Uzasadnienie
Pismem z 1.05.2002r. A.C. zwrócił się do MOPR w K. o przyznanie realnej pomocy materialnej w postaci zasiłku okresowego w kwocie 447 zł miesięcznie przez okres co najmniej pół roku oraz zasiłku celowego w kwocie 95 zł na zakup biletów MPK. Skarżący wskazał na swoją trudną sytuację, pozostawanie na bezrobociu i brak jakichkolwiek dochodów.
Decyzją z [...].05.2002 r., nr: [...], MOPR w K. na podstawie art. 2 ust. 4, art. 3 i 4 ust l, art. 31 ust 1,2,3 i 4, art. 36, art. 38 ust. l i art. 43 ust l i 3 i ustawy z 29.11.1990r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 1998r. nr 64 poz. 414 z późn. zm.) Rozp. Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z 10.03.1997r. w sprawie szczególnych zasad przyznawania zasiłku okresowego (Dz. U. nr 26, poz. 140) w związku z art. 104 § l, art. 127 §1 i 2, art. 129 § l i 2 ustawy z 14.06.1960 kpa odmówił A.C. udzielenia pomocy społecznej w postaci zasiłku okresowego w kwocie 447 zł miesięcznie przez okres co najmniej pół roku.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że rozumie trudną sytuację skarżącego, któremu jako osobie bezrobotnej udziela comiesięcznej pomocy finansowej i obiadowej, ale w sytuacji w jakiej znajduje się sam organ, spowodowanej brakiem środków finansowych musi w pierwszej kolejności realizować świadczenia obligatoryjnie, w związku z czym brakuje mu całkowicie środków na realizację świadczeń fakultatywnych do których należą zasiłki okresowe. Decyzja MOPR została wydana po przeprowadzeniu w dniu 8.05.2002 r. wywiadu środowiskowego w miejscu zamieszkania A.C.
Od tej decyzji A.C. odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zarzucając organowi I instancji, że postępuje wobec niego cynicznie gdyż, znając jego tragiczną sytuację, zmusza go do comiesięcznego występowania o przyznawanie świadczeń z pomocy społecznej.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania A.C. decyzją z [...].07.2002 r. nr [...] utrzymało decyzję organu pierwszej instancji uznając, iż brak środków finansowych na zadania zlecone stanowi wyłączną przyczynę odmowy przyznania pomocy, o którą wystąpił skarżący.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Pan A.C. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powołując się między innymi na art. 2,7,8,9,30,32,67,71,91 i 188 pkt.3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art.12 i art.13
Europejskiej Karty Społecznej sporządzonej w Turynie z dnia 18 października 1961 roku, stosowne przepisy innych konwencji jak np. art. 6, 9, 10 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jak też subsydiarnie art. 2, 4, 16,31,32 i następne ustawy z dnia 29 listopada 1990 r. o pomocy społecznej zarzucił, że decyzja jest bezprawna gdyż została wydana bez przeprowadzenia przewidzianego przepisami kpa postępowania odwoławczego i wysłuchania jego racji. Sankcjonuje szykany jakich doznaje ze strony organu pierwszej instancji. Zarzucił Kolegium, że bezkrytycznie przyjęło rację organu pierwszej instancji bez wskazania argumentów uzasadniających takie stanowisko.
Odpowiadając na powyższe zarzuty SKO wyjaśniło, że dokonało oceny podstawy prawnej i faktycznej decyzji organu pierwszej instancji i uznało, że nie narusza ona prawa.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło zarzutów A.C., iż utrzymanie decyzji organu pierwszej instancji dowodzi stronniczości i nierzetelności w rozpoznaniu sprawy i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § l ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.
- 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd w Krakowie.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kognicja Sądu ograniczona jest do badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu prawnego.
Przedmiotem postępowania w rozpatrywanej sprawie była kwestia przyznania skarżącemu zasiłku okresowego i zasiłku celowego na zakup biletów MPK.
Stosownie do art. 3 l ust. l ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy może być przyznany osobom i rodzinom, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art. 4 ust. l w/w ustawy, a dochody oraz posiadane zasoby pieniężne nie wystarczają na zaspokojenie niezbędnych potrzeb, w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, brak możliwości zatrudnienia, brak uprawnień do renty rodzinnej po osobie, na której ciążył obowiązek alimentacyjny, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego. Wynika z niego, że mimo spełnienia przesłanek, o których w nim mowa organ nie jest obligowany do przyznania świadczenia.
Ponadto, stosownie do ust. 4 tego artykułu zasiłek okresowy ustala się do wysokości stanowiącej różnicę między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej, ustalonym zgodnie z art. 4 ust. l ustawy a dochodem tej osoby, nie niższej jednak niż 10 zł. na rodzinę. W świetle powyższych przepisów o przyznaniu i o wysokości zasiłku decyduje organ pierwszej instancji mając na uwadze sytuację materialną wnioskodawcy i cel, na który zasiłek jest przeznaczony, a z drugiej strony swoje możliwości finansowe.
Stosownie do art. 32 ust. l ustawy w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może zostać przyznany zasiłek celowy z pomocy społecznej
Jak ustalił Sąd w świetle przedstawionych dowodów sprawy bezsporne jest, że A.C. spełnia przesłanki do objęcia go zgłoszoną w podaniu formą pomocy społecznej. Badając zasadność odmowy sąd stwierdził, w oparciu o znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, a w szczególności uzasadnienia decyzji wydanych przez organ I i II instancji, że otrzymywane przez MOPR w K. środki na zadania zlecone wystarczają na pokrycie zaledwie świadczeń obligatoryjnych. W miesiącu maju 2002r. organowi I instancji nie starcza środków na zasiłki okresowe i objęcie skarżącego wnioskowana przez niego formą pomocy nie jest możliwe. Zarazem, jak wynika z uzasadnień decyzji MOPR, z funduszy własnych, w miarę swoich możliwości, wspomaga Pana A.C. udzielając mu comiesięcznej pomocy w formie zasiłków celowych i pomocy obiadowej, a więc nie pozostawia go zupełnie bez pomocy.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że zarzuty skarżącego, że jest on szykanowany mają charakter czysto subiektywny. Pomoc społeczna jest przyznawana w ramach istniejących w dyspozycji organu środków finansowych, które niejednokrotnie są bardzo ograniczone.
Ponadto Sąd uznał za nieuzasadniony zarzut skarżącego dotyczący sposobu prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ II instancji. W postępowaniu administracyjnym rozprawa, stosownie do treści art. 89 kpa, jest wymagana tylko wtedy gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania, ze względu na osiągnięcie celu wychowawczego albo gdy wymaga tego przepis prawny. Organ powinien przeprowadzić rozprawę gdy zachodzi potrzeba uzgodnienia interesów stron, albo gdy jest to potrzebne do wyjaśnienia sprawy przy udziale świadków lub biegłych albo w drodze oględzin. W przedmiotowym postępowaniu nie zachodziły powyższe przesłanki, a organy I i II instancji w badanej sprawie nie są stronami postępowania administracyjnego.
Nadto A.C. mógł wnosić dokumenty i pisma, prezentujące jego stanowisko. Wobec powyższego Sąd uznał, że całość materiału w rozpatrywanej sprawie została prawidłowo zgromadzona i nie było potrzeby przeprowadzenia rozprawy administracyjnej.
Z tych powodów skargą jako, nieuzasadnioną, w oparciu o art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało oddalić.