Uzasadnienie
Dnia [...] sierpnia 2003 r. B. B. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargi na:
- a) bezczynność Wójta Gminy K. w udzieleniu informacji publicznej, oraz
- b) na opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, którym złożone w trybie art. 37 kpa zażalenie na bezczynność organu I instancji w załatwieniu w / w sprawy, uznano za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z powodu niedopuszczalności.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Skarga ulega odrzuceniu.
Sprawa, stosownie do przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z poźn. zm.) podlega rozpoznaniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny, na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przepis art. 123 kpa przewiduje że w toku postępowania organ administracji publicznej wydaje postanowienia (§1), które dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania lecz nie rozstrzygając istocie sprawy, chyba, że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Na wydane postanowienie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi (art. 141 § 1 kpa).
Przepis art. 37 § 1 kpa stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Mimo zatem, że przepis § 2 tego artykułu określając czynności jakie zarządza organ wyższego stopnia uznając zażalenie za uzasadnione, nie wskazuje formy załatwienia takiego zażalenia to podjęta przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze forma postanowienia rozstrzygającego o zażaleniu jest prawidłowa.
Jednakże żaden przepis kpa nie przewiduje dopuszczalności wniesienia na wydane w trybie art. 37 kpa postanowienie, zażalenia. Wniesienie w trybie art. 37 kpa, do organu wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu stopnia niższego, jest tylko w świetle art. 52 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (poprzednio art. 34 ust. 1 i 2 ustawy z 11.05.1995 r. o NSA), spełnieniem warunku dopuszczalności skargi. Sposób rozstrzygnięcia o tym zażaleniu nie ma już wpływu na samą dopuszczalność skargi (Por. wyrok NSA z 24.05.2001 r. IV SA 572/99 - ONSA 2002/3/116), a zatem nie kończy ono postępowania w sprawie bezczynności, ani nie rozstrzyga istoty sprawy.
Skargę skarżącego na bezczynność rozpoznał już Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24.10.2003 r. sygn. II SAB/Kr 107/03.
Wniesiona skarga, na wydane w trybie art. 37 kpa postanowienie jest niedopuszczalna, gdyż zaskarżone postanowienie nie należy do określonych art. 3 § 2 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończących postępowanie, ani też do postanowień rozstrzygających o istocie sprawy.
Nie ma też znaczenia, że przyjęta w zaskarżonym postanowieniu ocena czy istnieje bezczynność, była odmienna od przesłanek przyjętych za podstawę wyroku NSA z dnia 24.10.2003 r.
Z tych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.