Uzasadnienie
Zgodnie z brzmieniem art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarga J.G. podlega rozpoznaniu zgodnie z wyżej wskazaną zasadą.
Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest zagadnienie dopuszczalności wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2001 r., Nr [...].
Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd orzeka w sprawach na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty. Otóż żadnego z tych wymogów nie spełnia postanowienie, wydane w trybie art. 37 kpa. Po pierwsze - brak w kodeksie postępowania administracyjnego przepisu, który by przewidywał zażalenie na tego rodzaju postanowienie (art. 141 § l kpa).
Po wtóre - zaskarżone postanowienie nie kończy postępowania ani też rozstrzyga sprawy co do istoty. Jest to jeden z rodzaju postanowień, o których mowa w art. 123 § 2 kpa, rozstrzygających kwestie wynikające w toku postępowania - przewlekającego się - a nie dotyczy ono rozstrzygnięcia o istocie sprawy (póz. postanowienie NSA w Warszawie z 20.05.1998 r., sygn. akt IV SA 1149/96).
Zatem skoro na postanowienie wydane w trybie art. 37 kpa nie służy zażalenie, postanowienie to nie kończy postępowania w sprawie, nie rozstrzyga sprawy co do istoty, jak również nie jest to inny akt lub czynność organu dotyczące przyznania, stwierdzenia lub uznania uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa, to przepis art. 3 § 2 pkt. 2-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości wniesienia skargi na postanowienie organu wyższego stopnia w przedmiocie rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy przez organ administracji publicznej I instancji.
Stanowisko takie jest uzasadnione w orzecznictwie sądów administracyjnych i tak w wyroku z 24 maja 2001 r., sygn. akt IV SA 572199 NSA w Warszawie (publ. w ONSA 2002/31116) stwierdził, iż wniesienie zażalenia w trybie art. 37 § l k.p.a. jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Natomiast stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 § l k.p.a. ma charakter wypadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia, na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.
Niezależnie od pozytywnego lub negatywnego stanowiska zajętego przez organ wyższego stopnia strona może wnieść skargę na bezczynność organu i w sądowym postępowaniu ze skargi na bezczynność może ewentualnie podważać stanowisko organu wyższego w trybie art. 37 § l k.p.a.
Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę na postawie art. 58 § pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, późn. 1270), który mówi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.