Uzasadnienie
Decyzją z dnia 24 lipca 2000 r Nr [...] r [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na podstawie art.138 paragraf 1 pkt 1 kpa w związku z paragrafem 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 zm.Dz.U. nr 61 z 1989 poz. 364) po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] 2000 r, Nr [...]. o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłego urazu akustycznego - utrzymano w mocy zaskarżona decyzję organu I instancji.
W postępowaniu administracyjnym ustalono co następuje:
M. K. pracowała w C. P. –P. w [...] Spółka z o.o. w okresie od [...] 1965 r do [...] 1994 r, na stanowisku operatora maszyn typograficznych.
Pomiary hałasu wykonane w dniu [...] 1993 r na stanowisku, która zajmowała wyżej wymieniona wykazały przekroczenia dopuszczalnej normy o ok. 5-6 dB "A".
W kierunku choroby zawodowej M. K. była badana w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]. W orzeczeniu lekarskim wydanym w dniu [...] 1999 r stwierdzono brak podstaw do rozpoznania zawodowego uszkodzenia słuchu, podając, że w badaniu audiometrycznym stwierdzono niedosłuch obustronny typu mieszanego ze średnimi ubytkami słuchu wynoszącego po odliczeniu poprawki na wiek w UP-15dB, w UL-19 dB.
W wyniku odwołania się od tego orzeczenia M. K. była także badana w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w [...]. W orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2000 r.Instytut stwierdził brak podstaw do rozpoznawania choroby zawodowej narządu słuchu. Przeprowadzona diagnostyka audiowizualna wykazała niedosłuch obustronny typu odbiorczego, ze średnimi ubytkami słuchu wynoszącymi w UP-7dB,w UL-6dB.
Stwierdza zatem organ odwoławczy,iż w sprawie orzekały dwie upoważnione jednostki służby zdrowia, żadna z tych jednostek nie znalazła podstaw do rozpoznania u odwołującej się choroby zawodowej.
Dodając,iż Instytut w [...], który orzekał, w sprawie jest placówką naukowo- badawcza resortu służby zdrowia i opieki społecznej, która stanowi drugi szczebel diagnostyczno- orzeczniczy w sprawach spornych i wątpliwych i jego orzeczenia są merytorycznie ostateczne.Stwierdził także organ odwoławczy,iż przy wydawaniu decyzji, uwzględnił stanowisko ekspertów dotyczące choroby zawodowej narządu słuchu u osób wykonujących pracę zawodową w ekspozycji na hałas, w przypadku stwierdzenia na podstawie specjalistycznych badań ubytku słuchu o wielkości nie przekraczającej 30 dB w uchu lepiej słyszącym (pismo MZi OS z dnia 26 października 1999 r, znak: ZPZ-482/W/11/99 u).
Zważywszy na treść paragrafu 10 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych przy braku rozpoznania choroby zawodowej, brak jest podstaw do wydania decyzji o jej stwierdzeniu.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego M. K. wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewyjaśnienie rozbieżności pomiędzy orzeczeniami lekarskimi co do rozmiarów uszkodzenia słuchu. Zdaniem skarżącej należało powtórzyć badania w innym specjalistycznym ośrodku naukowym lub, przeprowadzić dowód z opinii biegłego zawodowego w zakresie laryngologii.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
O oddalenie skargi wniósł także prokurator biorący udział w rozprawie podnosząc, iż nie został wykazany związek przyczynowy pomiędzy charakterem pracy M. K. a wynikami badanego słuchu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga M. K. zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z paragrafem 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych (DZ.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy.Z przepisu tego wynika,że definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w określonym wykazie,a drugi dotyczy sytuacji określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy, których bardziej szczegółowe określenie zawarte jest w ustępie 2 wymienionego wyżej przepisu.
W pozycji 15 przedmiotowego wykazu chorób zawodowych znajduje się "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu". W takim określeniu zawarte zostało pewne ograniczenie chorób polegających na uszkodzeniu słuchu, ale jest ono ściśle określone związkiem z hałasem. Brak jest natomiast podstaw prawnych do tego, ażeby z prawnego pojęcia choroby zawodowej eliminować "uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu" ze względu na stopień uszkodzenia słuchu. Takiego ograniczenia omawianej choroby nie przewidują przepisy prawa materialnego.
Należy bowiem, podkreślić, iż powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko ekspertów zawarte w piśmie M.Z.i OS z dnia 26 października 1999 r nie mieści się w konstytucyjnym katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego (art.87 Konstytucji R.P., a zatem nie mogą ograniczać uprawnień obywateli wynikających z ustaw i rozporządzeń.
Przesłanki określenia schorzenia jako choroby zawodowej zostały wyczerpująco określone w paragrafie 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r w sprawie chorób zawodowych i wprowadzenie w tym zakresie jakichkolwiek ograniczeń i wymagań dodatkowych jest niedopuszczalne.
W tej sytuacji wymaganie, że za chorobę zawodowa uszkodzenia słuchu wywołanego działaniem hałasu, może być uznany ubytek słuchu o wielkości co najmniej 30 dB nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, a tylko takie przepisy mogą stanowić podstawę prawną, kierowanych do obywateli rozstrzygnięć organów inspekcji sanitarnej.
Jak to wynika z ustaleń zawartych w decyzji ostatecznej M. K. wykonywała pracę w warunkach narażenia na hałas ponadnormatywny, a nadto stwierdzono u niej niedosłuch obustronny odbiorczy, który w obu uszach po odjęciu poprawki na wiek wynosił powyżej 30 dB. W tej sytuacji organy inspekcji sanitarnej były obowiązane stwierdzić chorobę zawodową wymienioną w pozycji 15 wykazu chorób zawodowych t.j. uszkodzenie słuchu wywołane działaniem hałasu.
Jedynym powodem w takiej sytuacji, powodującym brak stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej wyżej wymienionej jest wykazanie,ze stwierdzone u niej uszkodzenie słuchu spowodowane zostało innymi czynnikami a nie hałasem. Podkreślić należy,iż stanowisko takie ugruntowane jest nie tylko w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, ale także i Sądu Najwyższego.
Z przyczyn powyżej naprowadzonych orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 paragraf 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270).