Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 21 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 1896/11

Uzasadnienie

[....] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. 22 sierpnia 2011 r., wydal zarządzenia pokontrolne znak: [....] dla [....] Sp. z o.o. z siedzibą w N. Jako podstawę prawną wskazał art. 12 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy z 20.

1. 07. 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm.) oraz ustalenia kontroli pozaplanowej interwencyjnej przeprowadzonej w dniach: 11 sierpnia 2011 r. i 17 sierpnia 2011 r. na terenie składu materiałów budowlanych w m. [....] (na działce nr ewid.....), dzierżawionego przez firmę [....] Sp. z o.o, udokumentowanych protokołem z kontroli Nr [....]. Organ zarządził:

1. 1. sporządzenie i wprowadzenie do Krajowej bazy prowadzonej przez Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami raportu zawierającego dane i informacje wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 1-5 ustawy z 17.
2. 07. 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. Nr 130 poz. 1070 ze zm.), dotyczące roku 2010, w terminie 14 dni od otrzymania zarządzeń;

1. 2. zaprzestanie prowadzenia prac związanych z przeładunkiem kruszyw na działce nr [....], położonych w m. [....], dzierżawionej od J.P. zam. [....], w terminie 14 dni od otrzymania niniejszych zarządzeń;
2. 3. przedłożenie do Marszałka Województwa [....] informacji o zakresie korzystania ze środowiska dotyczące ustalenia wysokości opłat za korzystanie ze środowiska w zakresie gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza ze spalania paliw w silnikach spalinowych pojazdów samochodowych i maszynie roboczej (agregacie prądotwórczym), za I półrocze 2011 r., w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszych zarządzeń;
3. 4. przedłożenie do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. – Delegatury w T. wykazu zawierającego informacje i dane wykorzystane do ustalenia wysokości opłat za korzystanie ze środowiska w zakresie gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza ze spalania paliw w silnikach spalinowych pojazdów samochodowych i maszynie roboczej (agregacie prądotwórczym), za I półrocze 2011 r., w terminie 14 dni od otrzymania niniejszych zarządzeń.

Jednocześnie wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu naruszeń wskazanych w pkt 1-4 zarządzeń na dzień 20 września 2011 r.

W uzasadnieniu organ podał, że na podstawie ustaleń kontroli pozaplanowej interwencyjnej przeprowadzonej przez inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. - Delegatury w T. w dniach: 11 sierpnia 2011 r. i 17 sierpnia 2011 r. na terenie składu materiałów w m. [....] (działka nr....), dzierżawionego przez firmę [....] Sp. z o.o. od J.P., stwierdzono nieprawidłowości w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska.

Odnośnie punktu 1 organ wskazał, że spółka nie sporządziła i nie wprowadziła do Krajowej bazy, prowadzonej przez Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami, raportu zawierającego informacje wskazane w art. 6 ust. 2 pkt 1-5, art. 7 ust. 1 i art. 59 ustawy z 17.

1. 07. 2009 r. o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji (Dz. U. Nr 130 poz. 1070 ze zm.), dotyczące 2010 r. Powyższego wpisu należało dokonać do końca lutego 2011 r.

Odnośnie punktu 2 organ wskazał, że podczas ww. kontroli stwierdzono pokrycie drogi relacji [....] niewielką ilością pyłu pochodzącego z hałd z pospółą, zlokalizowanych na działce nr [....] w m. [....]. Niewielka warstwa tego pyłu była zauważalna w 11 sierpnia 2011 r. na terenie posesji [....] na parapetach okiennych. Eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Ponadto nie przedłożono w trakcie kontroli dokumentów z zakresu ustawy Prawo budowlane dotyczących utwardzenia terenu działki nr [....] w m. [....], decyzji o lokalizacji inwestycji oraz dokumentów potwierdzających odrolnienie działki.

Odnośnie punktu 3 organ podał, że jednostka w I półroczu 2011 r. naliczała opłaty za korzystanie ze środowiska. Kwoty opłat nie przekraczały 400 zł za każde półrocze, ale nie przesyłała informacji o zakresie korzystania ze środowiska do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [....] w K. w zakresie gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza ze spalania paliw w silnikach spalinowych pojazdów samochodowych i maszynie roboczej (agregacie prądotwórczym).

