Uzasadnienie
W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 kwietnia 2014 roku o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500 zł od skargi na decyzję Wojewody [....] z dnia 22 listopada 2013 roku w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżąca E.W. złożyła wniosek o zwolnienie jej od kosztów sądowych. Strona podniosła, iż jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku.
W związku z tym, że wniosek strony został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia i odesłania do tut. sądu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie strona uzupełniła brak, składając wypełniony formularz "PPF". Oświadczenie wnioskodawczyni o stanie rodzinnym, majątku i dochodach zawarte we wniosku okazało się jednak niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, dlatego na podstawie art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.), została ona wezwana do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie dodatkowych oświadczeń oraz nadesłanie stosownych dokumentów źródłowych.
W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego skarżąca w piśmie procesowym z dnia 21 lipca 2014 roku oświadczyła, iż rezygnuje z domagania się zwolnienia od kosztów sądowych i cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Do pisma strona załączyła potwierdzenie wpłaty wpisu sądowego w kwocie 500 zł od złożonej skargi.
W myśl art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Z brzmienia tego przepisu wynika, że prawo pomocy może być przyznane wyłącznie na wniosek strony, ustawa nie przewiduje możliwości działania sądu w tym zakresie z urzędu.
Cofnięcie wniosku przez stronę oznacza jej rezygnację z ubiegania się przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Skoro zatem skarżąca oświadczyła o wycofaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy, postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Z tych względów należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 258 § 3 p.p.s.a.