Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 9 lipca 2003 roku na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2003 roku, którym kom. R. J. został odwołany ze stanowiska Komendanta Komisariatu Policji VIII w [...] i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...], z dniem [...] maja 2003 roku.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w dniu [...] czerwca 2003 roku do KWP w [...] wpłynęło odwołanie, złożone przez kom. R. J. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2003 roku, którym wymieniony, na podstawie art. 6e ust. 1 i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (t. j. Dz. U. z 2002 roku, Nr 7, poz. 58 późn. zm.), został odwołany ze stanowiska Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji VIII w [...] i przeniesiony do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w [...], z dniem [...] maja 2003 roku. W odwołaniu policjant stwierdził, że uzasadnienie wspomnianego rozkazu jest ogólnikowe i nie ma pokrycia w faktach. Za bezpodstawny uznał zarzut, iż nie przejawia wystarczających umiejętności organizatorskich, nie zapewnia właściwego nadzoru w sferze pracy operacyjnej oraz że utracił zdolność efektywnego kierowania podwładnymi.
Na potwierdzenie tego przytacza swój przebieg służby w Policji oraz wymienia najważniejsze wyniki w zwalczaniu przestępczości osiągnięte przez podległych mu funkcjonariuszy. Nadmienił, że Komendant Miejski Policji w [...] najpierw usiłował wpłynąć na niego, aby napisał raport o rezygnację ze stanowiska, a gdy odmówił, wręczył mu rozkaz o odwołaniu w trybie natychmiastowym. Tego samego dnia powierzono obowiązki służbowe na stanowisku Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji VIII w [...] kom. M. T.. Tym samym stwierdził, że odwołanie go ze stanowiska miało nie w pełni merytoryczne względy. Nadmienił, że z powierzonych obowiązków starał się wywiązywać w sposób zawsze najlepszy, zarówno jako szeregowy policjant, a także jako przełożony.
Dalej organ podnosi, że do stawianych zarzutów odniósł się Komendant Miejski Policji w [...], który stwierdził, że powodem odwołania kom. R. J. z zajmowanego stanowiska był brak umiejętności organizatorskich, co w znacznym stopniu ograniczało możliwość skutecznego sprawowania przez niego funkcji kierowniczych. Dodał, że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 108 § 1 kpa., z uwagi na ważny interes służby, polegający na konieczności zapewnienia dynamicznej i skutecznej pracy jednostki w zakresie wykrywania i ścigania sprawców przestępstw i wykroczeń. Komendant Miejski Policji w [...] za nieuzasadniony uznał zarzut, iż naruszył procedurę odwołania kom. R. J. ze stanowiska. Nadmienił, że zgodnie z art. 6 e ust. 1 cyt. ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, odwołanie ze stanowiska m. in. zastępcy komendanta komisariatu Policji może nastąpić w każdym czasie, a dokonuje tego organ uprawniony do powołania na to stanowisko - w tym przypadku - Komendant Miejski Policji w [...].
Stwierdził też, że sporządzenie w tym przypadku wniosku personalnego nie było wymagane, gdyż tryb powołania i odwołania policjanta ze stanowiska, różni się od trybu mianowania i zwolnienia na podstawie art. 32 cyt. ustawy. Tym samym wystarczająca była, jego zdaniem, rozmowa w sprawie odwołania, jaką przeprowadził z kom. R. J. w dniu [...] maja 2003 roku. Uwzględniając to wniósł o utrzymanie rozkazu personalnego nr [...] w mocy.
Po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym organ II instancji stwierdził, że stosunek służbowy policjantów powoływanych i odwoływanych ze stanowisk komendantów komisariatów Policji i ich zastępców, kształtowany jest w oparciu o przepisy art. 6d i 6e ustawy o Policji i jest on odmienny od trybu nawiązania lub zmiany stosunku służbowego policjantów mianowanych na stanowiska w trybie art. 32 cyt. ustawy o Policji. W myśl przepisu art. 6e ust. 1 wym. ustawy zastępcę komendanta komisariatu Policji odwołać ze stanowiska może w każdym czasie organ uprawniony do powołania na to stanowisko.
Natomiast zgodnie z art. 6e ust. 3 wym. ustawy policjanta odwołanego ze stanowiska przenosi się do dyspozycji przełożonego policjanta uprawnionego do odwołania ze stanowiska. Ponadto policjant ten przez okres 6 miesięcy ma prawo do uposażenia w wysokości przysługującej przed odwołaniem. Wszystkie przesłanki określone w wymienionych przepisach zostały wyczerpane w decyzji o odwołaniu kom. R. J ze stanowiska Zastępcy Komendanta Komisariatu Policji VIII w [...]. Zatem uznał organ, iż rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w [...] został wydany prawidłowo, a szczupłość uzasadnienia nie może w tym przypadku stanowić przesłanki do jego uchylenia. Za zapewnienie bezpieczeństwa i porządku na terenie [...] ze strony Policji odpowiada bowiem jednoosobowo Komendant Miejski Policji w [...] i do niego należy decyzja o obsadzie stanowisk komendantów poszczególnych komisariatów Policyjnych zastępców na tym terenie, w tym dokonywanie zmian na tych stanowiskach, mających na celu podwyższenie skuteczności służby oraz poziomu dyscypliny wśród funkcjonariuszy.
Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł R. J..
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa, gdyż organ nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających odwołanie skarżącego ze stanowiska, uzasadnienie nie zawiera składników o jakich mowa w powołanym przepisie. Podniósł też, że organ II instancji nie ustosunkował się do jego zarzutów zawartych w odwołaniu. Nadto zarzucił, że został naruszony przepis art. 6 e ust. 3 ustawy o Policji, gdyż przyznano mu uposażenie dotychczasowe tylko za 3 miesiące, a zatem sprzecznie z tym przepisem.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji obu instancji.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
W związku z wejściem w życie z dniem 1 stycznia 2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), z mocy z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271) do rozpoznania skargi wniesionej przed 1 stycznia 2004 r. właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Rozkazy personalne są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego a zatem maj ą do nich zastosowanie reguły zawarte w tych przepisach.
Stosownie do treści art. 107 § 3 kpa "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. "
Ani decyzja organu I ani II instancji nie zawiera wyżej wskazanych składników, nie odnosi się też do zarzutów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu. Organ odwoławczy stwierdził, że uzasadnienie decyzji organu I instancji jest "szczupłe" jednakże w jego ocenie nie mogło to skutkować uchyleniem decyzji.
Należy też podnieść, iż akta administracyjne poza zaskarżonymi decyzjami, odwołaniem i stanowiskiem organu I instancji nie zawierają jakiegokolwiek śladu, iż było przeprowadzone postępowanie dowodowe w sprawie co uniemożliwia Sądowi przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem przedmiotowych decyzji.
Decyzja wydana w oparciu o art. 6 e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) jest decyzja uznaniową jednakże nie może ona być dowolna, a wobec braku postępowania dowodowego nie można ocenić czy granice uznania administracyjnego nie zostały przekroczone.
Nie zostało też w żaden sposób uzasadnione orzeczenie dotyczące przyznanego skarżącemu uposażenia i brak jest możliwości stwierdzenia czy jest ono zgodne z art. 6 e ust. 3 ustawy o Policji.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt 1 c) ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 97 § 1 ustawy przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.