Odnośnie punktu 4 organ wskazał, że jednostka w I półroczu 2011 r. nie przesyłała informacji o zakresie korzystania ze środowiska do Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w K. - Delegatury w T. w zakresie gazów i pyłów wprowadzanych do powietrza ze spalania paliw w silnikach spalinowych pojazdów samochodowych i maszynie roboczej (agregacie prądotwórczym).

Organ wskazał również, że przedstawiciel kontrolowanej jednostki nie wniósł zastrzeżeń do protokołu z kontroli, a stan stwierdzony w trakcie kontroli stanowi naruszenie następujących przepisów: art. 6 ust. 2 pkt 1-5, art. 7 ust. 1 i art. 59 ustawy z o systemie zarządzania emisjami gazów cieplarnianych i innych substancji, art. 140, art. 144 art. 286 i 287 ustawy Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia Ministra Środowiska 18.

1. 06. 2009 r. w sprawie wzorów wykazów zawierających informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat (Dz. U. Nr 97, poz. 816), obwieszczenie Ministra Środowiska z 18.
2. 08. 2009 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2010 (Monitor Polski Nr 74. Poz. 945).

Pismem z 1 września 2011 r. [....] sp. z o.o. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że "odwołuje się do obowiązku zawartego w punkcie 2 zarządzeń".

W odpowiedzi organ podniósł, że w "całości podtrzymuje zarządzenia pokontrolne". Na uzasadnienie swojego stanowiska przytoczył treść art. 140 ust. 1 i art. 144 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na zarządzenie pokontrolne z 22 sierpnia 2011 r. wniosła [....] sp. z o.o. w N. wskazując, że zaskarża je w całości. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie:

1. - art. 144 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 34 ustawy Prawo ochrony środowiska poprzez przyjęcie, iż został naruszony przepis art. 144 ust. 1 ustawy przy jednoczesnym braku wskazania przez organ o jakie konkretnie standardy jakości środowiska chodzi oraz braku wskazania zakresu rzekomego przekroczenia tych standardów;
2. - art. 140 ww. ustawy poprzez błędne przyjęcie, iż przepis ten znajduje zastosowanie w stanie faktycznym sprawy;
3. - art. 6 kpa poprzez nieznajdujące oparcia w przepisach prawa żądanie przedłożenia dokumentów, a następnie wyciągnięcie z tego faktu negatywnych konsekwencji wobec strony skarżącej;
4. - art. 8 i art. 11 kpa poprzez nieodnoszenie się organu do twierdzeń podnoszonych przez Skarżącą w toku niniejszej sprawy, co miało wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie.

Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu podniosła, że organ błędnie przyjął, że naruszyła przepis art. 144 ust. 1 ustawy. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Wspomniane standardy jakości środowiska zostały zaś przez ustawodawcę w art. 3 pkt 34 ustawy wprost zdefiniowane. Powyższe oznacza, iż ocena czy dany podmiot naruszył przepis art. 144 ust. 1 powinna być przez organ dokonywana w korelacji do poziomów dopuszczalnych emisji substancji lub energii. Tymczasem w przedmiotowej sprawie organ nie tylko nie wskazał zaistniałego przekroczenia dopuszczalnych poziomów substancji lub energii, ale nawet nie wskazał, jakie konkretnie standardy jakości środowiska w postaci dopuszczalnych poziomów podlegać winny analizie. Strona skarżąca podkreśliła, że sam organ w protokole kontroli stwierdził jedynie niewielką ilość pyłu (pospółki) na drodze relacji [....] i podobnie niewielką ilość pyłu na parapetach okiennych na posesji [....].

Nie wiadomo jednocześnie, w jaki sposób organ ustalił - gdyż nie przeprowadził w tym zakresie żadnych badań - iż wspomniany pył znajdujący się na parapetach okiennych posesji [....] jest pyłem pochodzącym z przeładunku kruszyw na działce nr [....], a nie np. zabrudzeniem parapetów wynikającym z ich niesprzątania.

