Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 08.07.2002r. Wojewoda stwierdził, że odwołanie M. G. z dnia [...].2002r. od decyzji działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], Kierownika Urzędu Pracy w [...] z dnia [...].2002r. ([...]) orzekającej o odmowie przyznania świadczenie przedemerytalnego z powodu nabycia przed dniem [...].01.2002r. prawa do zasiłku przedemerytalnego, zostało wniesione z uchybieniem terminu 14 dni do jego wniesienia, przewidzianego w art.129 par.2 kpa i skutkiem tego odmówił jego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ II instancji powołał się na fakt dokonania skutecznego jego zdaniem doręczenia w dniu [...].03.2002r., w trybie art.43 kpa, a zatem w jego ocenie odwołanie wniesiono po upływie 70 dni od doręczenia decyzji.
W skardze na postanowienie Wojewody [...] M. G. przedstawiła głównie zarzuty dotyczące decyzji Prezydenta Miasta [...], domagając się rozpoznania jej odwołania od tej decyzji. Precyzując zarzuty skargi na postanowienie Wojewody, będące przedmiotem niniejszego postępowania, M. G. na rozprawie w dniu [...].2004r. podniosła, iż decyzja Prezydenta Miasta [...] została wysłana na adres przy ulicy [...] w [...], podczas gdy został przez nią wskazany przy rejestracji, a także w pismach kierowanych do Grodzkiego Urzędu Pracy w [...] adres dla korespondencji: ulica [...] w [...].
Nadto skarżąca przedstawiła okoliczności, które jej zdaniem świadczą o tym, iż uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Mianowicie w okresie, kiedy toczyło się postępowanie przed organem i została jej wysłana decyzja o odmowie świadczenia przedemerytalnego, M. G. pozostała w leczeniu z powodu depresji związanej ze śmiercią matki i utraty pracy. Decyzję wysłaną na adres: ul. [...] odebrała potwierdzając j ej doręczenie w dniu [...].03.2002r. jej krewna, jednakże faktycznie ją doręczyła skarżącej dopiero [...].05.2002.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie zarówno w zakresie żądania przywrócenia terminu do wniesienia odwołania (postanowienie z dnia 04.07.2002r. będące przedmiotem postępowania toczącego się do sygn.IISA/Kr 1999/02) jak i o oddalenie skargi na postanowienie z dnia 08.07.2002r. o odmowie rozpatrzenia odwołania z powodu stwierdzenia uchybienia terminu do jego wniesienia. Stanowisko przedstawione w odpowiedzi na skargę zawiera argumentację podniesioną w uzasadnieniu decyzji i powołującą się na ustalony stan faktyczny.
Rozpatrując sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie. Dokonując doręczenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].2002r.organ działający jego imieniem- Grodzki Urząd Pracy w [...] przeoczył fakt, że zarówno w karcie rejestracyjnej jak i we wniosku z dnia [...].2002r. o przyznanie korzystniejszego świadczenia M. G. podała adres do korespondencji na ul. [...] w [...]. Organ I instancji nie doręczył decyzji na wskazany adres. Dopiero postanowienia Wojewody z dnia [...].2002r. i 08.07.2002r. zostały wysłane i doręczone na adres dla korespondencji.
Wobec wyraźnego i jednoznacznego wskazania dla korespondencji adresu na ulicę [...] w [...], gdzie zgodnie z oświadczeniem skarżąca faktycznie przebywała, nie można uznać za skuteczne doręczenia dokonanego w trybie art.43 kpa w dniu [...].03.2002r. albowiem miało ono miejsce pod adresem innym niż wskazanym dla korespondencji. Skarżąca nie zaniedbała też wskazanego w art.41 kpa obowiązku zawiadomienia organu administracji o każdej zmianie adresu.
W tych okolicznościach jako datę doręczenia decyzji organu I instancji, od której M. G. wniosła odwołanie w dniu [...].2002r., należy przyjąć wskazany przez skarżącą dzień faktycznego doręczenia do jej rąk decyzji- tj. [...].2002r.
Na gruncie wynikającego z akt sprawy stanu faktycznego brak było podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2002r., gdyż termin ten nie został przez skarżącą przekroczony. Doręczenie decyzji pod adresem innym niż wskazany dla korespondencji nie mogło być przez organy administracji ocenione jako skuteczne, dlatego zaskarżone postanowienie jest wadliwe.
Z wyżej podanych względów orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 par.1 pkt1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), która znajduje zastosowanie do rozstrzygnięcia mniejszej sprawy na podstawie art.97 par. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku- Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i uawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.Nr.153 poz.1271 z późniejszymi zmianami).