Uzasadnienie
Decyzją z dnia 6.07.2000 r. (znak:.......) Wojewoda [....] umorzył postępowanie odwoławcze wywołane odwołaniem H.M. od decyzji Starosty S. z dnia 25.04.2000 r. (znak:.....) zatwierdzającej I.S. projekt budowlany i udzielający jej pozwolenia na przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego. W uzasadnieniu podniesiono, że odwołujący się H.M. nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji, a "w dacie wszczęcia postępowania" nie był jeszcze właścicielem działki sąsiedniej. W chwili wydania decyzji przez organ I instancji, miał wprawdzie przymiot strony ale wiadomość ta została przekazana organowi w dniu wydania decyzji. To, że odwołujący się miał przymiot strony decyduje tylko o tym, że powstała podstawa do wznowienia postępowania.
Natomiast, skoro odwołanie może być wniesione przez stronę postępowania, a odwołujący się nie brał udziału w postępowaniu, przeto nie może być uznany za stronę postępowania, co musi skutkować umorzeniem postępowania odwoławczego.
Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył H.M. i zarzucając naruszenie art. 28 i 127 kpa wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [....] "pozostawił ją uznaniu" Sądu, przyznając, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji, odwołujący się był już stroną postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 póz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skarga jest uzasadniona bowiem dokonana w trybie art. l § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269) kontrola sądowa stwierdziła, że zaskarżona decyzja w sposób oczywisty i rażący narusza prawo.
Jest oczywiste, że odwołanie służy tylko stronie postępowania (art. 127 § 1 kpa). Kodeks postępowania administracyjnego nie wprowadza ograniczeń formalnych ani materialnych dotyczących prawa odwołania się strony. W nauce i orzecznictwie zgodnie podkreśla się, że kpa nie uzależnia realizacji przez stronę odwołania od udziału jej w postępowaniu przed organem I instancji (ograniczenie formalne) a więc prawo odwołania się ma nie tylko strona, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją, ale również osoba, która wprawdzie nie brała udziału w postępowaniu, ale jest stroną w rozumieniu przepisów art. 28.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" p.o.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. O kosztach na rzecz skarżącego nie orzeczono bowiem, na rozprawie skarżący nie wnosił o zasądzenie kosztów.