Nadto w protokołach kontroli znalazło się stwierdzenie, że spółka prowadziła zraszanie na odcinku drogi dojazdowej do działki nr [....], co oznacza, iż strona skarżąca w celu pozostawania w zgodności również z treścią art. 140 ust. 1 ustawy samodzielnie prowadziła działania mające na celu zmniejszenie ewentualnych uciążliwości. Brak było zatem podstaw do nałożenia obowiązku określonego w punkcie 2 zarządzenia. Nawet gdyby bowiem przyjąć (błędnie), iż doszło do naruszenia przywołanych przez organ przepisów art. 140 i art. 144 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska to zastosowanie w takiej sytuacji winny znaleźć jedynie przepisy Działu III ustawy regulujące odpowiedzialność administracyjnoprawną.

Zdaniem strony skarżącej organ nie wyjaśnił zasadności przesłanek, jakimi kierował się w niniejszej sprawie, co świadczy o naruszeniu art. 8 i art. 11 k.p.a. Wreszcie zarzuciła, że żądanie w trakcie kontroli dokumentów z zakresu ustawy - Prawo budowlane dotyczących utwardzenia terenu działki nr [....] w miejscowości [....], decyzji o lokalizacji inwestycji oraz dokumentów potwierdzających odrolnienie działki, leży poza kognicją Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, a kontrola Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w T. przeprowadzona na działce nr [....] nie stwierdziła naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie utwardzenia terenu działki.

Tym samym nieprzedłożenie przez Skarżącą wspomnianych dokumentów w trakcie przeprowadzanej kontroli nie mogło stanowić samodzielnej czy nawet uzupełniającej podstawy dla nałożenia obowiązku w pkt 2 zarządzenia pokontrolnego. Domaganie się zaś przez organ przedłożenia wspomnianych dokumentów -bez wskazania podstawy prawnej dla takiego żądania - stanowi naruszenie art. 6 kpa.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska wniósł odrzucenie skargi w zakresie zarządzeń zawartych w punktach 1, 3 i 4, uzasadniając swój wniosek tym, że strona skarżąca wezwała do usunięcia naruszenia prawa jedynie odnośnie zarządzenia określonego w punkcie 2. W pozostałej części organ wniósł o oddalenie skargi. Argumentując bezzasadność stanowiska strony skarżącej przytoczył treść art. 140 ust. 1 i art. 144 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Ponadto organ wskazał, że zarzuty naruszenia przepisów kpa są chybione, wobec faktu, że wydawanie zarządzeń pokontrolnych nie jest regulowane tą ustawą. Podkreślił, że protokół z kontroli został podpisany bez zastrzeżeń, a przedmiotem skargi są zarządzenia pokontrolne, a nie same czynności kontrolne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Stosownie do treści art. 1 ustawy z 30.

08. 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do dyspozycji z art. 134 § 1 p.p.s.a.

W niniejszym postępowaniu przedmiotem oceny jest zarządzenie pokontrolne [....] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. z 22 sierpnia 2011 r., wydane dla [....] Sp. z o.o. z siedzibą w N. Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. zarządzenie pokontrolne jako inny akt niż określone w pkt 1-3 z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów podlega kontroli sądu administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. § 3 pkt 4 i 4a p.p.s.a uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność tej czynności.

Należy wskazać, że w orzecznictwie przyjmuje się pogląd, który podziela w pełni Sąd, że skarga wniesiona na zarządzenie pokontrolne wydanie na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z 20.

1. 07. 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2007 r., Nr 44, poz. 287 ze zm.) jest dopuszczalna, w oparciu o ww. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. po wyczerpaniu trybu z art. 52 § 3 i w terminie określonym w art. 53 § 2 p.p.s.a. (wyrok WSA w Krakowie z 12.

1. 01. 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1437/11; wyrok WSA w Poznaniu z 14.12. 2011r., sygn. akt IVSa/Po 1063/11).

W sprawie poddanej kontroli Sądu strona skarżąca pismem z 1 września 2011 r. wezwała [....] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w K. do usunięcia naruszenia prawa, kwestionując obowiązek nałożony w punkcie 2 przedmiotowego zarządzenia.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska na podstawie ustaleń kontroli Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska może wydać:

1. 1. zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej;
2. 2. na podstawie odrębnych przepisów decyzję administracyjną;
3. 3. wszcząć egzekucję jeżeli obowiązek wynika z mocy prawa lub decyzji administracyjnej.

