Uzasadnienie
wyroku z 18.10.2006 r.
Decyzją z [...].06.2002r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 2, art. 82 ust. 3 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółdzielni Mieszkaniowej w K. od decyzji Prezydenta Miasta K. z [...].04.2002r. nr [...], znak: [...] w sprawie dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla inwestycji: budynki A i B z dwoma lokalami usługowymi i garażami podziemnymi wraz z ich wentylacją mechaniczną, stacją trafo i instalacjami oraz parkingami – jako I i II etap zamierzenia budowlanego pod nazwą: zespół 4 budynków wielorodzinnych A, B, C, D wraz z infrastrukturą techniczną na działkach bliżej w decyzji określonych w rejonie ulic R. – P. dla "I.T." Sp. z o. o. w K. – utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy.
W ocenie obu decydujących pozwolenie na budowę oparte jest na decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, która potwierdza zgodność zamierzenia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Inwestycja nie należy do mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie jest więc wymagane postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wentylacja mechaniczna garaży jest rozwiązaniem typowym dla budynków wielorodzinnych i nie stwarza zagrożenia dla otoczenia. Zarzut dotyczący przekroczenia powierzchni strefy pożarowej na poziomie garaży nie został potwierdzony, albowiem w projekcie przewidziano zespół garaży jednostanowiskowych zamkniętych – nie zaś jeden garaż jednoprzestrzenny zamknięty. Projekt zagospodarowania terenu został wykonany na kopii mapy zasadniczej aktualizowanej i ważnej w czasie złożenia wniosku, a po zrealizowaniu budynków na terenie Spółdzielni Mieszkaniowej została sporządzona inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza.
Zmierzone geodezyjnie i zwymiarowane odległości są większe niż 5 metrów od granicy działki, na której inwestycja została zaprojektowana. W projekcie wykonano analizę odległości między budynkami, w wyniku czego stwierdzono, że usytuowanie projektowanej zabudowy nie narusza przepisów prawa.
W skardze na przywołaną decyzję Spółdzielnia Mieszkaniowa w K. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a także prawa budowlanego mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wnosiła w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżąca zarzuciła w szczególności, iż dokumentacja budowlana, w oparciu o którą zostało wydane pozwolenie na budowę w zakresie garażu podziemnego to inna dokumentacja od tej, na podstawie której wydano zaskarżoną decyzję. Pierwsza z dokumentacji przewidywała rozwiązanie garażu w formie hali jednoprzestrzennej, która była wentylowana jako całość, natomiast z uzasadnienia decyzji Wojewody wynika, że garaż jest zespołem jednostkowych garaży zamkniętych połączonych wspólną komunikacją. Stanowisko to potwierdza obieg dokumentacji budowlanej pomiędzy oboma instancjami administracyjnymi.
W kolejnym zarzucie podniesiono niezachowanie wymaganych odległości pomiędzy obiektami budowlanymi projektowanymi, a już istniejącymi obiektami Spółdzielni.
Podniesiono także, że projekt zagospodarowania działki został wykonany na niezgodnym ze stanem faktycznym podkładzie geodezyjnym.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił, argumentując jak w uzasadnieniu decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t.j. Legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego (art. 3 ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153 poz. 1270).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem kontestowana decyzja nie narusza obowiązującego porządku prawnego. Rozpoznając zarzut dotyczący braku tożsamości pomiędzy dokumentacjami będącymi podstawą wydanego pozwolenia na budowę i zaskarżonej decyzji zauważyć należy, iż w kontekście zaoferowanych na tę okoliczność twierdzeń nie poddaje się on instancyjnej sądowej weryfikacji i nie może prowadzić do ustaleń zgodnych z lansowaną przez skarżącą tezą. W szczególności brak jest dostrzegalnej sprzeczności pomiędzy opisem garaży w obu decyzjach, także przez pryzmat zastosowanych rozwiązań wentylacyjnych, a ponadto przedłożone przez skarżącą odpisy korespondencji nie mogą być przydatne dla istotnych w sprawie ustaleń. Korespondencja ta z pewnością nie świadczy o "podmianie" dokumentacji, ani też o istnieniu dwóch różnych projektów implikujących rozstrzygnięcia obu organów. Analizowany zarzut zdaje się być niezależnie od powyższego bezprzedmiotowy, skoro obie decyzje korespondują z zalegającą w aktach dokumentacją projektową, brak jest między nimi dysonansów – przeciwnie obie te decyzje przystają do siebie i pozostają we wzajemnej harmonii.
Również pozostałe artykułowane przez Spółdzielnię zarzuty nie mogą odnieść skutku. Wbrew stanowisku skarżącej projekt spełnia bowiem wymogi, tak w aspekcie wymaganych odległości pomiędzy poszczególnymi obiektami budowlanymi, jak i w zakresie odwzorowania zagospodarowania terenu. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (inwentaryzacja geodezyjna powykonawcza, projekt zagospodarowania terenu dla zabudowy mieszkaniowej na nieruchomości inwestora – rysunek " przekrój – relacja do sąsiedztwa" nr 4) wynika, że garaż wysunięty w kierunku budynków Spółdzielni posiadając ściany i strop żelbetonowe, bez otworów okiennych i drzwiowych znajduje się w punkcie największego zbliżenia w odległości nieomal 9 metrów, a zatem z powodzeniem mieści się w limicie określonym w § 272 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 14.12.1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Projekt zagospodarowania terenu wykonany został na mapie zasadniczej aktualizowanej i ważnej w czasie złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Ostatecznie zatem budynki skarżącej naniesione zostały w projekcie zagospodarowania terenu, a ich usytuowanie zgodne jest z mapą zasadniczą i nie jest kwestionowane. Biorąc powyższe pod uwagę, wobec niestwierdzenia, aby zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem prawa procesowego lub materialnego orzec należało jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 u.p.s.a. w związku z art. 97 ustawy z 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1271).