teza

Wszystkie osoby, które wskutek powodzi poniosły straty w gospodarstwie domowym na skutek zalania mieszkań winny otrzymać świadczenie, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 17 lipca 1997 r. o stosowaniu szczególnych rozwiązań w związku z likwidacją skutków powodzi, która miała miejsce w lipcu 1997 r. /Dz.U. nr 80 poz. 491/.

Świadczenie to bowiem jest świadczeniem publicznoprawnym, nie pozostającym w związku z sytuacją majątkową poszkodowanego przed powodzią, ani też po powodzi. Stanowisko Ministerstwa Pracy i Polityki Socjalnej zdaje się hołdować zasadzie, że ludzi zamożniejszych, mających też drugie miejsce zamieszkania należy pozbawić wspomnianej zapomogi.

Jest to założenie błędne, jeżeli się zważy, że ubożsi obywatele oprócz jednorazowej zapomogi mają prawo do innych świadczeń z tytułu strat powodziowych w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej /Dz.U. 1993 nr 13 poz. 60 ze zm./.

Jednorazowa zapomoga pieniężna ma likwidować skutki powodzi. W praworządnym państwie nie może zatem pozostać grupa obywateli, która mimo wyrządzonych przez powódź strat nie otrzyma stosownej rekompensaty.

Sentencja

1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w przedmiocie jednorazowej zapomogi dla powodzian.