Należy podkreślić, że zarządzenie pokontrolne stanowi akt o charakterze władczym organu administracji publicznej, nakładającym obowiązki na na adresata i z tej przyczyny należy do zarządzenia pokontrolnego (tj. jego rozstrzygnięcia i uzasadnienia) przykładać taką samą miarę jak do innych władczych aktów organów administracji publicznej wydawanych w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 12.

1. 01. 2012 r. sygn. akt II SA/Kr 1437/11).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy trzeba wskazać, że w ocenie Sądu zaskarżone zarządzenie z 22 sierpnia 2011 r. podlega uchyleniu ze względu na naruszenie prawa materialnego i prawa procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W pierwszym rzędzie należy stwierdzić, że w sprawie przedmiotem sporu jest punkt 2 przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego natomiast nie są kwestionowane przez stronę skarżącą punkty nr 1, 3 – 4, jakkolwiek strona skarżąca wniosła w skardze o uchylenie zaskarżonego aktu w całości. Zauważyć trzeba przy tym, że zgodnie z dyspozycją z art. 146 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma możliwości uchylenia aktu w części, a jedynie - w sytuacji gdy uwzględnia skargę na akt, o którym mowa w a art. 3 § 2 pkt 4 – może uchylić ten akt. Przyjmując, że w oparciu o art. 146 § 1 p.p.s.a. dopuszczalne jest jedynie uchylenie zaskarżonego aktu w całości, a nie w części Sąd miał na uwadze treść art. 147 § 1 p.p.s.a, który normując sposób rozstrzygnięcia skargi na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt. 5 i 6 wskazuje wprost, iż Sąd uwzględniając skargę – stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części, albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza możliwość stwierdzenia ich nieważności.

W kontekście normy z art. 147 § 1 p.p.s.a. jak również art. 145 § 1 ust. 1 odmienne rozumienie normy z art. 146 § 1 dopuszczające częściowe uchylenie aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 nie jest w ocenie Sadu uprawnione bowiem w sytuacji, gdy ustawodawca chce dopuścić "częściowe uchylenie" lub częściowe stwierdzenie nieważności aktu – wskazuje na to expresis verbis. W tym przypadku należy się odwołać do wykładni systemowej, zgodnie z którą wykładni prawa należy dokonywać nie na podstawie pojedynczego przepisu, ale z w związku z innymi przepisami (por. W. Jakimowicz, Wykładnia w prawie administracyjnym, Wolters-Kluwer Polska, 2006 r.,s. 434-437).

Podstawę materialno-prawną obowiązku nałożonego w punkcie 2 przedmiotowego zarządzenia pokontrolnego wskazaną przez organ stanowią art. 140 ust. 1 i art. 144 ust. 1 ustawy z 27.

1. 04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Zgodnie z przepisem 140 ust. 1 ww. ustawy podmiot korzystający ze środowiska jest obowiązany zapewnić przestrzeganie wymagań ochrony środowiska, natomiast zgodnie z treścią art. 144 ust. 1 cyt. ustawy eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Zasadnicze znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu ma zatem ustalenie czy w związku z pracami prowadzonymi przez [....] Sp. z o.o. w N. na terenie składu materiałów budowlanych w miejscowości [....] (działka ewid. nr.....) spółka zapewniła przestrzeganie wymagań środowiska (art. 140 ust.

1. 1) nie powodując przekroczenia standardów jakości środowiska (art. 144 ust. 1).

