Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...].2003r., Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] nałożono na przedsiębiorstwo Usługi Transportowe G. W. karę pieniężną na podstawie art. 93 ust 1 i art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03.07.2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, póz. 999) - za naruszenie przepisu art. 87 ust. 1 tej ustawy, tj. "wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych" - "w kwocie [...],-(słownie złotych) [...] złotych, przy czym w tabeli oznaczonej jako uzasadnienie wpisano karę pieniężną w zł [...]. W opisie naruszenia dodano: "W dniu [...].2003 około godz. [...] przeprowadziłem kontrolę samochodu m-ki [...] o nr rej [...] (w opisie naruszenia litera K przypomina R, a litera T nosi ślady poprawek) kierowanym przez B. S. podczas której stwierdziłem brak ważnej karty opłaty drogowej - okazana karta drogowa jest nieprawidłowo wypełniona (wykonano kserokopię).
Odbiór decyzji na jej odwrocie potwierdził kierujący podpisem "[...]". Z protokołu kontroli wynika, że pojazd był załadowany ładunkiem o masie [...] kg (cyfra 7 nosi ślady przerobienia), w rubryce rodzaj przewozu wpisano: "rzeczy" i przewoził ładunek z [...] do firmy [...] w [...]. Z kserokopii dowodu karty opłaty dobowej wynika, że karta została zakupiona [...].2003r. i w rubryce "Ważna do" wpisano datę [...].2003, godz. 7.00 i w dwu MIN "0" i "0", natomiast w rubryce "Ważna od" datę dzienną przerabioną na "24" pozostawiając miesiąc i rok: 04.2003, godz. 7.00 i w dwu MIN: "0" i "0".
Od decyzji tej odwołał się W. G. (według informacji Komendy Miejskiej Policji w [...] - k. [...] - dyrektor przedsiębiorstwa Usługi Towarowe), który w piśmie oznaczonym datą [...].2003r. (na piśmie prezentata Komendy Miejskiej Policji w [...] z datą wpływu [...].2003r.) podał, że wysłał samochód z mąką do piekarni w [...] jednak mąka nie została tam rozładowana i telefonicznie samochód został skierowany do piekarni w [...]. Kierowca jadący do [...] nie musiał wypełniać karty opłaty, gdyż nie musiał korzystać z drogi krajowej, ale w chwili skierowania go do [...]- właściciel przypomniał mu o konieczności wypełnienia karty, którą kierowca nieświadomie błędnie wypełnił, a było to spowodowane tym, że z powodu choroby właściciela zastąpił go kierowca, który jeździ sporadycznie.
Nadto odwołujący się podał, że jest w bardzo trudnej sytuacji finansowej, bowiem świadczył przez dwa lata usługi firmie, która mu za te usługi nie zapłaciła, ma ogromne długi, a na utrzymaniu czteroosobową rodzinę, bowiem żona utraciła pracę. Jednocześnie zwrócił się o zmniejszenie kary pieniężnej.
W aktach administracyjnych sprawy, na k. [...] zalega "Notatka Urzędowa" Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...].2003r. na okoliczność, że ustalono w Urzędzie Pocztowym [...], iż przesyłka o nr [...] zawierająca pismo do W. G. wraz z oryginałem decyzji nr [...] z dnia [...].2003r. o nałożeniu kary pieniężnej -została odebrana osobiście w dniu [...].2003r. przez W. G. W wyniku odwołania W. G. od decyzji organu I instancji -[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] 2003r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję podając jako podstawę prawną art. 92 ust. 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz przepis zawarty pod poz. 6 załącznika do Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 03.07.2002r. w sprawie wysokości kar pieniężnych w transporcie drogowym (Dz.U. Nr 115, poz. 999), a także § 2 ust. 2, § 5 ust. 2, 3 i 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz.U.
