Uzasadnienie
UZASADNINIE wyroku z dnia 24 kwietnia 2012r.
Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia 18 maja 2011r., znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla E.Z. i Z.Z. dla zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gaz. i elektr. oraz kanalizacją deszczową, położony przy ul. [...] w K., na dz. nr [...] obr. [...], ze zjazdem z dz. nr [...] obr. j.w.".
Odwołanie od w/w decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] " podnosząc argumenty odnoszące się do kwestii usytuowania budynku na działce i przekroczenia wskaźnika zabudowy oraz kwestii przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...]. Ponadto strona skarżąca zaznaczyła, że nie wyraża zgody na wykonanie wyjazdu z działki nr [...] na działkę [...], na przełożenie kanału ciepłowniczego c.o. na odległość 1,5 m od budynku wielorodzinnego oraz stwierdziła, że nastąpi w związku z tym zniszczenie zieleni.
Po rozpatrzeniu w/w odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia 14 października 2011r., znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 2011r.
W uzasadnieniu przedstawiono przebieg dotychczasowych wydarzeń w sprawie, wskazując, że decyzją wydaną w dniu 14 stycznia 2011 r., znak: [...] organ I instancji odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę w/w inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ I instancji stwierdził, że "(...) inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania działką nr [...] obręb [...] na cele budowy zjazdu z w/w działki na działkę nr [...] ". Po rozpatrzeniu odwołania decyzją Wojewody [...] z 15 marca 2011r., znak: [...] uchylono zaskarżoną decyzję i przekazano sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy inwestor skorygował wniosek, rezygnując z budowy wjazdu z działki nr [...] obręb [...].
W dniu 18 maja 2011r. wydana została przez Prezydenta Miasta K. decyzja nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod.-kan., c.o., gaz. i elektr., oraz kanalizacją deszczową, położony przy ul. [...] w K., na dz. nr [...], obręb [...], ze zjazdem z dz. nr [...] obręb j.w.".
W ustawowym terminie odwołanie złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] ", w wyniku którego Wojewoda [...] wydał decyzję z dnia 14 października 2011r., znak: [...], która następnie została zaskarżona do WSA w Krakowie.
W uzasadnieniu w/w decyzji napisano, że kontrola prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 18 maja 2011r. nr [...], odnosiła się do badania jej zgodności z przepisami prawa. Analizę projektu budowlanego przeprowadzono w odniesieniu do nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Nie stwierdzono aby projektowany obiekt wprowadzał ograniczenia w ich zagospodarowaniu.
Zdaniem Wojewody projekt budowlany zawierał niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość była kompletna. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Przedmiotowa inwestycja nie należała do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też w ocenie organu odwoławczego nie wymagała przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Projekt zagospodarowania terenu stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii aktualnej mapy sytuacyjno - wysokościowej dla celów projektowych, przyjętej do zasobów geodezyjnych. W aktach sprawy znajdowały się stosowne oświadczenia i uzgodnienia dotyczące połączenia działki z drogą publiczną tj. ul. [...] (karta 233 proj. bud., karta 30 akt) oraz zapewnienia możliwości, wraz z warunkami, podłączenia projektowanego budynku do sieci: wodociągowej i kanalizacyjnej (karta 19 i 33b,c proj. budowlanego), gazowej (karta 20-22 proj. bud.) i elektrycznej (karta 23 i 159 proj. bud.).
Organ II instancji stwierdził ponadto, że podnoszone w odwołaniu zarzuty nie znalazły potwierdzenia, albowiem z analizy akt sprawy wynikało, że projektowany budynek na działce nr [...] został usytuowany w odniesieniu do granic nieruchomości sąsiednich prawidłowo i zgodnie z przepisami. Nie został przekroczony również wskaźnik powierzchni zabudowy. W ocenie Wojewody nie znalazł także potwierdzenia zarzut odwołującej się Spółdzielni Mieszkaniowej "[...] ", dotyczący przełożenia kanału ciepłowniczego c.o. na odległość 1,5 m od budynku wielorodzinnego. Zatwierdzony projekt budowlany nie obejmował swym zakresem przebudowy (przełożenia w stronę istniejącego budynku wielorodzinnego) istniejącego kanału ciepłowniczego, nie była też przedmiotem pozwolenia na budowę przebudowa tego kanału ciepłowniczego oraz projektowany wyjazd z działki nr [...] na działkę [...]. W odniesieniu natomiast do argumentu dotyczącego przebiegu granicy pomiędzy działkami nr [...] i nr [...] organ odwoławczy stwierdził, iż na mapie geodezyjnej sytuacyjno - wysokościowej wykonanej przez uprawnionego geodetę dla celów projektowych (przyjętej do zasobów geodezyjnych), znajdowały się granice tych nieruchomości.
