Uzasadnienie
Na podstawie uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] lipca 2001 r. Nr [...] przystąpiono do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania Gminy [...] w jej granicach administracyjnych. Projekt tego planu został wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 17 marca 2003 r. do 14 kwietnia 2003 r.
W dniu 29 kwietnia 2003 r. do Urzędu Miejskiego w [...] wpłynął wniosek M. M., zam. w [...] o przekwalifikowanie jej działki nr [...], położonej w R., z gruntu rolnego na budowlany.
Pismo M. M. zostało zakwalifikowane jako zarzut i Rada Miejska w [...] uchwałą z dnia [...] r. Nr [...], zarzut ten odrzuciła. W uzasadnieniu tej uchwały opisano proces planistyczny i zebrane w nim dokument, a dalej stwierdzono, że działka nr [...] w R. posiada konfigurację i jest otoczona od północy zwartym terenem leśnym. Stanowi ona fragment korytarza ekologicznego i jest oddalona od istniejących i wyznaczonych w planie terenów mieszkaniowych. Leży ona w terenach zieleni nieurządzonej o szczególnym znaczeniu przyrodniczym z zakazem zabudowy, co wynika z dotychczasowego planu i z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy [...]. Podkreślono dalej, że działka M. M. leży w granicach [...] Parków Krajobrazowych. W tej sytuacji nie znaleziono przesłanek dla uwzględnienia zarzutu. W części prawnej uzasadnienia powołano przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy - prawo ochrony środowiska i ustawy o ochronie przyrody, tłumacząc ich zastosowanie w sprawie i wywodząc, że Rada nie działała dowolnie, ale w granicach swojego władztwa planistycznego.
M. M. w dniu [...] sierpnia 2003 r. skierowała na powyższą uchwałę skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Napisała w niej, że jej działka jest położona przy bocznej drodze. Od strony południowej i północnej w odległości 30 m i 50 m stoją domy. Przez działkę przebiega linia wodociągowa, a obok jest instalacja gazowa.
W odpowiedzi na skargę Gmina [...] opisała przebieg postępowania planistycznego i powtórzyła swoją poprzedni ą argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy najpierw zwrócić uwagę na pewne cechy charakterystyczne tego rodzaju uchwał i na specyfikę ich kontroli przez sąd administracyjny, opierając się o obowiązującą w dacie wydania zaskarżonej uchwały ustawę z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.), gdyż te przepisy są miarodajne dla oceny zgodności z prawem zaskarżonej uchwały.
Według cyt. ustawy proces planistyczny składał się z kilku etapów i na każdym z nich zainteresowanemu służyły odmienne środki obrony przed tymi regulacjami planu, które godzą w jego uprawnienia lub w jego interesy prawne.
W szczególności w pierwszym etapie przygotowania planu dochodziło do wyłożenia jego projektu do publicznego wglądu i do zgłaszania wobec tego projektu zarzutów i protestów. Organy gminy miały prawo ich przyjęcia lub odrzucenia, przy czym uchwała rady gminy w sprawie odrzucenia zarzutu powinna była zawierać faktyczne i prawne uzasadnienie. Rada winna w tym uzasadnieniu przedstawić wyniki analizy wniesionego zarzutu i wytłumaczyć przyjęte rozstrzygnięcie przedstawiając sytuację faktyczną wnoszącego zarzut (sytuację jego nieruchomości) a także wyjaśniając przepisy prawne mające zastosowanie w sprawie, sposób ich interpretacji i ich związek z sytuacją adresata uchwały. Uchwała ta stanowiła wyraz stanowiska organów gminy, które wybrały je w ramach przysługującego im władztwa planistycznego i nie wywierała ona skutków prawnych w obrębie samego planu. Uchwała ta podlegała zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego w specjalnym trybie (art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).
Skarga ta nie mogła jeszcze dotyczyć samych rozwiązań planistycznych (chodziło tu jeszcze o projekt planu, a nie o gotowy plan), ale jej przedmiotem mogło być ewentualne naruszenie prawa dotyczące odpowiedzi udzielonej na wniesiony wcześniej zarzut.
Dopiero w drugim etapie dochodziło do sporządzenia planu i uchwała o planie podlegała i podlega osobnej skardze do sądu administracyjnego, wnoszonej w trybie przepisów ustawy o samorządzie gminnym.
2. Wojewódzki Sąd Administracyjny jest upoważniony do kontroli zgodności z prawem zaskarżonych do niego aktów (art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269) i dlatego nie może kontrolować poglądów organów planistycznych, wyrażanych w odpowiedziach na zgłoszone zarzuty. Zgodnie z założeniami opisanymi wyżej, Sąd nie może również na tym etapie badać legalności samego planu. Analizując uchwałę o odrzuceniu zarzutów Sąd bada natomiast, czy zawiera ona prawidłowe - faktyczne i prawne uzasadnienie, rozpatrujące sytuację faktyczną i prawną podmiotu wnoszącego zarzut i wskazujące na to, że organy planistyczne nie działały dowolnie. Sąd bada również, czy uzasadnienie to operuje prawdziwymi faktami i czy prawidłowo łączy te fakty z obowiązującymi przepisami prawa, a wreszcie kontroluje sam sposób podjęcia uchwały i zachowanie przepisów określających tryb jej podejmowania.
3. W kontekście, w jakim została wydana zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Rady Miejskiej w [...], należy jeszcze wyjaśnić jedną ogólną kwestię. Chodzi o to, że regulacja prawna zawarta w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywała specjalnego trybu przekwalifikowania działek z rolnych na budowlane, pozostawiając to zmianom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że na gruncie tej ustawy można było osiągnąć przekwalifikowanie działki tylko przez zmianę planu a organy gminy (organy planistyczne) nie miały obowiązku wydawania osobnych aktów administracyjnych w przedmiocie tego przekwalifikowania. Składając wniosek o zmianę przeznaczenia działki nie można było zatem oczekiwać odrębnego aktu w tej sprawie (zwłaszcza decyzji administracyjnej) a nieuwzględnienie tego wniosku można kwestionować jedynie przy pomocy wskazanych wyżej środków dotyczących projektu planu lub samej uchwały o planie. Plan jest jednak przygotowywany na podstawie wspomnianego władztwa planistycznego gminy, w ramach którego ma ona dość szeroką swobodę wyboru konkretnych rozwiązań, które muszą godzić ze sobą różne interesy i uwzględniać interes publiczny, wymagania ochrony środowiska, kwestie gospodarcze i ekonomiczne itp.
W analizowanej tu sprawie, biorąc pod uwagę powyższe założenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa.
W szczególności uchwała ta zawiera obszerne i wyczerpujące uzasadnienie, z którego wynika, że organy planistyczne wzięły pod uwagę okoliczności podniesione w zarzucie i zbadały indywidualną sytuację wnoszącej zarzut. Wytłumaczono od strony faktycznej i prawnej powody takiego a nie innego, projektowanego rozwiązania planistycznego, posługując się rzeczowymi argumentami. Wyjaśniono, że działka M. M. jest otoczona zwartym terenem leśnym i stanowi fragment korytarza ekologicznego, a także jest oddalona od terenów mieszkaniowych. Stwierdzenia skarżącej dotyczą budynków wzniesionych wcześniej na terenach nie mających przeznaczenia budowlanego.
Uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały jest również prawidłowe. Powołano tu stosowane przepisy prawne i wytłumaczono ich zastosowanie w sprawie.
W opisanej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa i z tego powodu orzekł, jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271).
Od niniejszego wyroku służy skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. Skargę powinien sporządzić adwokat lub radca prawny.