Nr 150, poz. 1684 z późn. zm.). W szczególności podkreślono, że karta opłaty dobowej może być wypełniona przez przedsiębiorców tylko w terminie dni 7 od daty jej wydania, a skoro przedstawiona do kontroli karta opłaty dobowej była zakupiona w dniu [...] 2003r. to nie mogła być wykorzystana w dniu kontroli tj. [...] 2003r.
Decyzję tę zaskarżył W. G. - Usługi Transportu Towarowego, który w skardze podał, że kontrolowany w dniu [...] 2003r. w miejscowości [...] samochód ciężarowy o nr rej. [...] był własnością firmy "[...]" Sp. z o.o. w [...]. Skarżący podał, że w tym dniu był chory i w pracy zastąpił go kolega, który nie pracuje na stałe w transporcie i nie posiada wiedzy dotyczącej opłat za przejazdy po drogach publicznych. Dodał, że dla firmy "[...]", której własnością jest przedmiotowy samochód (kontrolowany w dniu [...].2003r.) - świadczył usługi, jednak firma ta za wykonane usługi nie zapłaciła mu kwoty [...] zł. Spowodowało to jego ogromne zaległości w ZUS-ie, Urzędzie Skarbowym i nieuregulowanie w banku kredytu zaciągniętego na prowadzoną działalność. Podniósł, że prezes firmy "[...]" sprzedał swą spółkę oszustowi i nie poniósł za to żadnych konsekwencji prawnych. Podał, że przedmiotowy pojazd chciał przejąć od firmy "[...]" za długi i nawet [...].2003r. wystawiono fakturę sprzedaży tego pojazdu, który jednak nie został przerejestrowany na skarżącego z uwagi na brak aktualnych badań technicznych, a nadto w [...] 2003r. komornik sądowy dokonał zajęcia majątku firmy "[...]" łącznie z wymienionym pojazdem.
Ponadto skarżący wniósł o zmniejszenie nałożonej na niego kary i umożliwienie spłaty kary w ratach. Na poparcie twierdzeń skarżący dołączył kopie pism skierowanych do Prokuratury o wszczęcie postępowania karnego wobec Zarządu Spółki "[...]" Sp. z o.o.; wezwania do zapłaty skierowanego w jego imieniu do tej firmy; komorniczego zajęcia jego wynagrodzenia za pracę w Zakładach [...] w [...] decyzji [...] Urzędu Skarbowego w [...] o wysokości jego zaległości podatkowej i ugody cywilno - prawnej zawartej między nim a Bankiem [...] S.A. Oddział w [...].
W odpowiedzi na skargę organ administracyjny II instancji - wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumenty -jak w zaskarżonej decyzji, przy czym organ ten nie zajął żadnego stanowiska odnośnie zarzutu zawartego w skardze, że kontrolowany pojazd nie stanowił własności skarżącego, a własność firmy "[...]" i był zajęty przez komornika w ramach zajęcia majątku tej firmy.
Na rozprawie w dniu 28 listopada 2005r. pełnomocnik skarżącego przedstawił kopię Protokołu zajęcia ruchomości z dnia [...].2002r. przez Komornika Sądu Rejonowego w [...] należących do dłużnika - "[...]" sp. z o.o. w sprawie [...] i inne, w którym pod pozycją 1 figuruje "Samochód ciężarowy specj. [...] nr rej [...] nr podw. [...] rok prod. 1989" wartości "w/g wyceny". Nadto podniósł, że w dniu [...] 2003r. nie była wykonywana usługa transportowa, a jedynie samochód był przewożony przez kierowcę skarżącego na plac postojowy firmy skarżącego, który prowadzi dozór wynikający z postępowania komorniczego. W samochodzie były faktury na towary przewożone innym samochodem i kontrolujący spisał z tych faktur, że samochód przewozi mąkę, co nie było prawdą.