Z mapy tej wynikało, iż istniejąca droga dojazdowa przebiegająca po terenie działki nr [...] znajdowała się częściowo na działce inwestora (nr....). Wojewoda wyjaśnił w tym miejscu, iż regulacja przebiegu granicy nie była przedmiotem postępowania odwoławczego.
Skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia 14 października 2011r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...] ", wnosząc o jej uchylenie.
W uzasadnieniu napisano, że zaskarżoną decyzją, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, zatwierdzony został projekt budowlany w odniesieniu do którego nie został spełniony wymóg określony w art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, zgodnie z którym projektant zobowiązany był zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno - budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego. Zdaniem strony skarżącej nie zaszła w przedmiotowej sprawie sytuacja przewidziana w art. 20 ust. 3 Prawa budowlanego, zwalniająca projektanta z tego obowiązku, wobec tego, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dotyczyła zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z częścią usługową...", a więc budynku o przeznaczeniu mieszkalnym i usługowym o pięciu kondygnacjach, w tym jednej kondygnacji podziemnej, z częścią nadwieszoną – wspornikową, o konstrukcji nośnej szkieletowej żelbetowej wykonanej na mokro.
W ocenie strony skarżącej oznaczało to, iż nie był to budynek mieszkalny jednorodzinny o prostej konstrukcji, co dawałoby projektantowi prawo do odstąpienia od obowiązku przewidzianego w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Ponadto storna skarżąca wskazała, iż zaskarżona decyzja utrzymywała w mocy decyzję zatwierdzająca niewłaściwie opracowany projekt budowlany. Zdaniem strony skarżącej występowały rozbieżności pomiędzy treścią decyzji, a treścią zatwierdzonego nią projektu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., a orzekanie – w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Skarga skutkuje uchyleniem tak zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W myśl natomiast art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Z redakcji zacytowanego art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. wynika, że tzw. podstawa wznowieniowa jest odrębną od naruszenia prawa materialnego i innego naruszenia przepisów postępowania, przesłanką do uchylenia zaskarżonego aktu i tak jak naruszenie prawa materialnego, jak też inne naruszenie przepisów postępowania, uwzględniana jest przez sąd administracyjny z urzędu, który jak wynika z wcześniej przytoczonych przepisów, zobowiązany jest z urzędu dokonać kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, w kontekście wszystkich obowiązujących przepisów prawa.
Podkreślić przy tym należy, że w myśl art. 145 p.p.s.a., w przypadku naruszenie przez organ prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, Sąd administracyjny zobligowany jest do uchylenia zaskarżonego aktu bez konieczności dokonywania oceny, czy stwierdzone uchybienie miało i ewentualnie jaki wpływ na wynik postępowania administracyjnego. Jak wynika z treści przepisu, dokonanie takiej oceny jest konieczne w przypadku naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 145 § 1 pkt 1a p.p.s.a.), czy też w wypadku naruszenia innych przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.),
Przechodząc do niniejszej sprawy należy wskazać, że jak wynika z okoliczności, które ujawniły się w toku postępowania sądowoadministracyjnego, L.J., traktowana przez organy jako strona postępowania, jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zbyła swoją nieruchomość na rzecz M.J. (k.311-316a.s.). Analogicznie przedstawia się sytuacja odnośnie M.W., traktowanej przez organy jako strona postępowania, która również jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ I instancji, zbyła swoją nieruchomość na rzecz E.S. i T.S. (k. 169-173 a.s.), którzy podobnie jak M.J., nie byli stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego. Tak więc przedmiotowe postępowanie administracyjne powinno się toczyć z udziałem następców prawnych, L.J. tj. z udziałem M.J. oraz z udziałem następców prawnych M.W. tj. z udziałem E.S. i T.S.. Tymczasem jak wynika z akt administracyjnych, organ odwoławczy prowadził postępowanie bez udziału w/w osób, a zatem nie ustalił prawidłowego kręgu stron postępowania, co było jego obowiązkiem i czym naruszył przepisy postępowania, w stopniu obligującym Sąd do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji.
Uzupełniająco należy wskazać, że uchylając decyzje, sąd nie dokonał merytorycznej oceny zarzutów skargi i poglądów przedstawionych przez organ, gdyż ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania, które w myśl art. 153 p.p.s.a. wiązałyby organy i sąd w dalszym toku postępowania, wyrażona zostałaby bez udziału wszystkich stron postępowania, bez zapoznania się z ich stanowiskiem co do wniosku inwestora i w praktyce czyniłaby ich udział w sprawie czysto iluzorycznym.
Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a.