Uzasadnienie
Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej jako: p.p.s.a.), sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu (§ 2). Stosownie zaś do treści art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Tym samym za dopuszczalne należy uznać również sprostowanie oczywistej omyłki zawartej w postanowieniu.
Postanowienie oraz wyrok z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 209/17 wydał na rozprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie:
Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski, Sędzia WSA Małgorzata Łoboz oraz Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz ("sprawozdawca"), co jednoznacznie wynika z zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 lutego 2017 r. o wyznaczeniu sędziego sprawozdawcy (k. 1), jak również z zarządzenia z dnia 21 kwietnia 2017 r. o wyznaczeniu terminu rozprawy (k. 88). Powyższe potwierdza także treść protokołu rozprawy z dnia 26 maja 2017 r. (k. 146).
Oznacza to, że zarówno w sentencji wyroku, jak i w sentencji postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 209/17 błędnie wskazano jako sędziego sprawozdawcę Sędziego WSA Tadeusza Kiełkowskiego (poprzez umieszczenie po jego nazwisku skrótu "(spr.)"), podczas gdy faktycznie sprawozdawcą w sprawie była Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz.
Należy w tym miejscu podkreślić, że wskazana omyłka pisarska nie miała wpływu na treść podjętych rozstrzygnięć, zaś jak zostało to już wyżej wskazane, prawidłowe oznaczenie sędziego sprawozdawcy znajduje potwierdzenie w aktach sprawy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 166 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia oraz na podstawie art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.