Skarżący składał różne oświadczenia w przekonaniu, że kierowca został zatrzymany w samochodzie stanowiącym własność skarżącego, gdyż skarżący nie posiadał decyzji, którą z protokołem kontroli otrzymał kierowca i nie przekazał mu od razu. Pełnomocnik skarżącego nie był w stanie wyjaśnić, czy skarżący otrzymał decyzję przesyłką pocztową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone przed tą datą, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz.U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.)
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest uzasadniona. Zgodnie z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym, który stanowił podstawę wymierzenia kary pieniężnej skarżącemu: "Kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne bez uiszczenia opłat za przejazd po drogach krajowych podlega karze pieniężnej (...)". Pozostaje poza sporem fakt, że kierujący samochodem m-ki [...] o nr rej. [...] S. B. został zatrzymany w dniu [...].2003r. na drodze krajowej do kontroli, w czasie której stwierdzono brak ważnej karty opłaty drogowej.
Wobec przedstawionych w skardze zarzutów i dowodów w postaci zajęcia komorniczego przedmiotowego samochodu już w 2002r. firmie "[...]" Sp. z o.o. w [...] pozostaje nie wyjaśniona - zdaniem Sądu - okoliczność, do kogo należał kontrolowany samochód, a jeśli do skarżącego, to na jakiej zasadzie. Co prawda, nie jest przekonywającym twierdzenie pełnomocnika skarżącego, jakoby kontrolujący funkcjonariusz z okazanych przez kierowcę faktur wpisał, że samochodem jest przewożona mąka (mimo iż faktycznie nie był przewożony taki ładunek), skoro w protokole nie uwidoczniono, że przewożono majce, choć właśnie na taki ładunek może wskazywać podane przez kierowcę miejsce pochodzenia ładunku: [...] w [...], a o przewożeniu konkretnie mąki pisze dopiero skarżący w swoich pismach. Nie mniej nie jest wykluczona - zdaniem Sądu -możliwość popełnienia pomyłki przez skarżącego odnośnie okoliczności kontroli dokonanej w dniu [...].2003r., albowiem istotnie brak jest w aktach dowodu doręczenia skarżącemu na adres firmy (lub przedsiębiorcy) decyzji organu I instancji, tj. zgodnie z przepisami Działu I, Rozdziału 8 (art. 39 - 49) kodeksu postępowania administracyjnego (kpa).
Nie można uznać za prawidłowe doręczenie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej (wraz z protokołem kontroli) na skarżącego kierowcy kontrolowanego samochodu na miejscu kontroli. Nie stanowi też potwierdzenia prawidłowości doręczenia decyzji notatka urzędowa sporządzona przez organ administracyjny I instancji, przy czym z notatki tej wynika, że decyzja miała być doręczoną [...] 2003r., podczas, gdy odwołanie skarżącego nosi datę wcześniejszą- [...] 2003r.
Sąd zwraca też uwagę na istnienie w protokole kontroli z dnia [...] 2003r. i w decyzji organu I instancji nieomówionych poprawek, przy czym sama decyzja w części jej sentencji o nałożeniu kary pieniężnej wskazuje na różne wysokości kary: [...] zł wyrażone liczbą i [...] złotych wyrażone słowami, co jest niedopuszczalnym.
Tak więc, organy administracyjne winny wyjaśnić kwestię własności przedmiotowego samochodu i możliwość dysponowania nim przez skarżącego, a uznając, że przejazd tym samochodem w dniu kontroli miał charakter wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 92 ust. 1 cyt. wyżej ustawy o transporcie drogowym (przy wyjaśnieniu wskazanych przez skarżącego zastrzeżeń) - wyda decyzję bez niomówionych poprawek i skreśleń, w której ewentualna kwota kary nie będzie budzić wątpliwości. Tak wydane decyzje organy winny doręczyć stronie postępowania zgodnie z przepisami kpa.
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organy administracyjne nie wyjaśniły stanu faktycznego i z tego względu uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Na podstawie powołanych przepisów oraz art. 145 § l pkt la p.p.s.a. orzeczono -jak w pkt I wyroku.
W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane -jak w pkt. II wyroku.