W związku z powyższym należy wskazać, że w ocenie Sądu organ w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym w żaden sposób nie wyjaśnił powyższej kwestii, a zarazem w kwestionowanym punkcie 2 zarządzenia pokontrolnego nakazał zaprzestanie prowadzenia robót związanych z przeładunkiem kruszyw. Ograniczył się przy tym do ogólnego stwierdzenia, że eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska i wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej [....] sierpnia 2011 r. stwierdzono pokrycie drogi relacji [....] niewielką ilością pyłu pochodzącego z hałd z pospółą, zlokalizowanych na działce nr [....] w m. [....] oraz niewielką, zauważalną warstwę tego pyłu na parapetach okiennych na terenie posesji [....] nr [....]. Podkreślenia wymaga fakt, że w zarządzeniu pokontrolnym nie została wskazana precyzyjnie podstawa prawna, z której wynikałoby jakie standardy jakości środowiska w zakresie wprowadzania do środowiska pyłów względnie innych substancji zostały przekroczone przez stronę skarżącą przy robotach związanych z przeładunkiem kruszywa.

Kontrolujący organ tj. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w K. nie powołał żadnych rozporządzeń odnoszących się do emisji pyłów związanych z eksploatacją przedmiotowej instancji. Nadto trzeba wskazać, że podczas rozprawy w dniu 21 maja 2011 r. pełnomocnik organu przyznał, iż "nie ma standardów jakości środowiska dla pyłów". Należy dodać,że również rozporządzenie Ministra Środowiska z 22.

1. 04. 2011 w sprawie standardów emisyjnych z instalacji (Dz. U. nr 95, poz. 558) nie dotyczy pyłów, o których mowa w zaskarżonym zarządzeniu.

Nadto należy się zgodzić z zarzutem skargi, iż organ kontrolujący nie zbadał wszystkich istotnych okoliczności faktycznych umożliwiających prawidłowe ustalenie stanu faktycznego poprzez co uchybił zasadzie prawdy sformułowanej w art. 7 kpa, zgodnie z którą organy administracji publicznej podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zasada ta została uszczegółowiona w art. 77 § 1 kpa. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy trzeba zauważyć, że dotkliwy nakaz zaprzestania prac związanych z przeładunkiem kruszyw na działce nr [....] w m. [....] został wydany przez organ tylko w oparciu o pobieżne ustalenia kontroli przeprowadzonej w dniu 11.

08. 2011 r., w czasie której stwierdzono jedynie niewielką ilość pyłu na drodze (pochodzącego z hałd z pospółą) oraz niewielką, zauważalną ilość tego pyłu na parapetach jednego budynku. Posłużenie się dla określenia tej ilości wyrażeniami potocznymi i ocennymi (niewielka czy zauważalna warstwa) nie można uznać za właściwe w szczególności, gdy organ wskazuje na bliżej nieokreślone standardy jakości środowiska. Podnieść należy, że dla wyjaśnienia sprawy niezbędne będzie dokonanie odpowiednich pomiarów ilości i jakości pyłu pochodzącego z hałd lub z przeładunku kruszywa zalegającego na terenie działki nr [....]. Organ nie wskazał nadto w sposób jednoznaczny czy niewielkie ilości pyłu dostrzeżonego w czasie kontroli pochodzą z hałd czy z przeładunku kruszywa.

Należy podnieść, że nałożenie na kontrolowaną spółkę dotkliwego nakazu zaprzestania przeładunku kruszywa nie wydaje się właściwe w sytuacji gdy ilość stwierdzonego pyłu poza granicami działki nr [....] została ogólnikowo określona jako niewielka, a nakaz ten został wydany w zarządzeniu pokontrolnym, a nie w decyzji. (zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska organy kontroli ochrony środowiska ma kompetencję do wydawania decyzji). W takiej sytuacji organ kontrolny powinien w ocenie Sądu rozważyć mniej dotkliwe nakazy dla skarżącej spółki jak np. zraszanie zgromadzonego lub przeładowywanego kruszywa, przynajmniej do czasu jednoznacznego ustalenia i wykazania jakie standardy w zakresie emisji pyłów zostały przekroczone.

Konkludując, obowiązek nałożony w punkcie 2 kontrolowanego zarządzenia pokontrolnego został ustalony co najmniej przedwcześnie, ponieważ ani z treści zarządzenia pokontrolnego, ani z przedłożonego do administracyjnych akt sprawy protokołu i załączników) nie można wskazać na czym polegało naruszenie normy z art 140 ust. 1 i 144 ust. 1 Prawa o ochronie środowiska.

W takiej sytuacji biorąc za podstawę art. 146 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.